Een zekere mate van woestheid

Dus Rijkman Groenink accepteerde met ‘een zekere mate van woestheid’ 26 miljoen euro van de door zijn eigen wanbeleid toen al bijna failliete ABN Amro.

Zo staat het nergens letterlijk, maar als je een beetje tussen de regels doorleest dan zie je dat het gewoon een onbedaarlijk zootje was. Net als bij die andere banken die de rommel van Groenink overnamen. Geen lijk in de kast, maar massagraven in de kelders. En de top van de bank kreeg als dank ook nog een flinke zak geld mee. Rijkman dus 26 miljoen en dat had hij liever niet gehad. Toen hij dat over ‘een zekere mate van woestheid’ zei, hoopte ik op een onbedaarlijk hoongelach van de commissie-De Wit. Een goede grap verdient toch enige waardering. Ook had ik een bewegend televisiebeeld niet raar gevonden. Domweg omdat de cameramensen moesten schuddebuiken van de pret.

Lees verder »

Tilmannen

Hoe hard mag je lachen om Wim Kok, die in 1997 terecht uithaalde met exhibitionistische zelfverrijking over de absurd hoge salarissen voor topmannen en bijna tien jaar later instemde met een 584 procent hogere bonus voor ING-baas Michel Tilmant?

Lees verder »

Tilmannen

Hoe hard mag je lachen om Wim Kok, die in 1997 terecht uithaalde met exhibitionistische zelfverrijking over de absurd hoge salarissen voor topmannen en bijna tien jaar later instemde met een 584 procent hogere bonus voor ING-baas Michel Tilmant?

Daar mag je heel hard om lachen. Proesten zelfs. Gieren van de pret. Huilend rollebollen over de grond. In het eerste geval was Wim de sociaaldemocratische premier van ons land en in het tweede had hij als pensioenschnabbeltje een commissariaat bij de grote bank-verzekeraar aangenomen. Dat je als commissaris bij een bedrijf dat exhibitionistische zelfverrijking hoog in het vaandel heeft staan iets anders moet verdedigen dan als linkse premier snap ik zelfs, maar om als rassocialist in te stemmen met een 584 procent hogere bonus voor een Belgische grootgraaier als Tilmant slaat toch echt alles. Dit kan je aan niemand uitleggen.

Lees verder »

Vergift

Toen het in Nederland een paar centimeter sneeuwde liepen de treinen meer vertraging op dan op dit moment in Haïti. Wissels haperden door stuifsneeuw, zekeringen brandden door, reservezekeringen waren niet op voorraad, verwarmingen waren niet op tijd aangezet of sowieso vergeten en zo kan ik nog wel een column of drie doorgaan. Zelden zoveel amateurs zien stoethaspelen als in die koude dagen bij de NS. Aandoenlijk bedrijf. Je zal er directeur van zijn, dacht ik regelmatig. Of: hebben ze daar eigenlijk wel een directeur?

Lees verder »

Tripwatchen

Afgelopen maandag is Rob Trip begonnen bij het achtuurjournaal en dat was belangrijk. Zegt dat iets over het land? Ja. Heel veel zelfs. Jan Mulder liet in De wereld draait door zijn licht schijnen over de eerste tien Tripseconden, Marga van Praag mocht ergens haar kritische zegje doen en verder toeterden her en der allerhande journalisten hun meninkjes over Rob zijn jasje, zenuwen en schone nagels. De nieuwslezer als nieuws. Hoe erg kan een land zich vervelen? Men was over het algemeen tevreden. En terecht.

Lees verder »

Sneeuw, sneeuwer, sneeuwst

Leuk al die weer-, verkeers- en sneeuwalarmen van de afgelopen jaren. Als er een mals lentebuitje in de buurt van Avenhorn dreigde, dan was ons land te klein. Iedereen werd aangeraden om, als het niet strikt noodzakelijk was, absoluut niet de weg op te gaan. Je kon getroffen worden door omvallende bomen, rondvliegende bejaarden en ander ongemak.

Lees verder »

Napels zien en dan…..

Het zal ongetwijfeld in Alphen aan den Rijn en Drachten ook heftig zijn geweest, maar ik vrees dat ik hier in Napels toch een iets grimmiger jaarwisseling had. Wat een stad. Ik kende Napels alleen in de zomer en dan is het hier ronduit lekker. Fijne geur van uitlaatgassen, pizzeria’s en niet opgehaald huisvuil. Mooi mengsel voor de neus. Verder is het hier altijd leuk autorijden omdat Napolitanen nooit remmen. Jij moet dat doen. Zij doen het niet. Of omdat ze dat gewoon niet willen of omdat ze een dusdanig oude auto hebben dat er geen rem op zit. Op de mensen trouwens ook niet. Ze zijn heel dik of juist tanig, te mooi of te lelijk, kijken uiterst melancholisch droef of lachen te uitbundig en schreeuwen te hard of staan mysterieus in elkaars oren te fluisteren. Het volk foetert, toetert en scootert zich door de nauwe straatjes omhoog en naar beneden. Geen ambulance zonder sirene.

Lees verder »

Koptelefoonconference

Ik was een wakkere slaapgast door maar twee uur te tukken. De rest stond ik de drie dj’s bij. Dat is ook de bedoeling van de slaapgast. Zo min mogelijk nachtrust. Je moet proberen de wankele, dienstdoende dj te steunen.

Dat is je werk. Morele steun. Lees verder »

Weerpraatjes

Je zit in de auto en je staat in de file omdat het sneeuwt en licht ijzelt en omdat we in dit land met te veel mensen en te veel auto’s zijn en ook nog eens omdat het spits is en veel mensen naar de wintersport gaan. Daarom sta je daar stil.

Doodstil.

Je luistert geduldig naar de radio en hoort een mevrouw die vertelt dat het sneeuwt en licht ijzelt en dat we – omdat we in dit land met te veel mensen en te veel auto’s zijn en het ook nog eens spits is en veel mensen naar de wintersport gaan – daarom langer dan andere dagen in de file staan.

Lees verder »

Blote oma

De blote oma in de Playboy. Wat valt er over te zeggen? Tegen Theo Maassen en Matthijs van Nieuwkerk gaf oma toe dat ze een zwaar verslaafde aandachtjunk is. Ze vindt het heerlijk dat allerhande impotente kantoorpikken het tijdens de lunch met volle mond over haar hebben. Misschien is dat ook wel grappig. Het zegt wel iets over de stand van het land.

Een blote bejaarde in een seksblaadje en Mark Rutte politicus van het jaar. Dan is er fundamenteel toch iets niet helemaal goed met ons land.

Lees verder »