Tijdje geleden reed ik door een kakkerswijk en zag bij een nogal treurig pandje een bord in de tuin staan met daarop de tekst dat het huis werd ingericht door Jan des Bouvrie.

Medelijden kietelde mijn ziel.

Daar wonen dus smakeloze rijkaards, dacht ik en ik vroeg me af hoe sneu je eigenlijk bent als je door middel van zo’n bord wilt laten zien dat je zelf geen smaak hebt. Wel geld. Daarom stond dat bord daar.

Design wonen lijkt me een hel. Dat je gasten bij je gordijnen moeten passen. Je scharrelt in de loop van je leven je eigen interieur toch bij elkaar? Dat is toch het leuke van wonen? Een stoel uit je studententijd, een tafel die je ooit in Brussel op de kop tikte, wat schilderijen die je al reizend mee griste uit diverse galeries, wat kandelaars waarvan je de herkomst bent vergeten, een rare kast vol boeken waar je vele mooie uren in vertoefd hebt, een paar bijzondere herinneringen uit je ouderlijk huis, enzovoort, enzovoort.

Maar je bent toch niet gelukkig in een door die krullenbol bij elkaar gefantaseerde inrichting?

Het lijkt me vreselijk om die gozer op bezoek te krijgen en dat hij met zijn potlood dan speels gaat schetsen wat hij allemaal voor spannends kan doen met de ruimte. Voor een paar ton wordt het speels.

„We gaan vooral uit van wit”, zal Jan oreren, om daarna voor te stellen dat het qua geld ook zwart mag. Je mag zelf zeggen op welke louche BV je het bonnetje wilt ontvangen. Niet alleen creatief op de tekentafel dus.

Werd weer zo ouderwets blij van de feiten in deze zaak. De armoe dat de inrichting van het miljoenen kostende motorjachtje van een of andere rijke quotezak op kosten van de zaak vertimmerd moest worden.

Dat zijn de kringen waarin Jan zijn geld verdient. Die tragiek. Met die sjoemelende middenstand moet hij regelmatig een vorkje prikken in een duur restaurant.

Vrees dat Jan het niet erg vindt dat zijn zakelijk gesjoemel werd overschaduwd door de dood van die aardige Hans van Mierlo en de door hun amazones teruggefloten Camiel Eurlings en Wouter Bos. Opmerkelijke stappen van deze jongens. Gaan we treuren of vonden we ze allebei toch een tikkie te glad? Hoe vlug zijn we ze vergeten? Wie denkt er na deze week nog aan Agnes Kant?

Ik vrees overigens dat minister Gerda Verburg met haar zielige glossy ook op haar knokige knietjes is gegaan om de Heer te danken dat Hij juist op deze donderdag de grote democraat Van Mierlo tot Zich heeft geroepen.

Want je kunt als politica domme dingen doen, maar de Gerda was toch wel het ergste wat ik in jaren heb gezien.

Die foto op de cover, waarop ze met die strenge meesteressenblik en dat sm-zweepje staat, moet toch door haar goedgekeurd zijn.

Net als het hele idee. Ik vrees zelfs dat ze samen met haar suffe ambtenaren heel veel voorpret heeft gehad. Dat ze heeft gedacht dat het blaadje als een bom in zou slaan. Nu moest ze met haar rare Glorixkuifje wat excuses stamelen tegen een Kamer die vooral diep medelijden met haar had. Is er niet iemand die mevrouw Verburg naar huis wil roepen? Dat het beter is voor haar als ze uit de politiek stapt.

Ik weet nog wel wat politici bij wie ik hoop dat ze thuis harder nodig zijn dan op het Binnenhof. Mevrouw Balkenende: dit is een heuse hint!

Het Binnenhof, waar in 2008 Hans van Mierlo struikelde over een rode loper en zijn heup brak.

Mooi symbolisch voor deze aardige man. Struikelen over een rode loper, een ding waar hij zijn leven lang wars van was.

Daarna is het niet meer goed gekomen. Maar hij is in elk geval nooit tuttig teruggefloten door zijn gezinnetje. Als Hans niet aan politiek deed, dan stond hij in de kroeg.

Zoals het hoort bij politici. Daar zijn waar het volk is. En dat is niet thuis.

Mag Tiger Woods in de Bossche Sint Jan ter communie of zegt de door het celibaat zwaar gefrustreerde pastoor dat God voor elke man slechts één vrouw heeft geschapen en fluistert hij naar de golfer: „Het gaat om hole in one en niet om hole in everyone!”

Tiger lacht en vraagt aan de geestelijke hoe hij dat zelf toch allemaal doet? Dertien minnaressen is inderdaad wat veel van het goede, maar je leven lang niet één vrouw lijkt de golfer toch ook een ondraaglijke last. De pastoor lispelt over zijn dromen vol opwindmisdienaartjes en hoe hij zich vroeger liet misbruiken op het seminarie.

De golfer denkt onderhand aan het zinloze leven in het algemeen en dat van hemzelf in het bijzonder. Hij heeft een miljard dollar bij elkaar geslagen met een spelletje dat als doel heeft een balletje in zo min mogelijk keer in een gaatje te krijgen. Veel zinlozer kan het leven niet worden. De pastoor aarzelt met zijn hostie en vraagt aan de golfer of Tiger zijn echte naam of een bijnaam is. En of hij hem alleen in tijgerinnetjes heeft geduwd. Of er niet af en toe een verdwaald tijgertje tussen zat? De golfer legt uit dat hij hem echt alleen in tijgerinnetjes heeft gestopt.

De pastoor wil details en stelt de golfer voor om later bij te praten in de donkere biechtstoel. Daar komen alle gelovigen regelmatig van onzedige gedachten wisselen. Het zijn voor de pastoor de heerlijkste uurtjes. Hij zit achter een stukje tralies en mag dan kwijlend luisteren naar alle zonden van de parochianen. En hij mag straffen. Vooral dat laatste is een genot.

Bij de biechtstoel aangekomen herkent de pastoor Gerrit Zalm en Agnes Kant, die allebei op hun beurt zitten te wachten.

Hij vraagt aan de golfer of deze twee zondaren even voor mogen. Tiger vindt het goed. Met Gerrit is de pastoor gauw klaar.

De bankier heeft vooral hard gelachen in een wereld waar overvallers honderden miljoenen naar buiten sjouwden. En allemaal ongemaskerd. Of dat erg is?

De pastoor legt uit dat als het in een wereld is waar het volstrekt normaal is dat men op die manier de bank overvalt en als het ook nog zonder geweld gebeurt dat het dan absoluut niet zondig is.

Hij vraagt of hij van Gerrit 50 euro kan lenen. Hij jokt dat het voor een doos sigaren is, maar hij weet nu al dat hij ervan naar de hoeren zal gaan. Gerrit zegt dat hij de 50 euro mag houden. In ruil legt de pastoor de bankier geen straf op.

Dan komt Agnes, die opbiecht dat ze in haar werk niet één keer gelachen heeft!

„Dat is inderdaad zonde”, murmelt de pastoor, „doodzonde zelfs.” Hij adviseert haar om er zo snel mogelijk mee te stoppen.

En hij legt uit dat God ons allerlei eigenschappen heeft gegeven om het leven draaglijk te maken. Lachen is er een van.

„Niks is erger”, zalft de pastoor, „dan een politicus die zichzelf serieus neemt” en hij vertelt dat hij een Limburgs Kamerlid met een ridicuul geblondeerde kuif kent en dat hij deze laatst heeft aangeraden om een hoofddoekje te dragen.

De politicus kon er niet om lachen en Agnes ziet er ook de humor niet van in. Ze vraagt aan de pastoor of er een manier bestaat om te leren lachen. Ze wil voor haar dood één keer gelachen hebben.

De pastoor raadt haar aan om een avondje met Tiger Woods te gaan stappen en om hem te laten vertellen over de manier waarop hij zijn geld heeft verdiend. En hoeveel vrouwen hij daarmee heeft veroverd.

Agnes is bang dat ze in deze kapitalistische en seksistische levenswijze weinig humor kan ontdekken. Dan komt Tiger de biechtstoel binnen.

„Begin bij het begin”, oppert de pastoor. Het wordt de langste biecht ooit. Zes uur blijven ze samen in het hokje. Uiteindelijk is Tiger hees van het praten. De pastoor komt niet verder dan: „Wat doe je morgen?”

De Nederlandse Spoorwegen zijn sponsor van onze Olympische ploeg en waar ging het mis? Op de wissel! En de viermansbob is niet eens vertrokken. Symbolischer kan het bijna niet. De NS betaalt mee omdat ze aan imagoverbetering willen doen. Lief hè?

Moest na de rit van Sven wel steeds aan Erica denken omdat ze nu weer het woord gediskwalificeerd moest gebruiken. Niet dat haar dat niet zou lukken, maar dat ze steeds herinnerd wordt aan dat desastreuze gesprek met die Evers.

Leuke Spelen tot nu toe. Bij Tuitert leek de Olympische grondgedachte meedoen is belangrijker dan winnen een prachtig alibi om daar in Canada rond te dolen en hij pakte op grootse wijze goud. Op die Ireen Wüst had ook niemand meer gerekend, maar zij sloeg beestachtig toe in haar laatste ronde. Ik begon schaatsen zowaar weer leuk te vinden.

En toen kwam Sven. Topvorm! Gunstige loting! Zelfverzekerder dan ooit! Wat kon er misgaan? Niks toch? Alles dus. Of de coach nou stond te tukken of dat hijzelf beter had moeten opletten interesseert me niet. Feit is dat Sven het verkeerde baantje pakte. En dat mag niet. Wel leuke televisie. Een ziedende Kramer, een onthutste Kemkers, een verbouwereerde Smeets, een boze Veldkamp, een aangeslagen Visser plus die zeven miljoen krijsende kijkers op wie ik op dat moment geen zicht had. Ik had alleen zicht op mezelf en merkte dat ik moest lachen. Niet uit leedvermaak, maar meer uit ervaring. Nooit denken dat je er bent. Pas juichen als je over de streep komt. Nou niet dat Sven dat al dacht, maar die zeven miljoen kijkers wel. En dan gaat het mis. Mooiste beeld was die eenzame Koreaan met dat nationale dweiltje boven zijn hoofd. Helemaal alleen door dat doodstille stadion. Iedereen was totaal uit balans door de missel van Sven en hij vierde helemaal in zijn uppie zijn gouden plak. Vrees dat de Koreaanse televisie er thuis wel wat andere geluiden onder heeft gezet. Die hebben wel wat propagandabandjes liggen.

Wel mooi dat die Sven even goed boos was, maar al gauw heel nuchter constateerde dat dit bij de sport hoort. En sportief hoe die Kemkers de schuld ruiterlijk op zich nam.

En we kregen door het debacle gezellige oude-doosbeelden. Hilbert van der Duim die dacht dat hij klaar was en nog een rondje moest. En Jan Bols natuurlijk met zijn twee wereldberoemde buitenbochten. Troostend materiaal. Mooi om die oude mannen de avond erna terug te zien. Leuke, relativerende gozers met een glimlach. Ze lachen om hun blunders omdat blunders nou eenmaal bij het leven horen.

Over veertig jaar ben ik 96 en ik vrees dat ik het niet meer mee zal maken, maar ik zou dan graag kijken naar de oude Sven Kramer die nog een keer rustig uitlegt wat er mis ging in Vancouver. Deze aardige zestiger vertelt dan aan de kleinzoon van Mart Smeets wat er toen precies gebeurde. Gerard Kemkers kijkt in het bejaardenhuis en heeft gelukkig een gezonde Alzheimer, waardoor hij zich er niks meer van kan herinneren. Kramer vertelt hoe het land een dag lang totaal van slag was, waarop de kleinzoon van Smeets vraagt of de mensen toen niets beters te doen hadden. De verstandige Kramer zal antwoorden dat de mensen nooit iets beters te doen hebben dan brood en spelen. Hij vertelt: „Een maand eerder stierven er meer dan honderdduizend mensen op Haïti, in Kabul werden ze met tientallen tegelijk door zelfmoordterroristen van de straat geblazen en half Afrika krijste al jaren van de honger en de dorst. En de regering was vlak daarvoor ook nog op genante wijze gevallen, maar daar had niemand tijd voor. Het ging om mijn wissel. Twee binnenbochten op de tien kilometer!” Dan vraagt de kleinzoon van Smeets aan Kramer of hij weet hoe dat komt, waarop deze wijzer dan wijs antwoordt dat dat komt omdat ze in Kabul, de Sahel en Haïti niet kunnen schaatsen.

Is het zo simpel? Zo simpel is het.

Bracht donderdag een sentimenteel bezoekje aan de Amsterdamse Bijenkorf, die half maart toch een paar jaar moet sluiten in verband met ernstige verzakkingen, toen op de roltrap mijn mobieltje ging. De directeur van Ajax. Of hij geld van me kon lenen. Ze kwamen nogal wat tekort. Waarom hij aan mij dacht?

„Vroeger kreeg ik nog wel eens wat van je collega Borsato, maar die zit mede door mij even krap, dus ik dacht: ik bel jou eens.” Voor ik antwoord kon geven, stormden een paar honderd zwaar bebloede, Italiaanse voetbalfans het warenhuis in. Ze werden opgejaagd door hun Amsterdamse soortgenoten. Ik zei tegen de Ajax-directeur dat ik helaas op moest hangen en zocht, terwijl de voetballiefhebbers het restaurant plunderden, dekking op de boekenafdeling. Die slaan de hooligans meestal over.

Achter een stapel bijbels stonden een Nederlandse aannemer en een Duitse onderaannemer af te rekenen. Contant uiteraard. De Duitser had naar Keuls model gesjoemeld met de staalconstructies voor de metrotunnels en een deel van de winst was voor de voorman van de Nederlandse aannemer.

Een toerist vroeg of ik wist waar het Stedelijk Museum was en hoe laat dat precies open ging. Ik legde hem uit dat wij kunstminnaars niet in uren denken, maar de zaken breder zien. We denken in jaren. Ik gokte dat het in 2017 haar deuren zou openen, waarop de aannemer heel hard begon te lachen. In slecht Duits vertelde hij aan zijn partner in crime dat ik nog niet wist dat het hele geintje met de verzakte Bijenkorf, het verdwijnen van het Paleis op de Dam en de Munttoren zeker twee miljard ging kosten, dus dat de verbouwing van het Stedelijk waarschijnlijk werd uitgesteld tot 2029.

Ik vertelde de toerist dat er een plan is om het hele gebouw te laten verwilderen en het totaal overwoekerd door onkruid tentoon te stellen. Dus het museum zelf als kunstwerk. De toerist vroeg of het verder goed met me ging, maar voor ik kon antwoorden trilde mijn mobieltje. Erica. Ze wilde het uitleggen. Dat hele Vancouver was helemaal niks en uit pure balorigheid was ze met de kroonprins in een slecht restaurant beland. Daar had een ongebreideld zuipen een aanvang genomen tot ze zich herinnerde dat ze naar Edwin Evers van radio 538 moest. De afloop kent iedereen. Ze was in de studio ook nog in de war geraakt omdat het daar over een defecte dweilmachine ging. Dat had ze in eerste instantie als persoonlijke belediging opgevat en wilde boos vertrekken. Had ze dat maar gedaan. Ik bewonderde haar openbare schuldbekentenis en vroeg waarom ze zei dat ze één glas te veel had gedronken. „Omdat een fles ook van glas is”, lachte ze hartelijk en hing schaterend op. De Duitser stond met een pak geld en vroeg waar de hoerenbuurt was.

„De hoerbuurt”, verbeterde ik hem en legde uit dat er nog maar één prostituee was. „Daar moeten we het met de hele stad qua neuken mee doen”, waarop hij vroeg of we geen gezellig Jezuïetenklooster hadden. Want die wilden seksueel ook nog wel eens een handje helpen. Ik legde de Duitser en zijn vriend uit dat in een Brabants dorp de pastoor geweigerd had om de homoseksuele Prins Carnaval de communie te geven omdat hij daar te opgewonden van raakte. Zo’n hostie op zo’n warme uitgestoken jongenstong werd meneer pastoor echt te veel. Ik vertelde de Duitser ook dat het verhaal niet waar was omdat de pastoor een verklede idioot was. Gewoon de dorpsgek. En wie de homoseksuele prins dan was?

„Dat was de pastoor”, legde ik de verwarde Duitser uit.

Daarop begon de Bijenkorf duidelijk te bewegen, te schudden op zijn grondvesten.

„De boor is los”, schreeuwde de aannemer, „de stad wordt één grote IJ-tunnel en die mag ons bedrijf weer opbouwen”.

„En dan?” schreeuwde hij naar mij. Ik keek verbijsterd en verbaasd.

„Dan worden wij rijker dan rijk en worden we de nieuwe sponsor van Ajax”. Toen verdwenen we met zijn allen kansloos in de zuigende diepte.

Nog even een riedeltje lachen om de DSB-soap. Frank de Grave heeft zelf nooit ontslag genomen, maar is er gewoon uitgeflikkerd door Scheringa. Eén dag voordat zijn proeftijd afliep kreeg hij een oprottelefoontje van de Wognumse woekeraar. Frank zelf wist niet eens dat hij een proeftijd had. Misschien is dat nog wel het meest verbazingwekkende: op dat niveau een baan bij zo’n enge koopsompolissenboer aannemen en niet op de kleine lettertjes letten.

Topman bij de DSB! Een bedrijf dat juist bestond bij de gratie van die kleine lettertjes. Met grote schreeuwende woorden werd je als klant naar binnen gelokt, waarna je geheel tot op je boxertje werd uitgekleed. Totaal verkleumd las je daarna in die kleine lettertjes dat Dirk daar alle recht toe had.

En op die basis hingen er hele dure schilderijen in Spanbroek, draaiden topschaatsers hun supersaaie rondjes in Thialf en andere stadions, werd er redelijk goed gevoetbald in Alkmaar en bewoonde Dirk zelf een aantal ridicule pandjes, waar hij regelmatig met een privévliegtuig naar toe vloog. Daarom is het zo geestig dat die Frank de Grave alles had gelezen behalve de kleine lettertjes.

Hoe dom kan je zijn? Nu begrijp ik ook dat hij steeds diplomatiek zweeg over zijn ontslag. Hij kon moeilijk uitleggen wat voor onbedaarlijke minkukel hij eigenlijk was. Een contract aangaan met een van de grotere gluiperds van Nederland en dat dan niet goed doorlezen. Op dat niveau zoiets essentieels vergeten. Hij werd niet gevraagd om de lijnen te krijten in het stadion van AZ of om de schaatsen van Marianne Timmer te slijpen, nee hij moest een bedrijf met een miljardenomzet leiden.

Maar nog leuker is de rol van de commissarissen van Dirk: Robin Linschoten en Edje Nijpels. Die werden gebeld door Dirk met de mededeling dat Frank er een dag later op staande voet uit gedonderd zou worden. De heren namen deze mededeling van de Noord-Hollandse godfather voor zoete koek aan. Geen sprankje protest. Geen vraag. Niet even bellen met Frank. Gewoon doen wat de hond blaft. Zo doen VVD’ers dat onder elkaar. Van je partijgenoten moet je het hebben binnen deze liberale club.

Ik vraag me af of die Nijpels eigenlijk wist dat hij commissaris bij de DSB was. Heb laatst het lijstje van Edje zijn nevenfuncties gezien en volgens mij kan zelfs god zelf dit werk niet aan. Noem een bedrijf en je ontdekt dat hij adviseert, lobbyt of slijmt bij zijn Haagse vriendjes zodat de desbetreffende firma er uiteindelijk beter van wordt.

Dirk stelde dus twee sneue marionetjes aan als commissaris bij zijn maffiose bankje, de absoluut niet ter zake kundige Robin en Ed deden dat graag als ze maar op tijd hun geld vingen en hun voormalige partijvriendje Frank de Grave las niet bij welke oplichter hij eigenlijk in dienst trad. We hebben het nu over Nederlands topmanagement. Meneer Scheringa geeft inmiddels dure lezingen voor zielige mannen, die in een bitterballenzaaltje voor de oplichter klappen. Ooit hield De Nederlandsche Bank toezicht op dit zielige circus dat arme sukkels, die een serre aan hun doorzonwoninkje wilden bouwen, naaiden en tilden terwijl ze metselden.

Daar mag je als eenvoudig columnist met vier jaar mavo toch heel hard om lachen?

Dit is de top van ons land! Die Nijpels leidt nu het ABP, een van de grootste pensioenfondsen ter wereld. De man die amper de vier cijfers van zijn eigen pincode kan onthouden beslist over honderden miljoenen. Dat is toch liever dan lief? In zo’n land kan een Wellink zich toch gemakkelijk handhaven en mag Zalm lekker vrolijk doorschateren. En ik mag ze heerlijk oplichters noemen zonder dat ze me aanklagen. Waarom ze dat niet doen? Omdat ze mij niet serieus nemen.

Tip van de cabaretier? Zou ik langzamerhand wel doen. Want jullie zijn oplichters. En nog hele zielige ook!

Dus Rijkman Groenink accepteerde met ‘een zekere mate van woestheid’ 26 miljoen euro van de door zijn eigen wanbeleid toen al bijna failliete ABN Amro.

Zo staat het nergens letterlijk, maar als je een beetje tussen de regels doorleest dan zie je dat het gewoon een onbedaarlijk zootje was. Net als bij die andere banken die de rommel van Groenink overnamen. Geen lijk in de kast, maar massagraven in de kelders. En de top van de bank kreeg als dank ook nog een flinke zak geld mee. Rijkman dus 26 miljoen en dat had hij liever niet gehad. Toen hij dat over ‘een zekere mate van woestheid’ zei, hoopte ik op een onbedaarlijk hoongelach van de commissie-De Wit. Een goede grap verdient toch enige waardering. Ook had ik een bewegend televisiebeeld niet raar gevonden. Domweg omdat de cameramensen moesten schuddebuiken van de pret.

Maar niks van dat al. Men liet de lieverd gewoon kakelen. Bijna onverstaanbaar bekakte tongval, lintje van een of andere onderscheiding op zijn colbert en een arrogante blik alsof hij het land eigenlijk van een economische ondergang had gered. Enige nederigheid en schaamrood zouden in dit geval op zijn plaats zijn geweest, maar niks van dat al. Hij meldde nog wel even tussendoor dat hij te laf was om in 2007 af te treden.

Ondertussen begrijp ik dat de man in Loenen aan de Vecht een stuk publiek domein met veel subsidie aan zijn doorzontuintje heeft toegevoegd. Dit alles op voorwaarde dat het plebs daar officieel gebruik van mag maken, maar hij heeft er inmiddels via allerlei handige juridische foefjes voor gezorgd dat het klootjesvolk daar alleen op schrikkeldagen tussen vier uur en half vijf ’s ochtends mag wandelen. De plaatselijke politici willen daar nu wat aan doen. Ik hoop dat ze winnen en dat hij de hele dag volk door zijn tuin krijgt. Liefst luid zingend. Stevig barbecuende hooligans lijken me ook geestig. Dat die gore campinggeur van gebakken vlees zijn huis inwaait. En ook nog wat stevige house uit de boxen.

Er zullen weinig mensen naar zijn huis komen kijken. Op de site van het zakenblad Quote heb ik kunnen constateren wat een afschuwelijk protserig optrekje dat is. Goede smaak is inderdaad niet te koop. Je vraagt je wel af welke blinde leden van de plaatselijke welstandscommissie toestemming hebben gegeven om dit soort rommel zo dicht aan de Vecht te mogen bouwen. Normaal moet iemand al toestemming vragen om zijn deur in een andere kleur dan notarisgroen te verven, maar Rijkman heeft het voor elkaar gekregen om een afzichtelijk paleisje van een iets te vlug rijk geworden Belgische charmezanger neer te zetten.

Waarom boren ze daar eigenlijk geen metro zodat het gedrocht langzaam in de bodem kan verdwijnen? Waarom wel onder die prachtige Amsterdamse wevershuisjes? Las deze week dat God nu bij de metro wordt gehaald. De pastoor van de Nicolaaskerk daalt op 11 maart af in de bouwput om Gods zegen af te roepen. Lijkt mij een beetje laat in dit geval. Zal die arrogante Geert Dales ook meebidden? Die man wint het qua grote muil dik van Rijkman Groenink. Begreep ook dat de tunnelboor een vrouwennaam krijgt, terwijl ik hem gewoon Tiger Woods zou noemen. Maar het is een Duits bedrijf dat gaat boren en ik vrees dat die niet stijf staan van de humor. Mijn huis ligt niet op de officiële boorroute, maar deskundigen hebben me ondanks dat al gewaarschuwd voor de meest gruwelijke scheuren en verzakkingen. Dat kan tonnen gaan kosten en die moet je in zo’n geval zelf voorschieten. Moet ik naar mijn huisbankier, in dit geval is dat de ABN Amro. Als daar tenminste nog geld is. Zou me niks verbazen als ik daar aankom en er net een pastoor met een wijwaterkwast in de hal staat te zwaaien. En Geert Dales en Rijkman Groenink slaan op dat moment samen een kruisje, terwijl ik ze zo onbedaarlijk uitlach. Waarom? Niets anders dan een zekere mate van woestheid.

Daar mag je heel hard om lachen. Proesten zelfs. Gieren van de pret. Huilend rollebollen over de grond. In het eerste geval was Wim de sociaaldemocratische premier van ons land en in het tweede had hij als pensioenschnabbeltje een commissariaat bij de grote bank-verzekeraar aangenomen.

Dat je als commissaris bij een bedrijf dat exhibitionistische zelfverrijking hoog in het vaandel heeft staan iets anders moet verdedigen dan als linkse premier snap ik zelfs, maar om als rassocialist in te stemmen met een 584 procent hogere bonus voor een Belgische grootgraaier als Tilmant slaat toch echt alles. Dit kan je aan niemand uitleggen.
Later moest diezelfde Tilmant bij partijgenoot Bos bedelen om 10 miljard steun om zijn bankje overeind te houden. 10 miljard!!! Heeft hij toen die 584 procent extra bonus weer ingeleverd? Hoe zit dat eigenlijk met die exorbitante bonusgraaiers? Waarom mogen ze altijd alleen pakken en hoeven ze na overduidelijk wanbeleid en verlies niks in te leveren? Wel bonus en geen malus.

En met wie bespreek je een bonusverhoging van 584 procent? Heb je een manager, die in zo’n geval voor je opkomt? Of opper je zo’n bedrag zelf?? En tegen wie begin je erover? Tegen een vriendje dat ook mee mag graaien uit de ruif? Indrukwekkend dat na de financiële crisis allerhande topmannen de schepen van de zinkende zilvervloot verlieten en toch nog even hun reeds overvolle zakken vulden. Hadden ze namelijk recht op! Nou ja, volgens zichzelf dan.

De open haardjes in Blaricum, Wassenaar en Brasschaat moeten natuurlijk wel blijven branden. Ze ruiken zo lekker als je buiten loopt.

Wim heeft voor de commissie-De Wit begrip gevraagd voor zijn positie als commissaris en hopelijk begrijpt hij inmiddels waarom het volk zich massaal afkeert van de politiek in het algemeen en van de PvdA in het bijzonder. Die Tilmant was zelf overigens te laf om voor deze commissie te verschijnen. Of is dat gewoon Belgische wraak op de Fortis-affaire?

Las ook dat Bos deze dagen weer onderhandelt met IJsland over Icesave. Lijken me leuke dialogen. Bos vraagt ons geld terug en die blonde types antwoorden: „Meneer Bos, we zijn bankiers en in principe betalen wij nooit terug. In elk geval zo min mogelijk.”

Over oplichters gesproken. Moet nog steeds onbedaarlijk hard lachen om Dirk Scheringa, die op de avond van de grote Haïti-actie in zijn Giro 555-shirtje als BN’er telefonisch geld moest binnenhalen bij de mensen. Je zal als brave borst uit Emmeloord een klein bedrag aan die dakloze sloebers in Port-au-Prince willen schenken en je krijgt die geitenwollen gladjakker aan de lijn.

„Goedenavond, met de woekeraar van Wognum.” Ik zou toch echt ophangen en het bedrag onmiddellijk in de plaatselijke kroeg gaan opzuipen. Nog grappiger als de simpele ziel uit Emmeloord ook nog een fikse schuld aan de curator van Dirk heeft.

Maar terug naar Wim Kok. Hij zat in die vergadering waar men besloot om die bonusverhoging van 584 procent door te voeren. Zelf zei hij dat hij ondanks zijn opvattingen over de maatschappelijke wenselijkheid van deze zeer aanzienlijke correctie van het beloningspakket in het belang van de ING heeft geredeneerd. Daarvan was hij commissaris.

Dus je maatschappelijke verantwoording telt dan opeens niet meer? Ik snap wel hoe het gegaan is. Je komt als koning eenoog in het land der stekenblinden, die allemaal in zoveel mogelijk nullen voor hun eigen komma denken. Graaien, graaien en nog eens graaien. Zeven, acht ton is volstrekt normaal omdat je buurman dat bedrag ook pakt. En op een gegeven moment ben je murw en hoor je jezelf zeggen: „Conform de internationale markt” Voor je het weet zit je miljarden onder een roedel kakkers te verdelen. Koning Eenoog kneep een oogje toe. Moe? Nee hoor, ook stekenblind geworden.

Hoe hard mag je lachen om Wim Kok, die in 1997 terecht uithaalde met exhibitionistische zelfverrijking over de absurd hoge salarissen voor topmannen en bijna tien jaar later instemde met een 584 procent hogere bonus voor ING-baas Michel Tilmant?

Daar mag je heel hard om lachen. Proesten zelfs. Gieren van de pret. Huilend rollebollen over de grond. In het eerste geval was Wim de sociaaldemocratische premier van ons land en in het tweede had hij als pensioenschnabbeltje een commissariaat bij de grote bank-verzekeraar aangenomen. Dat je als commissaris bij een bedrijf dat exhibitionistische zelfverrijking hoog in het vaandel heeft staan iets anders moet verdedigen dan als linkse premier snap ik zelfs, maar om als rassocialist in te stemmen met een 584 procent hogere bonus voor een Belgische grootgraaier als Tilmant slaat toch echt alles. Dit kan je aan niemand uitleggen.

Later moest diezelfde Tilmant bij partijgenoot Bos bedelen om 10 miljard steun om zijn bankje overeind te houden. 10 miljard!!! Heeft hij toen die 584 procent extra bonus weer ingeleverd? Hoe zit dat eigenlijk met die exorbitante bonusgraaiers? Waarom mogen ze altijd alleen pakken en hoeven ze na overduidelijk wanbeleid en verlies niks in te leveren? Wel bonus en geen malus. En met wie bespreek je een bonusverhoging van 584 procent? Heb je een manager, die in zo’n geval voor je opkomt? Of opper je zo’n bedrag zelf?? En tegen wie begin je erover? Tegen een vriendje dat ook mee mag graaien uit de ruif? Indrukwekkend dat na de financiële crisis allerhande topmannen de schepen van de zinkende zilvervloot verlieten en toch nog even hun reeds overvolle zakken vulden. Hadden ze namelijk recht op! Nou ja, volgens zichzelf dan. De open haardjes in Blaricum, Wassenaar en Brasschaat moeten natuurlijk wel blijven branden. Ze ruiken zo lekker als je buiten loopt.

Wim heeft voor de commissie-De Wit begrip gevraagd voor zijn positie als commissaris en hopelijk begrijpt hij inmiddels waarom het volk zich massaal afkeert van de politiek in het algemeen en van de PvdA in het bijzonder. Die Tilmant was zelf overigens te laf om voor deze commissie te verschijnen. Of is dat gewoon Belgische wraak op de Fortis-affaire? Las ook dat Bos deze dagen weer onderhandelt met IJsland over Icesave. Lijken me leuke dialogen. Bos vraagt ons geld terug en die blonde types antwoorden: „Meneer Bos, we zijn bankiers en in principe betalen wij nooit terug. In elk geval zo min mogelijk.”

Over oplichters gesproken. Moet nog steeds onbedaarlijk hard lachen om Dirk Scheringa, die op de avond van de grote Haïti-actie in zijn Giro 555-shirtje als BN’er telefonisch geld moest binnenhalen bij de mensen. Je zal als brave borst uit Emmeloord een klein bedrag aan die dakloze sloebers in Port-au-Prince willen schenken en je krijgt die geitenwollen gladjakker aan de lijn. „Goedenavond, met de woekeraar van Wognum….” Ik zou toch echt ophangen en het bedrag onmiddellijk in de plaatselijke kroeg gaan opzuipen. Nog grappiger als de simpele ziel uit Emmeloord ook nog een fikse schuld aan de curator van Dirk heeft.

Maar terug naar Wim Kok. Hij zat in die vergadering waar men besloot om die bonusverhoging van 584 procent door te voeren. Zelf zei hij dat hij ondanks zijn opvattingen over de maatschappelijke wenselijkheid van deze zeer aanzienlijke correctie van het beloningspakket in het belang van de ING heeft geredeneerd. Daarvan was hij commissaris.

Dus je maatschappelijke verantwoording telt dan opeens niet meer? Ik snap wel hoe het gegaan is. Je komt als koning eenoog in het land der stekenblinden, die allemaal in zoveel mogelijk nullen voor hun eigen komma denken. Graaien, graaien en nog eens graaien. Zeven, acht ton is volstrekt normaal omdat je buurman dat bedrag ook pakt. En op een gegeven moment ben je murw en hoor je jezelf zeggen: „Conform de internationale markt…” Voor je het weet zit je miljarden onder een roedel kakkers te verdelen. Koning Eenoog kneep een oogje toe. Moe? Nee hoor, ook stekenblind geworden.

Toen het in Nederland een paar centimeter sneeuwde liepen de treinen meer vertraging op dan op dit moment in Haïti. Wissels haperden door stuifsneeuw, zekeringen brandden door, reservezekeringen waren niet op voorraad, verwarmingen waren niet op tijd aangezet of sowieso vergeten en zo kan ik nog wel een column of drie doorgaan. Zelden zoveel amateurs zien stoethaspelen als in die koude dagen bij de NS. Aandoenlijk bedrijf. Je zal er directeur van zijn, dacht ik regelmatig. Of: hebben ze daar eigenlijk wel een directeur?

Deze week bleek dat inderdaad zo te zijn en tot mijn verbazing kreeg de lieverd nog een premie ook. Een oprotpremie? Nee, een heuse bonus. Waarom? Geen idee. Zal wel in zijn contract staan. Iedere manager of directeur krijgt tegenwoordig zoiets. Als je drie dagen achter elkaar op tijd op de roltrap staat heb je al een paar ton extra te pakken. Dat heet een modern beloningsklimaat. Dat je buiten een schofterige jaarwedde nog een flink bedrag aan premies meepakt. In Italië noemen ze dat doodgewoon maffia. De directeur van de NS kreeg deze week terecht last van wroeging. Het schaamrood spatte bij het telebankieren uit zijn computer. De site met zijn saldo begon hem glashard uit te lachen. Hij durfde zijn laptop nog amper aan te zetten. Ook binnen de NS kreeg iedereen massaal de slappe lach als ze hoorden hoeveel hij en zijn directievriendjes buiten hun gewone loon opstreken. Dat ze na het winterse debacle überhaupt nog een eurocent durfden te innen. Hoeveel de NS-directeur aan bonus krijgt? Ongeveer 140.000 euro. Buiten zijn meer dan riante salaris, onkostenvergoedingen, auto met chauffeur en wat hij verder allemaal goed voor zichzelf geregeld heeft. Meer dan tien ruggen per maand extra. En dat voor een wanbeleid dat zijn weerga niet kent. Eén mals regenbuitje en alle locomotieven beginnen te hoesten en te roesten. Twee vlokken sneeuw en alle seinen springen op schaamrood. Een zachte rukwind en alle spoorbomen gaan zes dagen achter elkaar spontaan dicht. Ik zou me zo kunnen voorstellen dat de man na deze winter 140.000 euro van zijn salaris zou inleveren. Gewoon wegens onvermogen. Maar dat dit soort verkapte ambtenaren een bonus van 140.000 vangt is toch te grappig voor woorden. Gelukkig vond de directeur dat zelf ook en werd hij gered door een van de grootste natuurrampen uit de geschiedenis. De aardbeving op Haïti. En wat heeft de goeierd gedaan? Hij heeft het geld aan die arme sloebers daar gegeven. In stilte? Nee, anders wist ik het niet. De schat heeft er een ijdel persberichtje van laten maken, zodat het hele land nu weet dat hij 140.000 euro heeft geschonken. Zielig? Ik zeg niks. Aandoenlijk is een beter woord.

Mijn vader leerde mij vroeger dat je aan goede doelen geeft in stilte en ik was dan ook weer verbijsterd dat er een grote televisieactie nodig was om giro 555 te spekken. Bij de eerste onthutsende televisiebeelden van het verwoeste Haïti pak je toch je portemonnee en geef je een flink bedrag? En je zwijgt toch over de hoogte daarvan? Daar heb je toch geen Linda, Beau en Jeroen voor nodig? Zelf heb ik ook nog een spotje voor die avond ingesproken. Waarom? Omdat ik weet dat het een aantal krentenkakkers over de streep trekt. Maar eigenlijk is het zielig dat het nodig is.

Moest erg lachen om de gierige meneer van een van de grootste drogisterijketens van het land, die apetrots met een hele grote cheque van 100.000 euro in beeld verscheen. Het logo prijkte trots op de cheque. Naast hem stonden twee mannen van andere multinationals te glimmen met een dito bedragje in hun nerveuze knuistje. Wat een armoe, dacht ik en droomde dezelfde nacht dat het hoofdkantoor van de krenterige drogist werd getroffen door een meedogenloze aardbeving en dat de directeur gruwelijk aan zijn einde kwam. Na drie dagen werd hij gevonden onder zijn eigen cheque. Die hing namelijk trots in zijn directiekamertje. Het logo kwam goed in beeld.

Afgelopen maandag is Rob Trip begonnen bij het achtuurjournaal en dat was belangrijk. Zegt dat iets over het land? Ja. Heel veel zelfs. Jan Mulder liet in De wereld draait door zijn licht schijnen over de eerste tien Tripseconden, Marga van Praag mocht ergens haar kritische zegje doen en verder toeterden her en der allerhande journalisten hun meninkjes over Rob zijn jasje, zenuwen en schone nagels. De nieuwslezer als nieuws. Hoe erg kan een land zich vervelen? Men was over het algemeen tevreden. En terecht.

Die Trip is een hele intelligente journalist met jarenlange televisie-ervaring. Als we ons ergens geen zorgen over hoeven te maken, is het over het feit of hij kan wat zelfs Marga van Praag kon. Maar nogmaals: het land verveelt zich te pletter.

Het gegeven wordt vooral gênant als dezelfde nieuwslezer binnen een paar dagen aan het Nederlandse volk moet vertellen dat er een aardbeving met meer dan 50.000 doden heeft plaatsgevonden op Haïti. Zijn er dan ook kritische Trip-watchers die opletten of hij bij Haïti de klemtoon goed legt? Of hij Port-au-Prince mooi uitspreekt? Of hij ernstig genoeg kijkt bij dit soort rampen? Waar let men op? Ik las ook iemand over het feit dat hij het prettig vond dat Rob geen roos op zijn schouders had. Dus de nieuwslezer leest een bericht over een Belg die drie gruwelijke moorden heeft bekend en iemand kijkt serieus of het niet gesneeuwd heeft op zijn jasje. En vertelt dat later in het openbaar. Serieus. Ik denk nog steeds dat ik het niet gelezen heb, dat het een merrie in een van mijn dromen was, maar ik heb het gelezen. Het is geschreven. Er is inkt aan besteed. Papier. Ik blijf maar hopen dat het ironie was.

Politiek gezien was het wel een lekker debuutweekje voor Rob. Treurige taferelen in Den Haag. Jan Peter en Wouter die zich bijna een dag terugtrokken om met de aandoenlijke verklaring over de deelname aan de Irak-oorlog te komen. Met de kennis van nu hadden we nooit meegedaan, terwijl elke analfabete minkukel weet dat we er met de kennis van toen ook niks te zoeken hadden. De kennis van toen heette George Bush, en Jan Peter en Jaap de Hoop Scheffer waren zo nerveus dat ze een keer in het Witte Huis waren uitgenodigd dat ze alleen maar stumperig ja, ja en nog eens ja tegen de Amerikaanse president hebben gestameld. Ik vrees dat zowel bij Jan Peter als bij Jaap thuis een ingelijste foto van deze ontmoeting op een tuttig theetafeltje staat. Goed in het zicht voor het bezoek. Of Bush deze foto ook nog ergens heeft hangen? Ik vrees dat hij zich de ontmoeting niet eens meer kan herinneren. Die oorlog trouwens wel.

Maar Wouter en Jan Peter hadden dus uren nodig om tot een leugenachtige verklaring te komen. Toch jongens die ooit gestudeerd hebben en in donkerbruine kroegen recht door zee stonden te discussiëren. Toen wisten ze niet dat ze ooit nog eens uren in een achterkamertje moesten draaikonten en jokkebrokken om tot een verklaring te komen die zowel henzelf als hun achterban tevreden zou stemmen. Wat een diarreeleven.

Wat zal de god van Jan Peter hiervan vinden? Ik denk dat hij niks vindt. Die god heeft wel wat andere dingen aan zijn botte harses. Hij heeft net de allerarmsten in Haïti door elkaar geschud, geestelijk en lichamelijk zwaar verminkt en vermoord. Gaan we bidden in de kerken om god te vragen die sloebers te helpen? Of gaan we in onze gebeden gewoon keihard schelden en vloeken op de ontoerekeningsvatbare schepper? Ik zou als gelovige het laatste doen. En als gelovige Haïtiaan helemaal. Ik zou een poppetje van hem maken en mijn voodoopraktijken op hem loslaten. Wat spijkers in zijn zoon jassen of zo.

Maar ik denk dat god er onderhand het zijne van denkt. Hij murmelt in zichzelf: ,,Ik ben er even niet.” Even niet? God is volgens mij al eeuwen zoek.