Hoeveel bejaarde patiënten in de praktijk van de Alkmaarse clubarts zullen overlijden omdat hij hun prikjes illegaal verkocht heeft aan de huidige landskampioen? Lijkt me ook wel weer mooi: sterven voor je voetbalclub omdat de spits jouw griepprik heeft gekregen! Als dat geen liefde is. Je club die alsnog kampioen wordt omdat het elftal krachtig en fier op het veld staat, terwijl de rest van de eredivisie onder de wol ligt te rillen van de koorts. Griep kan ook lekker zijn. Dan denk ik aan de speler van RKC die zich twee dagen landskampioen ijlt. Of aan de vele penningmeesters die even klapperen dat hun club financieel gezond is.

Ondertussen zijn alle huisartsen de wanhoop nabij. Ze worden overspoeld door de duizenden telefoontjes met griepprikvragen. De twaalfjarige Jaap doet volgende maand mee aan de Sallandse handbalkampioenschappen voor de jeugd tot twaalf jaar en het zou zonde zijn als hij juist dan geveld is door de Mexicaanse griep. Daarbij verdedigt Jaap met zijn team de felbegeerde titel en is het handballen volgens de gezinscoach voor de kleine Jaap een wezenlijk stukje van zijn identiteit. Nu is de vraag van de familie aan de huisarts of Jaap het vaccin van zijn demente oma mag gebruiken. Oma verlangt al jaren naar een fataal griepje. Dus die vindt het vast wel goed.

In een café ving ik deze week een gesprek op tussen wat aanhangers van een bepaalde politieke beweging. Zij vroegen zich af of het niet beter zou zijn als islamieten niet gevaccineerd zouden worden. Het was grappig bedoeld, maar je proefde de bittere kern. Dronken mensen lallen graag hun waarheid. Een ander bartype zei dat dit een zinloos idee was omdat die Marokkanen de prikken dan toch wel zouden jatten. Er werd gebulderd en men vroeg waarom ik niet lachte. Zij lachten toch ook wel eens om mij? Ik probeerde uit te leggen dat het niet lachen een vorm van vrijheid van meningsuiting is en dat het absoluut niet demoniserend bedoeld was. Ik zou nog wel van ze horen. Hoe? Anoniem. Dat soort dreigen is hun lust en hun leven. Ze legden me uit hoe je dat doet: je zet een capuchon op je pokdalige vinexkop en begint dan schuimbekkend je haat te tikken. Iemand moet dood. Hartstikke dood. En als je in plaats van dood deaudt schrijft dan zit je goed. Het is heerlijk en vooral een enorme opluchting om iemand digitaal de kanker aan zijn hart te wensen. En een niet uit te leggen sensatie om je woorden terug te lezen op een of andere schimmige site. Je schrijft dat iemand deaudt moet en dat wordt dan door heel veel gelijksoortig spul gezien. Dat geeft zo’n vette kick. Je scheldt dus je bestaat.

Zal onze kroonprins hiervan wel eens wakker liggen? Van het feit dat zijn volk compleet de weg kwijt is. Dat we elkaar allemaal het verschrikkelijkste toewensen. En het liefst zo anoniem mogelijk. Dat we ieder weekend massaal dronken zijn en elkaar in de uitgaanscentra volledig naar het leven staan. Althans dat deel dat nog kan lopen. Een aantal is ’s middags op het voetbalveld al doormidden geschopt. Ik vraag dit omdat ik begreep dat onze toekomstige koning Willem nog wel eens wakker ligt van een paar hectare vakantievreugd in Mozambique. Als je dan toch wakker ligt is het misschien een idee om ook even aan je volk te denken. Dat je koning van onderdanen wordt die totaal in de war raken van een lullige griepprik. Die ook willen weten hoe het met de huisdieren zit. En met Patricia Paay? Die gaat rimpelbloot in de Playboy. Als zij maar geen kou vat tijdens de fotosessie. Daar heb ik mijn huisarts over gebeld. Maar hij stelde me meer dan gerust. Ze valt onder de bejaarden.

Je bent kroonprinses van een landje dat minder inwoners heeft dan de stad die je bezoekt en je ziet aan de burgemeester dat hij je weliswaar intensief gegoogled heeft, maar dat hij eigenlijk nog steeds geen idee heeft wie hij voor zich heeft. Als je weg bent is hij je vergeten. Onderhand hangen je man en je schoonmoeder de hele dag aan de lijn met de RVD omdat de Quote zich 200 miljoen vergist heeft en zelf zit je uren met de Ikea-catalogus op schoot omdat je gordijnen voor je nieuwe stacaravan in Mozambique moet uitzoeken. Achter je loopt de minister van Buitenlandse Zaken je heel burgerlijk om de haverklap te fotograferen met zijn telefoon en die foto’s twittert hij naar zijn vrienden. Net als dat hij zijn aanhang om het kwartier vertelt wat je eet, wat je drinkt, wat je laat staan en hoe vaak je naar het toilet gaat. Tussendoor belt hij met partijgenoten over de politieke situatie in het land. De premier heeft net als de minister van Financiën geen trek in de Kamerdebatten over de AOW en de oppositie maakt elkaar ondertussen uit voor alles wat lelijk is. Wilders is beledigd dat hij door Pechtold extreem-rechts genoemd is. Hij vindt zichzelf namelijk veel rechtser. Maxime Verhagen vraagt zich ondertussen af hoe hij Wilders aan een Mexicaan moet uitleggen. Hoe vertel je zonder lachen dat deze populaire politicus zich serieus bezighoudt met een liedje van Kinderen voor Kinderen van zestien jaar geleden omdat daar een aantal keren „Allah Akbar” in gezongen wordt? Leg dat maar eens uit. Onderhand is Trix boos omdat is uitgelekt dat haar vader al veel eerder lid was van een zweefliegclub dan Juliana en al ver voor Greet Hofmans een vreemdsoortige wierookstokjeszwaaier via de achterdeur paleis Soestdijk binnen had geloodst. Christina belt paniekerig naar Mexico omdat het bankgeheim in Liechtenstein wordt opgeheven. Daar heeft zij haar via Guernsey weggesluisde miljoenen gestald en zij heeft geen zin dat die worden opgespoord door een iets te moralistische staatssecretaris. Wel leuk dat de man die op het zwarte geld van de rijken jaagt De Jager heet. Het zijn in het geval van Christina oude steekpenningen die Bernhard aan haar heeft nagelaten. Onderhand hoort Máxima dat SBS en RTL schuld bekend hebben in de zaak rond de belspelletjes door hun illegaal verkregen woekerwinst terug te betalen. Gelukkig heeft hoofdverdachte Fons van Westerloo werk gevonden bij Wakker Nederland van de oh zo nette Telegraaf en daar zal hij pleiten voor meer fatsoen op de Nederlandse televisie. Op het moment dat Máxima de straalverbinding met Nederland wil gebruiken om de prinsesjes welterusten te zeggen moet ze even wachten omdat deze gebruikt wordt door royaltyjournalist Peter van der Vorst, die live in RTL Boulevard een ruzie bijlegt met zijn roddelcollegaatje Albert Verlinde. Ze hebben elkaar vorige week op de redactie met hun handtasjes gemept. Máxima kijkt op afstand toe en weet dat Nederland dusdanig geëmancipeerd is dat je om dit soort valse nichtenruzies niet mag lachen. Maar ze kan het nu echt niet helpen. Wat een schoolreisje, denkt ze en weet niet of ze heel hard een boer of een windje wil laten. Het liefst allebei tegelijk.

Er zijn ook leuke verhalen. Eind jaren tachtig speelde ik een seizoen met de acteur Onno Molenkamp in het door mijzelf geschreven Tunnel zonder Vluchtstrook en Onno, die toen officieel al gepensioneerd was, stond stijf van de goeie anekdotes. Korte verhalen uit zijn veertigjarige toneelcarrière. Verhalen met een kop, een staart en voldoende drama voor een stevige lach. Meestal glorieerden Ko van Dijk, Paul Steenbergen en andere grote acteurs in deze verhalen, maar het kon ook gaan over gietijzeren toneelmeesters of tragische recensenten. In de meeste verhalen speelde de buitenechtelijke liefde een hoofdrol. Avond aan avond vrat ik ze hongerig en gulzig en aan het eind van het seizoen was ik onverzadigd. Als ik geen andere plannen had, had ik jaren met Onno door willen spelen. Alleen al om de verhalen.

De anekdotes over Ramses waren prachtig, zij het dat ze stuk voor stuk nogal destructief waren. In elk verhaal was hij stomdronken. Of hij kwam twee uur te laat in een theater of hij liep in de pauze de Maastrichtse schouwburg uit en nam de trein naar Amsterdam of hij pakte een privévliegtuig naar Eelde, omdat hij anders te laat in de Groningse stadsschouwburg zou zijn en nam ook nog eens twaalf stomdronken stamgasten van het Amsterdamse café De Gelaghkamer mee of…

De meeste van deze verhalen kende ik al, omdat mijn toenmalige impresario Lou Veltmeijer een tournee met Ramses had georganiseerd en eigenlijk was de totale winst opgegaan aan drankrekeningen en taxiritten. Parijs heen en weer was geen uitzondering. Mooie verhalen, maar je hoorde tussen de regels door hoe de excentrieke artiest afbladderde en langzaam maar zeer zeker richting de goot kroop. Dat Ramses een uitzonderlijk wereldtalent was, dat zijn liedjes van onschatbare waarde zijn en dat de generatie van mijn kinderen ze uit hun jonge hoofden kennen, staat buiten kijf. Ramses is in de Nederlandse showbizz hors concours. Maar het is al wel een jaar of twintig klaar. Hartstikke klaar. Hij hangt ergens in de buurt van Artis en zit hele dagen buiten te roken en te drinken voor een pizzeria. Even verderop ligt het verpleeghuis waar hij tegenwoordig woont. Er komt geen stom woord meer uit. Of het zielig is? Ja, dat is hartstikke zielig.

En als iemand zielig is, dan moet je hem in zijn waarde laten. Dan moet je de herinneringen aan zijn gloriejaren koesteren en de man, die zich bijna niets meer kan herinneren, lekker laten mijmeren. Dan klopt het niet als je iemand nog naar een zaaltje zeult om een dvd met zijn werk in ontvangst te laten nemen. Dan wordt het aapje kijken. Zoiets is genant. En afgelopen week gebeurde dat met de aardige Ramses, die op zijn Hollands gezegd volledig ontoerekeningsvatbaar is. Hij werd een zaaltje in gesleept, daar stond wat verwrongen showbizzspul om hem heen, hij kreeg een microfoon in zijn handen en hij murmelde twee onverstaanbare woorden. Het was zielig, meer dan zielig zelfs. En als dat volk echt van Ramses hield, zoals ze stuk voor stuk voor een microfoon stonden te blaten, hadden ze hem dit niet aangedaan. Dan hadden ze respect getoond voor deze icoon en hem niet aan zijn doordrenkte pamper voor de camera’s gesleept. Soms bereik je een grens. Een overduidelijke grens. En dan kijk je elkaar aan en zeg je niks, maar keer je om. Uit respect voor de ooit zo grote Ramses Shaffy.

Zie Dirk voorlopig geen krantenlopen in Spanbroek. En met een daklozenkrant bij de Appie Happie in Medemblik? Zal ook nog wel even duren.

Hoewel het natuurlijk wel romantisch zou zijn. Je bent een weekendje naar Parijs, slentert daar door een van de lange warme metrogangen en opeens zie je hem zitten op de grond, verdrietig hangend tegen een muur vol graffiti: een sterk vermagerde Dirk met gebogen hoofd en opgeheven hand. Je herkent hem eigenlijk alleen aan zijn zachte, verlegen blik. Geen Fransman zal je geloven als je de geschiedenis van deze zwijgende zwerver vertelt.

Las veel boze reacties op het door de ABN-Amro leeghalen van Dirk zijn museum. Dat was een schande. Ik heb er niet zo heel veel verstand van, maar hoe deden de medewerkers van Dirk dat als iemand niet meer aan zijn financiële verplichtingen voldeed? Dan kwam er toch ook een vrachtwagentje om de inboedel in te laden? Moeders moesten toch huilend toezien wat grote mannen namens Dirk kwamen halen? Of mocht je, als je door een van de woekerproducten van DSB failliet was gegaan, een tijdje bij Dirk in de stolpboerderij wonen en kreeg je elke dag een warme maaltijd en een schoon bed van mevrouw Scheringa?

Hoeveel mensen zijn ooit alles aan hem kwijtgeraakt? Daarbij gaat het in dit geval om kunst. Schilderijtjes! Niet bepaald de eerste levensbehoefte van de hongerige mens. De kunstwerkjes staan voorlopig in een bezemkast bij ome Gerrit Zalm. Ik zag in het Journaal mensen wanhopig boze teksten op de lege museummuren krabbelen en dacht allen maar: doe maar rustig. Niet zo emotioneel. Het was de uit de hand gelopen hobby van een megalomane politieagent.

Zag ook een zingend AZ-stadion. De aanhang bedankte Dirk voor de jarenlange steun. Ik denk dat een paar supporters, die mede door een wurglening hun seizoenkaart nog amper kunnen dokken, stil gezwegen hebben.

Wat leven we toch in een wondere wereld, dacht ik toen ik het personeel van de Wognumse woekeraar op het faillissement zag reageren. Niemand die excuses aanbood omdat ze de klanten jaren genaaid hadden. Terwijl de meeste werknemers toch echt wel wisten hoe rot de vork in de steel zat. Ik hoorde vooral: de andere banken deden het ook! Dat lijkt me inderdaad een mooie reden om te frauderen.

Ik begrijp dat Dirk een boek gaat schrijven. Zal ongetwijfeld een heroïsch werkje worden. Misschien is het een idee om Louis van Gaal als ghostwriter te vragen. Louis heeft nogal een bescheiden pen en is zeer karig met het woordje ik.

En Dirk gaat in het lezingencircuit. Uurtje babbelen voor de Ondernemerskring Dokkum of de Ronde Tafel van Oosterhout. Vrees dat zijn gehoor zal kwijlen van bewondering. Als je op zo’n hoog niveau gefraudeerd hebt dan dwing je bij dat soort bange burgermannetjes respect af. Datzelfde volk tackelt een winkeldief bij de C1000 om hem met veel bombarie aan de politie te overhandigen. Wat zal zo’n lezing kosten? Zal ik hem kunnen betalen?

Wat mijn plan is? Ik boek Dirk een middag en zit als enige in het zaaltje. Zonder journaille, zonder camera’s en zonder Lakeman. Gewoon twee mannen die met elkaar onder vier oren praten. En wat ik dan wil weten? Alles. Hoe zoiets gaat in het leven van een ooit doodnormale Wognumse jongen. Wanneer hij zijn normale mensengrenzen ging verleggen? Waarom hij op het eind alleen nog maar domme jaknikkers om zich heen had? Wie zag hij de laatste jaren als hij voor de spiegel stond? Op welk moment dacht hij: ik vraag die draaikonterige Robin Linschoten? Werd hij door zijn kinderen nog wel eens gezond uitgelachen? Dat soort vragen. Volgens mij wordt dat een heel gezellig uurtje. Voor mij zeker en voor Dirk helemaal.

Opeens zat hij er. Hij vond de vergaderingen altijd wel gezellig. Dirk was zo’n eenvoudige jongen met zijn blokjes kaas en bitterballen. De DSB was een beetje het FC Heerenveen van de banken. Geen spatje kapsones.

Hoe je aan zo’n baantje komt? Ze noemen elkaar. Zo heeft Ed de naam van Robin weer laten vallen. Die zat financieel even niet lekker in zijn vel en voor hij het wist stond Wognum in zijn tomtom. Toen de chauffeur zei: „We gaan naar Dirk”, dacht hij in eerste instantie aan de supermarkt. Robin mocht Frank de Grave opvolgen.

Grappig dat Frank in Den Haag Robin ooit opvolgde als staatssecretaris. Kleine wereld noemen we dat. Frank was er door Dirk hoogstpersoonlijk uitgeflikkerd. Scheringa vond de naam De Grave in het bestuur van een ten dode opgeschreven bank niet lekker klinken en daarbij stelde Frankie veel te bijdehante vragen. Zo viel het woord oplichting helemaal verkeerd bij Dirk, die zelf wel bepaalt wat fraude is. Een beetje god duldt geen advies. En het lenen van meer dan 100 miljoen van zijn eigen bank voor zijn hobby’s was een privékwestie waar die Frank gewoon niks mee te maken had. Dirk vond hem helemaal een achterbakse gluiperd toen hij hoorde dat hij na zijn ontslag alles bij Nout was gaan klikken. Of Dirk daarna bang was?

Als je in Nederland voor iemand niet bang hoeft te zijn is het voor Wellink. Die had het in die tijd overigens veel te druk met de nasleep van die Ice Save-affaire, waar hij toen ook al zo magistraal en adequaat bovenop zat. Nout, die zelfs de boekhouding van de plaatselijke tennisclub ooit in het honderd liet lopen, is al jaren het lachertje van de Nederlandse financiële wereld. Niemand neemt hem serieus. Vooral Gerrit windt hem om zijn flippervinger. Zalm zegt altijd: „Gewoon hard gaan lachen als Nout iets heeft voorgesteld, dan wordt hij vanzelf onzeker en daarna doen we lekker wat we willen!” Toen Zalm doorhad dat het bij Dirk een redelijk criminele bende was heeft hij wat vriendjes gebeld en die hebben hem bij Bos getipt. Bij de ABN Amro krijgt hij ook betere bonussen. Bij Dirk kreeg hij principieel niet meer dan een seizoenkaart van AZ en wat tickets voor dat slaapverwekkende schaatsen.

Ondertussen is het voor iedereen een geruststelling dat we door alle banken jarenlang even hard genaaid werden als door Dirk.  Politie erop af? Is ingewikkeld. De AFM mag geen namen van de andere vijf oplichters noemen. Anders donderen ze allemaal om. Vanochtend onder het scheren zong Gerrit zachtjes: „Maar liever dat nog dan het bord voor je kop van een Lakeman want daar word je alleen maar slechter van!” Of Robin een goede financiële regeling getroffen heeft met Dirk? Wat denkt u zelf?

En nu onze held Dirk van zijn geitenwollen sokkel is gevallen? Nu gebeurt er niks. Edje, Robin en Gerrit zwijgen als De Grave. Dit alles onder het aloude motto: als je geschoren wordt moet je stil blijven zitten. Robin gaat over een tijdje zeggen dat hij binnenskamers wel degelijk gewaarschuwd heeft, maar dat hij verder geen openbare paniek wilde zaaien. Edje geeft binnenkort eerlijk toe dat hij nooit een stuk heeft gelezen, maar dat hij ook niet de indruk had dat dat van hem verwacht werd. Zalm wacht en lacht het onderzoek vrolijk af en weet als doorgewinterde politicus dat het geheugen van de mensen slecht is. Alzheimer is nationale kwaal nummer 1!

Deze week is in de schaduw van al het DSB-rumoer het burgemeesterschap van Tilburg vrijgekomen. Vreeman is namelijk gestruikeld over onze nationale autist Adje. Ruud zweeg in het stadsbelang. Prima baan voor onze Robin dus. Of parkeren we Mariëtte daar?

Opeens zat hij er. Hij vond de vergaderingen altijd wel gezellig. Dirk was zo’n eenvoudige jongen met zijn blokjes kaas en bitterballen. De DSB was een beetje het FC Heerenveen van de banken. Geen spatje kapsones.

Hoe je aan zo’n baantje komt? Ze noemen elkaar. Zo heeft Ed de naam van Robin weer laten vallen. Die zat financieel even niet lekker in zijn vel en voor hij het wist stond Wognum in zijn tomtom. Toen de chauffeur zei: „We gaan naar Dirk”, dacht hij in eerste instantie aan de supermarkt. Robin mocht Frank de Grave opvolgen.

Grappig dat Frank in Den Haag Robin ooit opvolgde als staatssecretaris. Kleine wereld noemen we dat. Frank was er door Dirk hoogstpersoonlijk uitgeflikkerd. Scheringa vond de naam De Grave in het bestuur van een ten dode opgeschreven bank niet lekker klinken en daarbij stelde Frankie veel te bijdehante vragen. Zo viel het woord oplichting helemaal verkeerd bij Dirk, die zelf wel bepaalt wat fraude is. Een beetje god duldt geen advies. En het lenen van meer dan 100 miljoen van zijn eigen bank voor zijn hobby’s was een privékwestie waar die Frank gewoon niks mee te maken had. Dirk vond hem helemaal een achterbakse gluiperd toen hij hoorde dat hij na zijn ontslag alles bij Nout was gaan klikken. Of Dirk daarna bang was?

Als je in Nederland voor iemand niet bang hoeft te zijn is het voor Wellink.

Die had het in die tijd overigens veel te druk met de nasleep van die Ice Save-affaire, waar hij toen ook al zo magistraal en adequaat bovenop zat. Nout, die zelfs de boekhouding van de plaatselijke tennisclub ooit in het honderd liet lopen, is al jaren het lachertje van de Nederlandse financiële wereld. Niemand neemt hem serieus. Vooral Gerrit windt hem om zijn flippervinger. Zalm zegt altijd: „Gewoon hard gaan lachen als Nout iets heeft voorgesteld, dan wordt hij vanzelf onzeker en daarna doen we lekker wat we willen!” Toen Zalm doorhad dat het bij Dirk een redelijk criminele bende was heeft hij wat vriendjes gebeld en die hebben hem bij Bos getipt. Bij de ABN Amro krijgt hij ook betere bonussen. Bij Dirk kreeg hij principieel niet meer dan een seizoenkaart van AZ en wat tickets voor dat slaapverwekkende schaatsen.

Ondertussen is het voor iedereen een geruststelling dat we door alle banken jarenlang even hard genaaid werden als door Dirk. Politie erop af? Is ingewikkeld. De AFM mag geen namen van de andere vijf oplichters noemen. Anders donderen ze allemaal om. Vanochtend onder het scheren zong Gerrit zachtjes: „Maar liever dat nog dan het bord voor je kop van een Lakeman want daar word je alleen maar slechter van!”

Of Robin een goede financiële regeling getroffen heeft met Dirk? Wat denkt u zelf?

En nu onze held Dirk van zijn geitenwollen sokkel is gevallen? Nu gebeurt er niks. Edje, Robin en Gerrit zwijgen als De Grave. Dit alles onder het aloude motto: als je geschoren wordt moet je stil blijven zitten. Robin gaat over een tijdje zeggen dat hij binnenskamers wel degelijk gewaarschuwd heeft, maar dat hij verder geen openbare paniek wilde zaaien. Edje geeft binnenkort eerlijk toe dat hij nooit een stuk heeft gelezen, maar dat hij ook niet de indruk had dat dat van hem verwacht werd. Zalm wacht en lacht het onderzoek vrolijk af en weet als doorgewinterde politicus dat het geheugen van de mensen slecht is. Alzheimer is nationale kwaal nummer 1!

Deze week is in de schaduw van al het DSB-rumoer het burgemeesterschap van Tilburg vrijgekomen. Vreeman is namelijk gestruikeld over onze nationale autist Adje. Ruud zweeg in het stadsbelang. Prima baan voor onze Robin dus. Of parkeren we Mariëtte daar?

Hangen ze nog wel eens avondje in een gewone kroeg? Praten ze nog wel eens met hun buren? Wat is er met die partij, die bij de komende gemeenteraadsverkiezingen in elk geval bij ons in Amsterdam hopelijk volledig wordt weggevaagd, aan de hand? Met dank aan Els Iping, die Amsterdam het imago van een streng gereformeerd gehucht op de Veluwe heeft gegeven. Nog even en alle mannen moeten van haar verplicht zittend plassen. Er is onlangs een soort parlementaire enquête over het debacle van de Noord-Zuidlijn gehouden en toen stonden er zowel bij de commissie als bij de ondervraagden zulke tuttige bloemstukjes op tafel. Toen dacht ik: dat is het dus. Dat is nou precies waar de stad kapot aan gaat. U zult denken: wat hebben bloemstukjes nou met de inhoud van de politiek te maken? Mijn antwoord is: alles. En ik kan het niet uitleggen, maar het gaf een uitstraling van een heel sneu dorp. Geen stad, geen wereldstad en absoluut geen hoofdstad van ons land.

Waarom het mis gaat met de Amsterdamse PvdA? Omdat ze met de verkeerde dingen bezig zijn. Of de bewoners wel of niet hun biertje op de stoep van de kroeg mogen drinken, terwijl daaronder een metrolijn van een paar miljard ligt weg te rotten. Een tunnel die honderden historische panden in de grond laat zakken. De stad is op de Hermitage na totaal museumloos en de taxi’s rijden nog steeds alle stadsritjes via Purmerend omdat ze anders te weinig verdienen. En als dit soort hoofdzaken een stad ondermijnen dan wil niemand een Els Iping die zit te mutsen over de grootte van het reclamelogo op een vlag van de Uitmarkt. We willen woorden en daden.

En die willen we ook van de landelijke PvdA. Als ons verwende kroonprinsje een speeltje in Afrika bouwt dan moet hij als dikste uitkeringstrekker van ons land zijn beveiliging daar zelf betalen. En daar moeten sociaal-democraten een principezaak van maken. En niet een beetje met die koningsgezinde bibbergereformeerden van het CDA en de Christen Unie heulen. Dat gaat mis. Dan haken de kiezers massaal af. Die lachen jullie uit. Dat vanaf nu alleen de koningin en haar zoontje op onze kosten mogen vliegen lijkt me normaal. Maar dat al die nitwitterige Van Vollenhoventjes en andere neefjes en nichtjes jaren lang op onze kosten door het luchtruim hebben gefladderd is toch om je dood te schamen. Dat het paleis van de koningin functioneerde als louche kantoor voor haar zus om de belasting te ontwijken is toch een reden om ze het land uit te flikkeren?

Waarom grijpen we niet veel harder in bij die Efteling-familie? Jaren hebben we die tegen de maffia aanschurkende Bernhard gedoogd en nu gaan we akkoord dat zijn dochters meewerken aan louche constructies waar zelfs Dirk Scheringa zich voor zou schamen. En als die prinsen van hun moeder houden dan lakken ze een keer per jaar De Groene Draeck zelf. Of ze ritselen een stuk of wat dronken Polen. Daar zit heel Wassenaar vol mee.

Ik wil een PvdA die daar tegen ageert en dan geen murmelende Mariëtte, maar een stevige heldere fractievoorzitter. Een die ik snap en die niet steeds om een of ander breekbaar regeerakkoord heen moet fietsen. En ik wil een Wouter Bos die Gerrit Zalm met onmiddellijke ingang keihard de wacht aanzegt omdat hij het criminele gedrag van de DSB Bank prima vond. En Gerrit kan ook naar zijn beloofde bonusjes fluiten. Dan weet ik als kiezer waar de partij voor staat. Anders wordt die Wilders veel te groot. Gek hè?

„Hoezo?”, giebelden haar vriendinnetjes, die het duidelijk een rare vraag vonden. Waarom vraagt die man nou hoe oud ze is? Waarom wil hij dat weten? Ik stond een beetje raar te schutteren voor mijn eigen voordeur. Het was inderdaad een beetje vreemde vraag.

Zeker gezien het feit dat ik niet echt veel contact met mijn buurmeisje heb. Ik zie haar soms uit school komen en ze fietst regelmatig met een tennisracket richting een of andere sporthal. En ik zie haar bij de sigarenzaak waar ik mijn kranten haal wel eens kauwgom kopen.

Meestal doet ze dat met diezelfde vriendinnen en negen van de tien keer liggen de dames slap van de lach. Slap om niks, zoals het hoort op die leeftijd. Alles is stom en iedereen is gek. Zo denk je als je dertien bent.

Waarom ik het vroeg? Ik wilde een bevestiging. Dat dertien jong is. Erg jong zelfs. Oké, sommigen zijn wat ouder en wijzer op die leeftijd, maar dertien blijft jong.

Als je kind die leeftijd heeft zeg je niet: Ga jij maar even lekker door Europa liften. En alleen op kamers? Nee toch? Om de wereld zeilen? Het lijkt mij niet. Ook niet als je kind een wonderkind is. Maar dit was niet de reden dat ik het vroeg.

Ik vroeg het om Polanski, de man die eenendertig jaar geleden seks had met een meisje van die leeftijd. Hij was in de veertig. Vies? Ik vind van wel. Daarbij had hij het kind ook nog eens gedrogeerd. Oké het is lang geleden dat hij dit geflikt heeft en hij heeft het meisje, dat inmiddels vijfenveertig is, afgekocht en zij wil het liefst dat de zaak niet meer wordt opgerakeld en hij is een briljant cineast en er zitten nogal wat juridische haken en ogen aan en het is de vraag waarom hij nu gearresteerd is en niet eerder en……

Ik zie welke kunstenaars en intellectuelen het voor hem opnemen en ik begrijp de commotie. Uiteraard snap ik ook de verontwaardiging. Het is meer dan dertig jaar geleden, de man heeft zich daarna voorbeeldig gedragen en wat is er met de Zwitserse politie om hem juist nu, toen hij onderweg was naar een festival om een belangrijke prijs in ontvangst te nemen, te arresteren?

Raar volk die Zwitsers. Ze eten vies. Heel vies zelfs. Zij zijn de uitvinders van het racletten en de kaasfondue en dan mag je toch stellen dat je een smerig, smakeloos volk bent. Als je zonder problemen een badmuts opeet dan is er iets mis.

En ze hebben absoluut geen humor. Een keer per jaar reis ik met mijn familie mee naar een of ander skioord en na een week juich ik dat ik weg mag. Zware uitslag van zoveel beleefdheid. Geen enkel grapje gehoord. Deurbel poetsende vrouwen en straatjes vegende mannen, die je bij vertrek altijd nog een paar honderd Zwitserse Franken afhandig maken. Sneeuwbelasting, waterbelasting, vuilnisbelasting, parkeerbelasting, schone lakensbelasting en discotheektaks.

En ondertussen beheren ze zonder problemen al jaren het zwarte geld van alle Europanen. Of het nou van de Italiaanse maffia komt of van Nederlandse criminelen, het maakt ze niks uit. Als ze er maar wat aan verdienen. Ondertussen vergiftigen ze de Rijn met hun farmaceutische rotzooi en als ik morgen lees dat zij de verspreiders van het Mexicaanse griepvirus in Europa zijn, ben ik niet verbaasd. Als blijkt dat de toch ietwat corrupte Nederlandse viroloog Ab Osterhaus een Zwitser is ben ik ook niet van slag. Mijn volk is het dus niet en ik snap dan ook dat een groot aantal mensen na de arrestatie van Roman Polanski tekeer gaan.

Maar ik moet ook zeggen dat ik schrok toen ik naar mijn dertienjarige buurmeisje keek. Het is jong, heel jong en heel kwetsbaar. Je hebt het er met je vieze, vuile, oude mannenhanden vanaf te blijven. Daarom sluit ik me niet zo klakkeloos aan. Woody Allen wel, maar dat is een ander verhaal.

Zijn collega’s zitten met open mond naar hem te luisteren. Een aangeschoten stewardess zegt dat het verhaal niet nieuw is. Dit vertelt hij al jaren. Iedereen binnen de luchtvaartmaatschappij weet het. Of ze hem niet moet aangeven?

„Ik ben geen dwaze moeder”, zegt ze lodderig en doet voor de grap een servet om haar hoofd. Het gezelschap lacht en de piloot steekt zijn duim op. Dit is wel heel ad rem en geestig.

Of die kopvodden van dat geblondeerde hoofd kan? Het rechtse Kamerlid aan de andere kant van de bar schreeuwt het iets te hard naar de stewardess.

Hij herhaalt het woordje kopvodden nog zeker drie keer, waarna het gezelschap zegt dat ze hem herkend hebben.

„Daarom applaudisseren jullie passagiers altijd na de landing. Blij dat ze veilig op de grond zijn!” brult hij door de bar. Het rechtse Kamerlid moet er zelf erg om lachen.

Hij maakt ze ook nog uit voor vliegtuig en legt de woordspeling uit aan de barkeeper. Deze wil hem overigens niet meer schenken. Ten eerste is het de hoogste tijd en daarbij zit het rechtse Kamerlid overvol.

„Ik bepaal zelf wel hoe laat het is en of ik vol zit weet jij niet. Nederland is vol, ik niet!” Hij wendt zich tot de man naast hem in wie hij een succesvolle zanger herkent.

„U bent toch van Dromen zijn bedrog, Vandaag is rood en Ik ben binnen?” Het rechtse Kamerlid moet hard lachen omdat hij weet dat de zanger financieel in zwaar weer zit. Het zijn inderdaad opmerkelijke titels van zijn hitjes.

Hij biedt de zanger een drankje aan, maar de barkeeper zegt dat hij gaat sluiten. De laatste ronde is geweest.

Het rechtse Kamerlid zegt dat de barkeeper zijn muil moet houden en meldt ook nog dat als hij niet tapt dat hij dat dan zelf zal komen doen.

„Ik ben gespecialiseerd in kopstoten.” Hij is de enige die lacht en brult naar de piloot of hij na zijn pensioen niet een vluchtje boven de Noordzee wil maken.

„Ik heb een leuk lijstje passagiers voor je: Femke, Hamertje, Agnes van Kant! Kunnen zo onverdoofd naar de bodem!” De piloot lacht, net als de rest van zijn gezelschap.

De stewardess heeft nog steeds het dwaze moederdoekje om. Het rechtse Kamerlid vraagt of de piloot en zijn zweefteven nog wat moeten drinken en hij legt aan de barkeeper uit hoe geestig het is om stewardessen zweefteven te noemen.

De barkeeper maakt het gezelschap duidelijk dat het nu echt klaar is.

„Als ik in de regering zit – en als het aan het volk ligt duurt dat niet lang meer – dan gaan gaan alle kroegen 24 uur open. En als een kroegbaas wil sluiten dan geeft die piloot daar je een enkele reis zeebodem!” schreeuwt het rechtse Kamerlid.

Behalve de failliete zanger moet iedereen hard lachen. Het rechtse Kamerlid vraagt cynisch of de zanger wat te vieren heeft en deze vertelt dat zijn film ingezonden wordt voor een Oscar.

Volgens het rechtse Kamerlid moet daarop gedronken worden.

De barkeeper zucht en kijkt alleen maar. Dit pikt het rechtse Kamerlid niet en voor hij het weet staat hij achter de bar. De dwaze moeder geeft even later haar hoofddoekje aan de barkeeper zodat hij zijn bloedlip kan stelpen.

De failliete zanger vraagt of hij het voor een keer op mag schrijven. Hij wil wel zes bonnetjes omdat hij meerdere bv’s heeft.

„Het voordeel van vliegen is dat je in de lucht nooit wordt aangehouden”, grapt de piloot, die voorstelt te gaan lopen naar de taxistandplaats. Buiten op de stoep wacht Guusje. Of ze toch nog even willen blazen?

Youp van ‘t Hek

Natuurlijk zijn rechters ook mensen en mensen maken fouten, maar daarom nemen ze dit soort belangrijke beslissingen toch met zijn zessen? Ze gaan toch niet over een uurtje ijs?

Heb last van journaalverbijstering. Dat je je ogen niet gelooft. En je oren helemaal niet. Voorbeeld? Miljard mensen lijden honger, vertelt de journaallezer en toont vlak daarna boze Belgische boeren die drie miljoen liter melk over Gods akker laten lopen. Hoeveel liter? Drie miljoen! Protestactie. Natuurlijk kunnen de Belgische boeren het niet helpen dat een miljard mensen last hebben van rommelmagen en moeten ze opkomen voor hun eigen belang, maar soms komt het allemaal nogal wrang over. Drie miljoen liter is de dagopbrengst van alle koetjes in Wallonië.

Nog een voorbeeld? Het is een aantal ordinaire Rolexen gelukt om het geld van Meeuwis en Borsato er doorheen te jagen. Dat is heel knap. Die jongens komen ongetwijfeld in het Guinness Book of Records. Deze prestatie grenst aan het onmogelijke. Hoeveel geld moet dat wel niet zijn? We hebben in ons land nooit succesvoller artiesten dan Guus en Marco gehad. Hele stadions zongen en deinden avond aan avond met deze mannen mee. Miljoenen cd’s gingen over de toonbank. Zoveel geld krijg je niet op in een mensenleven. En toch is het deze managers gelukt. Las de geschiedenis van ene Unico Glorie, een van deze gewiekste managers: Veronica, Adam Curry, Endemol, HMG, seksindustrieel en belspelletjesoplichter. Dan ben ik niet verbaasd als je sjoemelt met failliete vennootschappen. Deze gozer krijgt zelfs van Arnhemse rechters nog geen half uur verlof. Op televisie meldde hij nog hoe erg hij het vond. Het kwam door de recessie! Nog gevoel voor humor ook. En als ik Ajax was, zou ik de nieuwe directeur Rik van den Boog ook maar een beetje extra controleren. Die cowboy zit namelijk ook in het complot. Ik zou hem niet met het geld van volle stadions om laten gaan. Laat staan met de miljoenen die Suarez binnenkort opbrengt.

Mijn mooiste journaalverbijstering was de aandacht voor de kopvoddentaks van Geert, de Gordon van ons parlement. Zo geestig om te zien hoe de Kamer op hem reageert. Volgens mij lacht die gozer zich drie slagen in de rondte. Ik deed in mijn puberteit op de middelbare school niet anders: de leraren stangen en zeker weten dat ze er met open ogen in zouden tuinen. Verder met verbazing naar de bazelende Jan-Peter gekeken. Wat is er met hem? Of hij heeft een heftige buitenechtelijk relatie met Arie Boomsma en geen idee hoe hij dat aan zijn achterban duidelijk moet maken, of hij zit met zijn hoofd al hoog en breed in Brussel. Maar er is iets. Hij was er duidelijk niet bij. Wel leuk dat je, als hij in beeld was, ook kon genieten van Guusje ter Horst. Ik kan dus niet meer naar haar kijken zonder aan dat bonnetje van die twee haringen te denken. Ten eerste heeft ze aan die visman dat bonnetje gevraagd en ten tweede heeft ze het in de schoenendoos met declaraties gestopt. Wat zal die doos gemeurd hebben. Maar Hollandser kan een minister nooit meer worden. Een schaamteloos bonnetje voor twee haringen! Als ik Marco en Guus was, wist ik het wel: Guusje met onmiddellijke ingang als nieuwe manager!