Vaak word ik getipt. Zomaar op straat of per mail. Een lezer meldt een misstand of verbazing. Meestal doe ik er niks mee. Soms wel. Vooral als het grappig is. Zoals nu. Dit verhaal hoorde ik van een vriend. Het is eigenlijk geen verhaal, louter een mededeling. Komt-ie: Als André Rouvoet, onze minister voor Jeugd en Gezin, ergens officieel naar toe gaat, belt zijn secretariaat vooraf met het te bezoeken project met de mededeling dat de minister graag met ‘excellentie’ wordt aangesproken.

Lees verder »

HP/De Tijd doet deze week stoer door de tekeningen van die Gregorius Nekschot af te drukken. Is niet zo’n enorme heldendaad omdat het blaadje op zijn laatste benen loopt. Nog twee nummers en het is klaar. Of ik geschokt was door de geestigheden van de cartoonist? Lees verder »

Terwijl ik nagelbijtend zit te hopen dat Birgit de uiteindelijke winnares van De Gouden Kooi wordt, werp ik een liefdevolle blik op mijn vrouw die, terwijl ze naar dit zenuwslopende programma kijkt, de leeuwenstaart aan mijn oude Bavaria-broek zit te naaien. We willen onze spullen voor de EK Voetbal op tijd in orde hebben. De staart had ik er na de uitschakeling door de Portugezen in 2006 in de straten van Neurenberg zelf afgerukt. Pure frustratie. Gelukkig was ik wel zo slim om de gesloopte staart bij me te steken. Lees verder »

Eerlijk gezegd was ik die Pieter Storms helemaal vergeten. Komt ook omdat ik zelden naar zijn programma Breekijzer keek. Daarin speelde hij altijd voor Robin Hood. Had meneer Jansen uit Krimpen aan de Lek een vergeeld tweedehands kunstgebit aangemeten gekregen en wilde de leverancier wel de algen van de vorige eigenaar verwijderen, maar niet met een nieuw rijtje nylon tanden over de brug komen, dan bleef Pieter net zo lang in de hal van de tandenboer hangen tot de directeur persoonlijk aan meneer Jansen een spiksplinternieuwe prothese met twee extra verstandskiezen had beloofd. Lees verder »

Eigenlijk heb ik een enorme bewondering voor die Oostenrijkse psychopaat Josef Fritzl. Een gezin runnen in een ondergrondse bunker is toch een hele klus. Ik vond het bovengronds regelmatig al een hels karwei. Ik was soms zielsgelukkig als onze jengelende tandenwisselaars even de straat op gingen om te spelen. Fritzl kon nooit eens zeggen: „Ga jij maar even afkoelen in de tuin!” Maar hij kon gelukkig wel zelf weg. Dat dan weer wel.

Lees verder »