Dus Rijkman Groenink accepteerde met ‘een zekere mate van woestheid’ 26 miljoen euro van de door zijn eigen wanbeleid toen al bijna failliete ABN Amro.

Zo staat het nergens letterlijk, maar als je een beetje tussen de regels doorleest dan zie je dat het gewoon een onbedaarlijk zootje was. Net als bij die andere banken die de rommel van Groenink overnamen. Geen lijk in de kast, maar massagraven in de kelders. En de top van de bank kreeg als dank ook nog een flinke zak geld mee. Rijkman dus 26 miljoen en dat had hij liever niet gehad. Toen hij dat over ‘een zekere mate van woestheid’ zei, hoopte ik op een onbedaarlijk hoongelach van de commissie-De Wit. Een goede grap verdient toch enige waardering. Ook had ik een bewegend televisiebeeld niet raar gevonden. Domweg omdat de cameramensen moesten schuddebuiken van de pret.

Maar niks van dat al. Men liet de lieverd gewoon kakelen. Bijna onverstaanbaar bekakte tongval, lintje van een of andere onderscheiding op zijn colbert en een arrogante blik alsof hij het land eigenlijk van een economische ondergang had gered. Enige nederigheid en schaamrood zouden in dit geval op zijn plaats zijn geweest, maar niks van dat al. Hij meldde nog wel even tussendoor dat hij te laf was om in 2007 af te treden.

Ondertussen begrijp ik dat de man in Loenen aan de Vecht een stuk publiek domein met veel subsidie aan zijn doorzontuintje heeft toegevoegd. Dit alles op voorwaarde dat het plebs daar officieel gebruik van mag maken, maar hij heeft er inmiddels via allerlei handige juridische foefjes voor gezorgd dat het klootjesvolk daar alleen op schrikkeldagen tussen vier uur en half vijf ’s ochtends mag wandelen. De plaatselijke politici willen daar nu wat aan doen. Ik hoop dat ze winnen en dat hij de hele dag volk door zijn tuin krijgt. Liefst luid zingend. Stevig barbecuende hooligans lijken me ook geestig. Dat die gore campinggeur van gebakken vlees zijn huis inwaait. En ook nog wat stevige house uit de boxen.

Er zullen weinig mensen naar zijn huis komen kijken. Op de site van het zakenblad Quote heb ik kunnen constateren wat een afschuwelijk protserig optrekje dat is. Goede smaak is inderdaad niet te koop. Je vraagt je wel af welke blinde leden van de plaatselijke welstandscommissie toestemming hebben gegeven om dit soort rommel zo dicht aan de Vecht te mogen bouwen. Normaal moet iemand al toestemming vragen om zijn deur in een andere kleur dan notarisgroen te verven, maar Rijkman heeft het voor elkaar gekregen om een afzichtelijk paleisje van een iets te vlug rijk geworden Belgische charmezanger neer te zetten.

Waarom boren ze daar eigenlijk geen metro zodat het gedrocht langzaam in de bodem kan verdwijnen? Waarom wel onder die prachtige Amsterdamse wevershuisjes? Las deze week dat God nu bij de metro wordt gehaald. De pastoor van de Nicolaaskerk daalt op 11 maart af in de bouwput om Gods zegen af te roepen. Lijkt mij een beetje laat in dit geval. Zal die arrogante Geert Dales ook meebidden? Die man wint het qua grote muil dik van Rijkman Groenink. Begreep ook dat de tunnelboor een vrouwennaam krijgt, terwijl ik hem gewoon Tiger Woods zou noemen. Maar het is een Duits bedrijf dat gaat boren en ik vrees dat die niet stijf staan van de humor. Mijn huis ligt niet op de officiële boorroute, maar deskundigen hebben me ondanks dat al gewaarschuwd voor de meest gruwelijke scheuren en verzakkingen. Dat kan tonnen gaan kosten en die moet je in zo’n geval zelf voorschieten. Moet ik naar mijn huisbankier, in dit geval is dat de ABN Amro. Als daar tenminste nog geld is. Zou me niks verbazen als ik daar aankom en er net een pastoor met een wijwaterkwast in de hal staat te zwaaien. En Geert Dales en Rijkman Groenink slaan op dat moment samen een kruisje, terwijl ik ze zo onbedaarlijk uitlach. Waarom? Niets anders dan een zekere mate van woestheid.

Daar mag je heel hard om lachen. Proesten zelfs. Gieren van de pret. Huilend rollebollen over de grond. In het eerste geval was Wim de sociaaldemocratische premier van ons land en in het tweede had hij als pensioenschnabbeltje een commissariaat bij de grote bank-verzekeraar aangenomen.

Dat je als commissaris bij een bedrijf dat exhibitionistische zelfverrijking hoog in het vaandel heeft staan iets anders moet verdedigen dan als linkse premier snap ik zelfs, maar om als rassocialist in te stemmen met een 584 procent hogere bonus voor een Belgische grootgraaier als Tilmant slaat toch echt alles. Dit kan je aan niemand uitleggen.
Later moest diezelfde Tilmant bij partijgenoot Bos bedelen om 10 miljard steun om zijn bankje overeind te houden. 10 miljard!!! Heeft hij toen die 584 procent extra bonus weer ingeleverd? Hoe zit dat eigenlijk met die exorbitante bonusgraaiers? Waarom mogen ze altijd alleen pakken en hoeven ze na overduidelijk wanbeleid en verlies niks in te leveren? Wel bonus en geen malus.

En met wie bespreek je een bonusverhoging van 584 procent? Heb je een manager, die in zo’n geval voor je opkomt? Of opper je zo’n bedrag zelf?? En tegen wie begin je erover? Tegen een vriendje dat ook mee mag graaien uit de ruif? Indrukwekkend dat na de financiële crisis allerhande topmannen de schepen van de zinkende zilvervloot verlieten en toch nog even hun reeds overvolle zakken vulden. Hadden ze namelijk recht op! Nou ja, volgens zichzelf dan.

De open haardjes in Blaricum, Wassenaar en Brasschaat moeten natuurlijk wel blijven branden. Ze ruiken zo lekker als je buiten loopt.

Wim heeft voor de commissie-De Wit begrip gevraagd voor zijn positie als commissaris en hopelijk begrijpt hij inmiddels waarom het volk zich massaal afkeert van de politiek in het algemeen en van de PvdA in het bijzonder. Die Tilmant was zelf overigens te laf om voor deze commissie te verschijnen. Of is dat gewoon Belgische wraak op de Fortis-affaire?

Las ook dat Bos deze dagen weer onderhandelt met IJsland over Icesave. Lijken me leuke dialogen. Bos vraagt ons geld terug en die blonde types antwoorden: „Meneer Bos, we zijn bankiers en in principe betalen wij nooit terug. In elk geval zo min mogelijk.”

Over oplichters gesproken. Moet nog steeds onbedaarlijk hard lachen om Dirk Scheringa, die op de avond van de grote Haïti-actie in zijn Giro 555-shirtje als BN’er telefonisch geld moest binnenhalen bij de mensen. Je zal als brave borst uit Emmeloord een klein bedrag aan die dakloze sloebers in Port-au-Prince willen schenken en je krijgt die geitenwollen gladjakker aan de lijn.

„Goedenavond, met de woekeraar van Wognum.” Ik zou toch echt ophangen en het bedrag onmiddellijk in de plaatselijke kroeg gaan opzuipen. Nog grappiger als de simpele ziel uit Emmeloord ook nog een fikse schuld aan de curator van Dirk heeft.

Maar terug naar Wim Kok. Hij zat in die vergadering waar men besloot om die bonusverhoging van 584 procent door te voeren. Zelf zei hij dat hij ondanks zijn opvattingen over de maatschappelijke wenselijkheid van deze zeer aanzienlijke correctie van het beloningspakket in het belang van de ING heeft geredeneerd. Daarvan was hij commissaris.

Dus je maatschappelijke verantwoording telt dan opeens niet meer? Ik snap wel hoe het gegaan is. Je komt als koning eenoog in het land der stekenblinden, die allemaal in zoveel mogelijk nullen voor hun eigen komma denken. Graaien, graaien en nog eens graaien. Zeven, acht ton is volstrekt normaal omdat je buurman dat bedrag ook pakt. En op een gegeven moment ben je murw en hoor je jezelf zeggen: „Conform de internationale markt” Voor je het weet zit je miljarden onder een roedel kakkers te verdelen. Koning Eenoog kneep een oogje toe. Moe? Nee hoor, ook stekenblind geworden.

Hoe hard mag je lachen om Wim Kok, die in 1997 terecht uithaalde met exhibitionistische zelfverrijking over de absurd hoge salarissen voor topmannen en bijna tien jaar later instemde met een 584 procent hogere bonus voor ING-baas Michel Tilmant?

Daar mag je heel hard om lachen. Proesten zelfs. Gieren van de pret. Huilend rollebollen over de grond. In het eerste geval was Wim de sociaaldemocratische premier van ons land en in het tweede had hij als pensioenschnabbeltje een commissariaat bij de grote bank-verzekeraar aangenomen. Dat je als commissaris bij een bedrijf dat exhibitionistische zelfverrijking hoog in het vaandel heeft staan iets anders moet verdedigen dan als linkse premier snap ik zelfs, maar om als rassocialist in te stemmen met een 584 procent hogere bonus voor een Belgische grootgraaier als Tilmant slaat toch echt alles. Dit kan je aan niemand uitleggen.

Later moest diezelfde Tilmant bij partijgenoot Bos bedelen om 10 miljard steun om zijn bankje overeind te houden. 10 miljard!!! Heeft hij toen die 584 procent extra bonus weer ingeleverd? Hoe zit dat eigenlijk met die exorbitante bonusgraaiers? Waarom mogen ze altijd alleen pakken en hoeven ze na overduidelijk wanbeleid en verlies niks in te leveren? Wel bonus en geen malus. En met wie bespreek je een bonusverhoging van 584 procent? Heb je een manager, die in zo’n geval voor je opkomt? Of opper je zo’n bedrag zelf?? En tegen wie begin je erover? Tegen een vriendje dat ook mee mag graaien uit de ruif? Indrukwekkend dat na de financiële crisis allerhande topmannen de schepen van de zinkende zilvervloot verlieten en toch nog even hun reeds overvolle zakken vulden. Hadden ze namelijk recht op! Nou ja, volgens zichzelf dan. De open haardjes in Blaricum, Wassenaar en Brasschaat moeten natuurlijk wel blijven branden. Ze ruiken zo lekker als je buiten loopt.

Wim heeft voor de commissie-De Wit begrip gevraagd voor zijn positie als commissaris en hopelijk begrijpt hij inmiddels waarom het volk zich massaal afkeert van de politiek in het algemeen en van de PvdA in het bijzonder. Die Tilmant was zelf overigens te laf om voor deze commissie te verschijnen. Of is dat gewoon Belgische wraak op de Fortis-affaire? Las ook dat Bos deze dagen weer onderhandelt met IJsland over Icesave. Lijken me leuke dialogen. Bos vraagt ons geld terug en die blonde types antwoorden: „Meneer Bos, we zijn bankiers en in principe betalen wij nooit terug. In elk geval zo min mogelijk.”

Over oplichters gesproken. Moet nog steeds onbedaarlijk hard lachen om Dirk Scheringa, die op de avond van de grote Haïti-actie in zijn Giro 555-shirtje als BN’er telefonisch geld moest binnenhalen bij de mensen. Je zal als brave borst uit Emmeloord een klein bedrag aan die dakloze sloebers in Port-au-Prince willen schenken en je krijgt die geitenwollen gladjakker aan de lijn. „Goedenavond, met de woekeraar van Wognum….” Ik zou toch echt ophangen en het bedrag onmiddellijk in de plaatselijke kroeg gaan opzuipen. Nog grappiger als de simpele ziel uit Emmeloord ook nog een fikse schuld aan de curator van Dirk heeft.

Maar terug naar Wim Kok. Hij zat in die vergadering waar men besloot om die bonusverhoging van 584 procent door te voeren. Zelf zei hij dat hij ondanks zijn opvattingen over de maatschappelijke wenselijkheid van deze zeer aanzienlijke correctie van het beloningspakket in het belang van de ING heeft geredeneerd. Daarvan was hij commissaris.

Dus je maatschappelijke verantwoording telt dan opeens niet meer? Ik snap wel hoe het gegaan is. Je komt als koning eenoog in het land der stekenblinden, die allemaal in zoveel mogelijk nullen voor hun eigen komma denken. Graaien, graaien en nog eens graaien. Zeven, acht ton is volstrekt normaal omdat je buurman dat bedrag ook pakt. En op een gegeven moment ben je murw en hoor je jezelf zeggen: „Conform de internationale markt…” Voor je het weet zit je miljarden onder een roedel kakkers te verdelen. Koning Eenoog kneep een oogje toe. Moe? Nee hoor, ook stekenblind geworden.

Toen het in Nederland een paar centimeter sneeuwde liepen de treinen meer vertraging op dan op dit moment in Haïti. Wissels haperden door stuifsneeuw, zekeringen brandden door, reservezekeringen waren niet op voorraad, verwarmingen waren niet op tijd aangezet of sowieso vergeten en zo kan ik nog wel een column of drie doorgaan. Zelden zoveel amateurs zien stoethaspelen als in die koude dagen bij de NS. Aandoenlijk bedrijf. Je zal er directeur van zijn, dacht ik regelmatig. Of: hebben ze daar eigenlijk wel een directeur?

Deze week bleek dat inderdaad zo te zijn en tot mijn verbazing kreeg de lieverd nog een premie ook. Een oprotpremie? Nee, een heuse bonus. Waarom? Geen idee. Zal wel in zijn contract staan. Iedere manager of directeur krijgt tegenwoordig zoiets. Als je drie dagen achter elkaar op tijd op de roltrap staat heb je al een paar ton extra te pakken. Dat heet een modern beloningsklimaat. Dat je buiten een schofterige jaarwedde nog een flink bedrag aan premies meepakt. In Italië noemen ze dat doodgewoon maffia. De directeur van de NS kreeg deze week terecht last van wroeging. Het schaamrood spatte bij het telebankieren uit zijn computer. De site met zijn saldo begon hem glashard uit te lachen. Hij durfde zijn laptop nog amper aan te zetten. Ook binnen de NS kreeg iedereen massaal de slappe lach als ze hoorden hoeveel hij en zijn directievriendjes buiten hun gewone loon opstreken. Dat ze na het winterse debacle überhaupt nog een eurocent durfden te innen. Hoeveel de NS-directeur aan bonus krijgt? Ongeveer 140.000 euro. Buiten zijn meer dan riante salaris, onkostenvergoedingen, auto met chauffeur en wat hij verder allemaal goed voor zichzelf geregeld heeft. Meer dan tien ruggen per maand extra. En dat voor een wanbeleid dat zijn weerga niet kent. Eén mals regenbuitje en alle locomotieven beginnen te hoesten en te roesten. Twee vlokken sneeuw en alle seinen springen op schaamrood. Een zachte rukwind en alle spoorbomen gaan zes dagen achter elkaar spontaan dicht. Ik zou me zo kunnen voorstellen dat de man na deze winter 140.000 euro van zijn salaris zou inleveren. Gewoon wegens onvermogen. Maar dat dit soort verkapte ambtenaren een bonus van 140.000 vangt is toch te grappig voor woorden. Gelukkig vond de directeur dat zelf ook en werd hij gered door een van de grootste natuurrampen uit de geschiedenis. De aardbeving op Haïti. En wat heeft de goeierd gedaan? Hij heeft het geld aan die arme sloebers daar gegeven. In stilte? Nee, anders wist ik het niet. De schat heeft er een ijdel persberichtje van laten maken, zodat het hele land nu weet dat hij 140.000 euro heeft geschonken. Zielig? Ik zeg niks. Aandoenlijk is een beter woord.

Mijn vader leerde mij vroeger dat je aan goede doelen geeft in stilte en ik was dan ook weer verbijsterd dat er een grote televisieactie nodig was om giro 555 te spekken. Bij de eerste onthutsende televisiebeelden van het verwoeste Haïti pak je toch je portemonnee en geef je een flink bedrag? En je zwijgt toch over de hoogte daarvan? Daar heb je toch geen Linda, Beau en Jeroen voor nodig? Zelf heb ik ook nog een spotje voor die avond ingesproken. Waarom? Omdat ik weet dat het een aantal krentenkakkers over de streep trekt. Maar eigenlijk is het zielig dat het nodig is.

Moest erg lachen om de gierige meneer van een van de grootste drogisterijketens van het land, die apetrots met een hele grote cheque van 100.000 euro in beeld verscheen. Het logo prijkte trots op de cheque. Naast hem stonden twee mannen van andere multinationals te glimmen met een dito bedragje in hun nerveuze knuistje. Wat een armoe, dacht ik en droomde dezelfde nacht dat het hoofdkantoor van de krenterige drogist werd getroffen door een meedogenloze aardbeving en dat de directeur gruwelijk aan zijn einde kwam. Na drie dagen werd hij gevonden onder zijn eigen cheque. Die hing namelijk trots in zijn directiekamertje. Het logo kwam goed in beeld.

Afgelopen maandag is Rob Trip begonnen bij het achtuurjournaal en dat was belangrijk. Zegt dat iets over het land? Ja. Heel veel zelfs. Jan Mulder liet in De wereld draait door zijn licht schijnen over de eerste tien Tripseconden, Marga van Praag mocht ergens haar kritische zegje doen en verder toeterden her en der allerhande journalisten hun meninkjes over Rob zijn jasje, zenuwen en schone nagels. De nieuwslezer als nieuws. Hoe erg kan een land zich vervelen? Men was over het algemeen tevreden. En terecht.

Die Trip is een hele intelligente journalist met jarenlange televisie-ervaring. Als we ons ergens geen zorgen over hoeven te maken, is het over het feit of hij kan wat zelfs Marga van Praag kon. Maar nogmaals: het land verveelt zich te pletter.

Het gegeven wordt vooral gênant als dezelfde nieuwslezer binnen een paar dagen aan het Nederlandse volk moet vertellen dat er een aardbeving met meer dan 50.000 doden heeft plaatsgevonden op Haïti. Zijn er dan ook kritische Trip-watchers die opletten of hij bij Haïti de klemtoon goed legt? Of hij Port-au-Prince mooi uitspreekt? Of hij ernstig genoeg kijkt bij dit soort rampen? Waar let men op? Ik las ook iemand over het feit dat hij het prettig vond dat Rob geen roos op zijn schouders had. Dus de nieuwslezer leest een bericht over een Belg die drie gruwelijke moorden heeft bekend en iemand kijkt serieus of het niet gesneeuwd heeft op zijn jasje. En vertelt dat later in het openbaar. Serieus. Ik denk nog steeds dat ik het niet gelezen heb, dat het een merrie in een van mijn dromen was, maar ik heb het gelezen. Het is geschreven. Er is inkt aan besteed. Papier. Ik blijf maar hopen dat het ironie was.

Politiek gezien was het wel een lekker debuutweekje voor Rob. Treurige taferelen in Den Haag. Jan Peter en Wouter die zich bijna een dag terugtrokken om met de aandoenlijke verklaring over de deelname aan de Irak-oorlog te komen. Met de kennis van nu hadden we nooit meegedaan, terwijl elke analfabete minkukel weet dat we er met de kennis van toen ook niks te zoeken hadden. De kennis van toen heette George Bush, en Jan Peter en Jaap de Hoop Scheffer waren zo nerveus dat ze een keer in het Witte Huis waren uitgenodigd dat ze alleen maar stumperig ja, ja en nog eens ja tegen de Amerikaanse president hebben gestameld. Ik vrees dat zowel bij Jan Peter als bij Jaap thuis een ingelijste foto van deze ontmoeting op een tuttig theetafeltje staat. Goed in het zicht voor het bezoek. Of Bush deze foto ook nog ergens heeft hangen? Ik vrees dat hij zich de ontmoeting niet eens meer kan herinneren. Die oorlog trouwens wel.

Maar Wouter en Jan Peter hadden dus uren nodig om tot een leugenachtige verklaring te komen. Toch jongens die ooit gestudeerd hebben en in donkerbruine kroegen recht door zee stonden te discussiëren. Toen wisten ze niet dat ze ooit nog eens uren in een achterkamertje moesten draaikonten en jokkebrokken om tot een verklaring te komen die zowel henzelf als hun achterban tevreden zou stemmen. Wat een diarreeleven.

Wat zal de god van Jan Peter hiervan vinden? Ik denk dat hij niks vindt. Die god heeft wel wat andere dingen aan zijn botte harses. Hij heeft net de allerarmsten in Haïti door elkaar geschud, geestelijk en lichamelijk zwaar verminkt en vermoord. Gaan we bidden in de kerken om god te vragen die sloebers te helpen? Of gaan we in onze gebeden gewoon keihard schelden en vloeken op de ontoerekeningsvatbare schepper? Ik zou als gelovige het laatste doen. En als gelovige Haïtiaan helemaal. Ik zou een poppetje van hem maken en mijn voodoopraktijken op hem loslaten. Wat spijkers in zijn zoon jassen of zo.

Maar ik denk dat god er onderhand het zijne van denkt. Hij murmelt in zichzelf: ,,Ik ben er even niet.” Even niet? God is volgens mij al eeuwen zoek.

Achteraf bleek het om niks te gaan. Ja, er was een file naar het strand waar het bijna 33 graden was. Op televisie kwam er vervolgens een roedel stoethaspels van de ANWB en Rijkswaterstaat uitleggen dat er wel degelijk even een dreiging was geweest en dat er in de buurt van Kortrijk een kip van de leg was geraakt. Dat soort stamelsukkels.

Afgelopen woensdag was het echt raak. De sneeuw kwam uren achter elkaar met vlokken van een halve kilo per stuk uit de hemel vallen. In Zaandam was er ’s middags om vier uur al sprake van lawinegevaar en het zou in Amsterdam alleen maar erger worden. Op de radio en televisie ging men door of er niks aan de hand was. De demententelevisie van omroep MAX had een rollatordebat, op andere zenders spraken jongeren over het voordeel van roestvrij piercen door de voorhuid en schaamlippen en op weer andere kanalen was er een politiek correcte discussie tussen milieutypes, die na Kopenhagen somber waren over de toekomst van onze planeet. Het zou in elk geval bij ons in het westen nooit meer sneeuwen. Maar geen verkeersalarm. Geen tip om niet te gaan rijden of zo. Niks van dat al.

De deskundigen van de ANWB en Rijkswaterstaat waren veel te druk met het aftuigen van de kerstboom. Of met het weghalen van de kerstverlichting uit hun lullige voortuinstruikjes. Die lampjes zien er altijd zo droef uit zonder sneeuw. Maar met sneeuw krijg je bijna altijd kortsluiting. Dus je kunt ze maar beter weghalen. In elk geval had niemand tijd voor een gezond alarm.

De files werden aandoenlijk lang. Allemaal kantoortypes kregen zomaar een gratis avontuur in het nieuwe jaar. Sommigen mochten wel zes uur vaststaan in de file op de ring rond Amsterdam. En als je mazzel had, mocht je dat ook nog eens vertellen in een van de televisiejournaals of in een actualiteitenrubriek. Ja, het was glad mensen. En strooien was ingewikkeld, omdat het glad werd toen de file er al stond en dan kunnen de strooiwagens de weg niet op. Want als je stil staat, kun je niet strooien. Daarbij was er niks te strooien. Het zout was op. Er was nog net genoeg voor de zacht gekookte eitjes van de directie, maar verder was er niks meer. Gelukkig heb ik nog een stuk of wat strooizoutdeskundigen dit zien uitleggen op de buis. Ik word daar zo vrolijk van. Het finest hour van de strooizoutdeskundige!! Het viel begin 2010. Dus na twaalf zachte winters op rij toch niet voor niks geleefd. Toch nog even mogen uitleggen dat er een nijpend strooizouttekort is en dat dit voorlopig nog niet is opgelost. Vooral de ernstige blik die zo’n man erbij trekt maakt me zo blij.

Verder was er door de gladheid vooral blikschade. Dat is leuk voor de uitdeukers en autospuiters. Verdienen die de komende weken ook weer eens wat. En allemaal betaald door de verzekeringen, die anders aan het eind van het jaar veel te veel geld in kas houden. Daar is verzekeringsgeld niet voor. Moet er aan het eind van 2010 weer een of ander bekakt bestuurslid met een bonus van een paar miljoen richting kerstdis. Als ik zo’n kakker was, zou ik me purper schamen. Is toch veel leuker om dat ordinaire geld te verdelen onder een paar honderd autoschadeherstelbedrijven? Dan heb je ook die wroeging niet. En heel veel mensen krijgen hun auto daarna als nieuw terug. Lijkt mij feestelijk. Kortom: veel sneeuw en zo min mogelijk zout. Lange avontuurlijke en spannende nachten op de ring rond Amsterdam. En het liefst zonder een of ander tuttig weeralarm. Gewoon ouderwets overvallen door de elementen. Dat heet leven.

Het zal ongetwijfeld in Alphen aan den Rijn en Drachten ook heftig zijn geweest, maar ik vrees dat ik hier in Napels toch een iets grimmiger jaarwisseling had. Wat een stad. Ik kende Napels alleen in de zomer en dan is het hier ronduit lekker. Fijne geur van uitlaatgassen, pizzeria’s en niet opgehaald huisvuil. Mooi mengsel voor de neus. Verder is het hier altijd leuk autorijden omdat Napolitanen nooit remmen. Jij moet dat doen. Zij doen het niet. Of omdat ze dat gewoon niet willen of omdat ze een dusdanig oude auto hebben dat er geen rem op zit. Op de mensen trouwens ook niet. Ze zijn heel dik of juist tanig, te mooi of te lelijk, kijken uiterst melancholisch droef of lachen te uitbundig en schreeuwen te hard of staan mysterieus in elkaars oren te fluisteren. Het volk foetert, toetert en scootert zich door de nauwe straatjes omhoog en naar beneden. Geen ambulance zonder sirene.

Een Napolitaanse had me ooit gezegd: „Oudejaarsavond!” Meer zei ze niet, maar haar glimlach sprak hele bibliotheken. Ik wist dat ik, als ik ooit tijd had, hier een keer van jaar moest wisselen.

Dit jaar dus.

En? Ben nu al verslaafd en weiger ooit nog af te kicken. Als je, zoals ik, van chaos en lawaai houdt dan is dit de oudejaarsavondstad bij uitstek. Waarom? Omdat de Italianen gek zijn. Hartstikke krankzinnig.

Rotjes kennen ze niet. Louter brisantbommen. En vanaf ’s middags twaalf uur gaan die dingen af. In prullenbakken, onder auto’s en bussen, in winkelportieken waarna alle alarmen van alle panden beginnen te rinkelen en loeien en ondertussen toeteren en schreeuwen ze zich door deze chaos heen. Niemand schrikt van zo’n knal. Iedereen praat of wandelt ongestoord verder.

En allemaal met veel te grote cadeaus onder de arm. Of met heel veel eten voor die avond. Ze zijn zo grappig en simpel tegelijk. Allemaal kijken ze met een blik alsof ze iets op hun kerfstok hebben en ik vrees dat dat ook zo is. Verder zijn ze mooi bijgelovig, dus goklustig. Op iedere hoek van iedere steeg staat een of andere schlemiel lootjes te verkopen. Of de trekking daarvan ooit plaatsvindt? Vast. Ergens achteraf. Eerlijke trekking? Ik denk het wel. Hoeveel lichtjes branden er bij Maria’s? Hoeveel plaatjes van Padre Pio of Maradona hangen er naast? Heb onze eigen Ruud Krol zelfs nog zien hangen. Heel jong. Op een verbleekte foto.

Opeens heb je een parkiet op je schouder en dat beestje pakt uit een bak een papiertje. Dat is voor jou. Een geluksnummer voor 2010. Nee, je hoeft niet te betalen. Mag wel. Graag zelfs. De blik van de baas van de parkiet doet je smelten.

De oudejaarsavond zelf was groots. Uitpuilende restaurants met door elkaar schreeuwende obers. Geen wijnkaart. Eén soort. De huiswijn. En die is goed. Eén menu. Geen keuze. Goed? In elk geval hartstikke lekker. Er zijn maar weinig Italianen die vies kunnen koken.

En toen de stad in. De broeierige stad. Iedereen is er klaar voor. Op het grote plein staat een plaatselijke Gerard Joling de boel op te hitsen. Het volk zingt en danst. De nog dichte flessen Prosecco onder de arm. Om één minuut voor twaalf telt de dienstdoende zanger af. Het volk telt mee. En dan….vult u het zelf maar in. De stad ontploft en is binnen de kortste keren blauw van de kruitdampen. Zelden zoveel kleuren tegelijk zien ontploffen. En behalve het vuurwerk van de stad zelf zit er geen legale bom of pijl tussen. Dat hoor je. Dat ruik je. Dat kan niet anders in Napels. Alles is hier illegaal.

Ik kijk naar de mensen terwijl mijn trommelvliezen scheuren. Prettig gevoel. Hoeveel doden vallen er in deze hel? Ik vrees veel.

Op een dag ga ik ook dood. Ben er nog lang niet aan toe, maar als het dan toch moet. Dan wordt het hopelijk hier.

Nieuwjaarsmorgen. Kwart over twaalf. In deze helse herrie de wereld verlaten. Weg. Voor eeuwig. Een heerlijke dood.

Dat is je werk. Morele steun.

Ik ben al jaren zeer verknocht aan Groningen. Rond de Grote Markt ken ik veel kroegen en de kroegen kennen mij. Niet alleen om te drinken, maar ook om te lunchen, lezen en lanterfanten. Nu mocht ik diezelfde Grote Markt bekijken vanuit het huis en ik kan niet anders zeggen dan dat dat een bijzondere ervaring was. Langzaam en onzeker zag ik de stad dronken worden.

Steeds meer studenten kwamen prettig aangeschoten voor het huis staan. Gewoon staan en lief lodderig voor zich uit staren. Een man in een korenblauw trainingsjack meldde zich rond elf uur ’s avonds en taaide pas om half negen ’s ochtends af.
Hij was absoluut niet dronken. Hij keek afwezig voor zich uit, danste af en toe een beetje mee op de muziek en sprak wat met de anderen, die meestal na een kwartier weer vertrokken naar een warm bed in een aangename kamer.

Hij niet. Hij bleef.

Het was aandoenlijk om te zien wat mensen aan geld kwamen brengen en wat ze er allemaal voor gedaan hadden. Dat ze bereid waren veel te doen komt door die diskjockeys. Hun honger wordt gerespecteerd en daarom doen zoveel mensen mee. Iedereen heeft zin om ook iets te doen. Dat wordt gestimuleerd door die Giel, Gerard en Annemieke. De sfeer is daardoor bijzonder. Er valt letterlijk en figuurlijk geen onvertogen woord.

Een van de onderdelen is dat artiesten er een zogenaamd koptelefoonconcert geven. Dan speelt een band zijn nummers en alleen mensen met een koptelefoon, die ze voor 25 euro voor een half uurtje huren, kunnen de muziek horen. Ik was ook gevraagd om dat te doen. In mijn geval een koptelefoonconference. Ik moet zelf nog steeds lachen om de volstrekt belachelijke situatie.
Stelt u zich voor: buiten in de kou stonden honderd mensen te kleumen en te bibberen en ik stond binnen met een microfoon. Ik begon mijn verhaal en zag die mensen wel degelijk lachen, zij het dat ik niks hoorde.

Normaal speel je op het ritme van een zaal. Je vertelt een grap, de zaal lacht, je laat ze uitlachen en je gaat weer verder. Dat is mijn jarenlange ervaring. Mijn routine. Dat maakt mijn werk ook zo leuk. Het lachende publiek. Mensen tegenover je die plezier hebben. Je deelt met hun de lol. Maar nu was het dus stil.

Ik stond in het lege huis, achter mij draaide Annemieke haar platen en op de bank zaten de hongerige Giel en Gerard met een koptelefoon op. Zij luisterden naar mij en lachten regelmatig. Maar ook dat was raar.

Twee man op de bank. Ik hoorde hen niet lachen want ook ik had een koptelefoon op. Dat moest ook wel anders hoorde ik de muziek en de gesprekken die Annemieke met de gulle luisteraars voerde.
Het werd een van de meest bizarre conferences die ik ooit gegeven heb. Kleumende mensen zien lachen en niet horen. De verpletterende stilte in mijn hoofd. De grappen die volstrekt dood leken te vallen, maar wel degelijk effect hadden.

Halverwege de conference dacht ik: is dit echt? Is dit waar? Het was echt en het was waar. Was het leuk om te doen? Geweldig zelfs. Vooral omdat je weet dat het eenmalig is.

Na drie kwartier bedankte het publiek mij niet met een applaus, maar door met zijn allen op de ramen te roffelen. Dat ontroerde mij zeer. De meest onnatuurlijke conference ooit. Spelen zonder lach.
En toch ben ik zelden zo voldaan geweest na mijn werk. Vereerd dat ik daar drie kwartier mocht kakelen.

Je zit in de auto en je staat in de file omdat het sneeuwt en licht ijzelt en omdat we in dit land met te veel mensen en te veel auto’s zijn en ook nog eens omdat het spits is en veel mensen naar de wintersport gaan. Daarom sta je daar stil.

Doodstil.

Je luistert geduldig naar de radio en hoort een mevrouw die vertelt dat het sneeuwt en licht ijzelt en dat we – omdat we in dit land met te veel mensen en te veel auto’s zijn en het ook nog eens spits is en veel mensen naar de wintersport gaan – daarom langer dan andere dagen in de file staan.

De mevrouw schakelt over naar een verslaggever die bij de snelweg staat omdat daar, mede door de sneeuw en lichte ijzel en omdat we in dit land met te veel mensen en te veel auto’s zijn en ook nog eens omdat het spits is en veel mensen naar de wintersport gaan, de file langer is dan ooit en hij interviewt een automobilist, die vanochtend heel vroeg van huis is vertrokken maar eigenlijk geen meter opschiet omdat de file extra lang is omdat het sneeuwt en licht ijzelt en omdat we in dit land met te veel mensen en te veel auto’s zijn en het ook nog eens spits is en veel mensen naar de wintersport gaan. Daarom staat hij daar stil.

Doodstil.

Daarna is er contact met een verkeersagent die in een centrum zit waar hij zicht heeft op alle files en hij vertelt dat die langer zijn dan anders omdat het sneeuwt en licht ijzelt en spits is en omdat er veel mensen op wintersport gaan.

Je schakelt naar een andere zender en daar vertelt een meneer dat het sneeuwt en licht ijzelt en dat daarom de files langer zijn dan anders en dat dat ook komt omdat het spits is en veel mensen op de wintersport gaan. Ook hij schakelt over naar een verslaggever, die een vrachtwagenchauffeur laat vertellen hoe laat hij vertrokken is en hoe lang geleden hij waar had moeten zijn, maar dat dat er voorlopig niet in zit omdat het sneeuwt en licht ijzelt en omdat hij ook nog eens in de spits zit, die extra druk is omdat ook nog eens veel mensen op de wintersport gaan.

Hij staat stil, doodstil.

Ik schakel door naar een popzender waar een dj vertelt wie zijn gast had zullen zijn, maar die is er niet omdat hij vastzit in het verkeer dat extra druk is omdat het sneeuwt, licht ijzelt en omdat heel veel mensen vandaag op de wintersport gaan.

Gelukkig krijgt hij de zanger aan de telefoon en deze vertelt over de bizarre weersomstandigheden, zoals veel sneeuw en zelfs ijzel en daarbij gaan er, volgens de zanger, ook nog heel veel mensen op de wintersport waardoor de gebruikelijke spits extra druk is.

Ik druk naar een volgende zender en val in een mevrouw die vanochtend om tien voor zes een trein vanuit Delfzijl naar Groningen wilde nemen om van daaruit naar haar zus in Zwolle af te reizen, maar ze staat nog in Delfzijl omdat de trein helemaal nooit in Delfzijl is gekomen en dat heeft weer te maken met een wisselstoring bij Winschoten, die veroorzaakt is door hevige sneeuwval en lichte ijzel.

Gelukkig komt er een meneer van de NS aan de lijn en die vertelt dat ze met man en macht werken om de problemen op te lossen, maar dat hij tegen zoveel sneeuw en ijzel niks kan doen.

Daarbij is het extra druk omdat dit weekend ook veel mensen op de wintersport gaan. Hierna komt een deskundige die vertelt dat het de koudste 18 december sinds vier jaar is.

Ik sta stil in de sneeuw en de file, luister naar de mensheid en denk aan de man die op Kerstavond iemand antwoord geeft op de vraag: „Wat doe je?”

Hij zegt: „Ik werk bij de radio.”

Waarop die andere man zegt: „Interessant!”

Een blote bejaarde in een seksblaadje en Mark Rutte politicus van het jaar. Dan is er fundamenteel toch iets niet helemaal goed met ons land.

Of ik de blote oma bekeken heb? Ja, natuurlijk. Ik had vooral intens medelijden met de fotograaf, die toch een keer gezegd moet hebben: „Iets geiler, oma!”

En dat dan zonder lachen. Of: „Ga maar lekker voorover hangen en kijk maar opgewonden achterom!”

Bij zo’n fotoshoot is de fotogaaf niet alleen. Er staan allerhande mensen omheen en ik vrees dat die elkaar niet hebben kunnen aankijken zonder de slappe lach te krijgen. Maar sla de ironie maar eens uit je ogen.

Over het bloot zelf heb ik met mijn behaarde dikke buik geen oordeel, maar ik mag iedereen aanraden om even te kijken naar de gezichtsuitdrukkingen van oma. Die zijn zo onweerstaanbaar geestig.

Ik kan daar in mezelf weken lang om grinniken. Dat zij al geil kijkend denkt dat wij dit geil vinden. Van die toegeknepen oogjes en zo’n tuitmondje. En dat op je zestigste. En dat dan ook nog voor een miljoenenpubliek. Dat is toch je reinste carnaval? Hier hoef je als columnist of cabaretier toch niks meer aan toe te voegen?

Ze schijnt ook nog een ex te hebben. Hoe zal hij hier naar kijken? Is dit haar wraak omdat hij er met een veel jonger ding vandoor is? Ik zou als ik hem was hier alleen maar vrolijk van worden. Opgelucht dat je hier niet meer mee onder hetzelfde dekbed hoeft. Of zal hij trots als een pauw met het blaadje onder zijn jas lopen, terwijl hij opgewonden denkt: Dit was jaren de vrouw van mijn dromen.

En oma zelf? Die weet natuurlijk ook dat haar totale schaamteloosheid bijzonder grappig is en dat het verder helemaal nergens op slaat.

Ik moet ook aan haar dochter denken. Het is toch haar moeder. Zal ze trots zijn? Maar ik begrijp dat dat meisje binnenkort ook schaars gekleed in een bijna-blootblaadje komt. Het lijkt me vooral een hoop gedoe, zo’n familie.

En haar vrienden? Trots? Bellen die haar om haar te feliciteren met de geweldige, smaakvolle reportage?

Of houden zij zich heel rustig afzijdig? Vrees dat die vrienden in de categorie Gerard Joling en Gordon vallen en dat is toch spul dat zonder camera’s niet meer kan genieten. Dus hun reacties zullen positief zijn. Van gedurfd tot hartstikke mooi. Of zal er ook een echte goede vriend zijn die gewoon onder vier oren en ogen haar de keiharde waarheid vertelt? Die gewoon zegt hoe het zit.

Dat ze zich een beetje heeft laten misbruiken door een noodlijdend blaadje. Dat dit de laatste stuiptrekking is van een voorbije trend. Zou toch kunnen? Dat een echte goede vriend haar dat zachtjes influistert? Of zal ze alles afdoen als jaloezie en het zelf ook niet door hebben? Ik vraag me dat af.

En zo hollen we van hype naar hype. Van de dood van Ramses naar het bloot van deze oma.

Beetje Tiger Woods er tussendoor. Met wie is Sonja Bakker op vakantie? En alles vervliegt in de wind. Vlugger dan vlug.

Op veel nieuws reageert men vaak met: „Morgen ligt het in de kattenbak.” En dat is ook zo.

Maar ik denk nu toch even aan onze poes die op een blote oma moet gaan poepen. Ik denk dat ze lang zal aarzelen en de drol nog even binnenhoudt. Het is raar kakken.

Ook voor een poes.

Ik zal het onze poes dan ook niet aandoen.

Het wordt de open haard. Gewoon de fik erin.

Waarom? Dan worden we er toch nog een beetje warm van.