Onlangs is er een interessant boek verschenen over de kunst van spreken in het openbaar. Het heet Meestersprekers en is samengesteld door Farah Nobbe en Natalie Holwerda. De auteurs interviewden negentien bekende Nederlandse sprekers en geven adviezen. Een echte topspreker, zo leren we onder meer, is ontspannen, leest niet voor van papier, durft te improviseren, houdt contact met het publiek en zegt alleen dingen waar hij of zij werkelijk in gelooft.

Vooral die geloofwaardigheid is essentieel. Toehoorders, niet alleen in zalen maar ook televisiekijkers, zijn daar buitengewoon gevoelig voor. Uit allerlei onderzoeken blijkt dat mensen vaak slordig luisteren, maar wel scherp opletten of een spreker geloofwaardig is. Daarbij worden, vaak in een oogwenk, allerlei aspecten langs de meetlat gelegd: spreekt iemand stellig of weifelend, maakt iemand een rustige of gespannen indruk, beweegt iemand veel of weinig, hoe is zijn of haar oogopslag – enzovoorts.

Lees verder »

Een van die boeken die momenteel op mijn nachtkastje ligt is De dood heeft mij een aanzoek gedaan van Kristien Hemmerechts. In de andere boeken die ik van haar las was het me niet opgevallen, maar in dit boek kwam ik verschillende typisch Vlaamse woorden en uitdrukkingen tegen. Enkele voorbeelden: „Een man die tot een kot in de nacht op café zit”; chirolokaal en wegdeemsteren.

Vooral politici hebben decennialang geroepen dat er tussen het Nederlands in België en Nederland nauwelijks verschillen bestaan, maar de laatste jaren zijn zij ingehaald door de praktijk: Vlaamse soaps worden in Nederland ondertiteld (en omgekeerd), Vlaamse schrijvers accepteren niet meer dat Nederlandse uitgevers hun werk vernederlandsen en in Nederlandse woordenboeken wordt sinds kort consequenter aangegeven als een woord of uitdrukking ‘Belgisch-Nederlands’ is.

Lees verder »

‘Welke zijn de gevaren die de constitutie van ons rijk bedreigen?” Onder die kop, die in een moderner jasje zo in een hedendaags verkiezingsprogramma zou kunnen staan, schreef het Algemeen Handelsblad op 3 maart 1829 een stuk met daarin de woorden „met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid.”

Was dit een originele vondst? Bij mijn weten wel. Althans, ik ken geen vroegere bron voor deze uitdrukking. Maar echt héél origineel was het nu ook weer niet. Het was indertijd – zo lijkt het – niet ongewoon om zinnen te maken waarbij twee emoties of karaktereigenschappen tegen elkaar werden afgezet volgens de formule: aan x grenzende y.

Lees verder »

Je moet het Geert Wilders nageven dat hij puntig kan formuleren. Henk Bleker, waarnemend partijvoorzitter van het CDA, stelde vorige week in een televisieprogramma dat de PVV zou moeten accepteren dat een regering een bindmiddel in de samenleving moet zijn.

Lees verder »

Tijdens de vakantie heb ik het nieuws niet goed gevolgd, maar ik heb zo’n idee dat het Mark Rutte niet gaat lukken om voor 1 juli jongstleden een nieuw kabinet samen te stellen. Ik geloof dat men daar in VVD-kringen niet mee zit. Zo’n belofte heeft een functie tijdens de debatten: hoe stelliger je dit zegt, hoe meer stemmen je ermee kunt trekken. Dat dit naderhand loze stelligheid blijkt te zijn, hoort bij het spelletje. Natuurlijk kun je zoiets niet echt beloven, niemand kan voorzien hoe de onderhandelingen werkelijk verlopen, maar het klinkt aardig. .
Lees verder »

In de aanloop naar de Gay Pride, die afgelopen zaterdag in Amsterdam werd gehouden, hoorde ik iemand op de radio zeggen: „Blijf met je poten van onze poten af.” Dat is natuurlijk een variant op een oudere uitdrukking, namelijk: „Blijf met je rotpoten van onze rotjoden af.”