Eet smakelijk

Onlangs heb ik bij mensen gegeten die de maaltijd in stilte aanvangen. Zo heb ik dat thuis niet geleerd.Ik wens, voordat ik zelf begin te eten, de anderen een goede maaltijd toe door ,,eet smakelijk” of ,,smakelijk eten” te zeggen.

Welke woordvolgorde ik het vaakst gebruik weet ik niet goed, want hoewel ik altijd van harte hoop dat het eten goed smaakt – of ik nu zelf heb gekookt of niet -, formuleringen die je zo vaak gebruikt, spreek je tamelijk gedachteloos uit.

Doorgaans wensen mensen elkaar een goede maaltijd toe. Ik zeg ,,eet smakelijk”, vervolgens herhalen de anderen dat, al dan niet met een kleine variatie (,,ja, eet lekker”) en de maaltijd kan beginnen.

Ik vermoed dat ik hiermee een ritueel beschrijf dat in heel veel gezinnen, zo niet in de meeste gezinnen in Nederland, gebruikelijk is.

Zo niet in dit gezin. Ik zei ,,eet smakelijk”, keek mijn tafelgenoten aan, maar die bleven stil.

Ik kan niet zeggen dat er echt een ongemakkelijke stilte viel. Er was eerder sprake van een beleefd zwijgen. Men keek mij gemoedelijk aan, met mededogen bijna, waarna mijn tafelgenoten begonnen te eten – zwijgend.

Zelf voelde ik me wel een beetje ongemakkelijk. Het waren vrienden, mensen om wie ik veel geef, maar dit was nieuw.

Ik weet dat er mensen zijn die ,,eet smakelijk” of ,,smakelijk eten” ongepast vinden. Een goede verklaring hiervoor heb ik nooit gehoord. Ik denk ook niet dat die er is. Mensen die geen ,,eet smakelijk” zeggen, hebben vroeger van hun ouders – meestal van hun moeder – geleerd dat dit niet hoort. Als kind slik je dergelijke regels als zoete koek; de vraag waarom dit niet zou horen, wordt doorgaans pas later gesteld.

,,Omdat het burgerlijk is”, is een verklaring. Of: ,,Omdat wij zelf wel uitmaken of het eten smaakt of niet.”

Beide antwoorden hebben mij nooit overtuigd. Waarschijnlijk leert een moeder haar kind om geen ,,eet smakelijk” te zeggen, omdat zij dit zelf van háár moeder heeft geleerd, die het weer van háár moeder heeft. En zo verder, ik vermoed tot ergens in de 19de eeuw, toen de opkomende burgerij zich steeds nadrukkelijker wilde onderscheiden van de arbeidersklasse.

We hebben hier dus te maken met een voorbeeld van standstaal. Het is er eentje in de reeks taartje-gebakje, biertje-pilsje en ijskast-koelkast, maar dan zeldzamer.

Het bijzondere met dit soort dingen is: als je in je jeugd hebt geleerd dat ,,eet smakelijk” of ,,smakelijk eten” niet hoort, dan blijft dat bij de meeste mensen hun leven lang een gevoelig punt. Je kunt je ertegen verzetten door het opzettelijk wél te gaan gebruiken, en dan wil die gevoeligheid soms langzaam slijten. Maar dit zijn relatief kleine, subtiele taalnormen, waartegen je niet snel in verzet komt. En dus blijft het iets waar je je leven lang aan blijft vasthouden, nog lang nadat je beseft dat het in feite om irrationele, ongegronde taalregeltjes gaat, die zijn gebaseerd op een tamelijk benepen standsbesef.

Maar zelfs als je dat doorziet: je krijgt het gewoon je strot niet uit, het klínkt gewoon niet.

Zelf heb ik dat met ,,smakelijke voortzetting”. In mijn jonge jaren heb ik van mijn moeder geleerd dat je nóóit moet zeggen, want dat was intens burgerlijk. Ook dit slaat nergens op, maar ik krijg het simpelweg niet over mijn lippen.

Ewoud Sanders


Dit bericht heeft 27 reacties op “Eet smakelijk”

  1. Rein zegt:

    Vroeger bij ons thuis, met een groot en verbaal goed ontwikkeld gezin viel na het gebed de een over de ander om als eerste zijn verhaal kwijt te kunnen. Doordat mijn moeder daarin volop meedeed was er van stilte al helemaal geen sprake en lukte een ‘eet smakelijk’ lang niet altijd. Mijn vader zag dit met lede ogen aan en poogde af en toe in te grijpen door een spreekverbod in te lassen. Dat leidde er dan weer toe dat we even later snikkend van het lachen bijna van onze stoel rolden vanwege de perikelen rond de gebodshandhaving. Ieder gezin zal mogelijk zijn eigen cultuur op dat gebied ontwikkelen. Mensen die zwijgend beginnen zijn nieuw voor me, maar niet de mensen die ‘wel bekome het’ achteraf zeggen. Ik heb dan altijd het gevoel dat die wens een beetje te expliciet is gekoppeld aan de spijsvertering.

  2. Emile v.B. zegt:

    Geachte Heer Sanders,

    Geestig dat u vandaag deze klassiek Nederlandse standenvraag, waar ik al menig uurtje over nagedacht heb, hardop stelt.

    Ikzelf weet dat tenminste een diplomatenfamilie van blauwen bloede, mijn gezwezen schoonfamilie, het hele werkwoord “smaken” tracht te vermijden door het te vervangen door “proeven”. Dus: “Iets proeft lekker.” Dat kwam me toch al te gekunsteld voor.

    Tegen “eet smakelijk” pleit de imperatief. Inderdaad!, dat maak ik zelf nog wel uit! En moet ik dan zelf de “smaak” erin gaan proeven? Heeft de kok het eten vandaag niet gezouten?

    Een opmerking in de kantlijn, waarmee Mw. Reinildis van Ditzhuyzen het wel eens zijn zal: als men u als mededogen voelende schapen aanstaart, brengt dat u in verlegenheid, wat nóg meer tegen alle goede omgangsvormen indruist dan een wellicht burgerlijk “smakelijk”. De gastheer had dan ook zonder terechtwijzing en met een kwinkslag moeten reageren, bijvoorbeeld: “Dank! Jij ook prettige wedstrijd!”

    En uw moeder had groot gelijk: bij het woord “voortzetting” denderen gedachten aan crematieplechtigheden over de tafel, omdat het een intens zouteloos woord is. Men kan een ondervraging voortzetten of een staatsgreep; aan de dis eet je verder, met of zonder smaak.

    Vriendelijke groet, Emile v.B.

  3. Arjan zegt:

    ‘eet smakelijk’ was bij ons thuis vrij normaal en gebruik ik zelf ook nog steeds. ‘Goede bekomst’ af en toe..maar om de 1 of andere reden is dat er nooit echt ingesleten.

    Een ‘prettige voortzetting’ klinkt mij iets teveel als een uitdrukking in een deftig restaurant.

    groeten,
    Arjan

  4. Arnold zegt:

    Namens de kok

    Het heeft eerder te maken met beleefdheid dan met stand. ‘Eet smakelijk’ zeggen is het voorrecht van de gastheer of gastvrouw. De gast die ‘eet smakelijk’zegt, maait het gras voor de voeten weg van degene die hem heeft uitgenodigd, of, preciezer, degene die heeft gekookt. In een restaurant wenst dus niemand elkaar smakelijk eten, behalve dan de ober of gerant, namens de kok. En voor alle etiquette geldt: je moet weten hoe het hoort om er vervolgens van af te wijken.

  5. Jan Jaap zegt:

    Ook ik heb in het verleden geleerd om dit niet te zeggen. De uitleg die ik kreeg, was dat het zeggen van “eet smakelijk” insinueert dat het ook wel eens niet lekker zou kunnen zijn. Dat het nog maar te bezien valt of het eten wel smaakt. En daarmee is het een belediging van de gastvrouw. Hieruit volgt dan ook dat uitsluitend de gastvrouw (of andere verantwoordelijke voor het eten) gerechtigd is om de overige aanwezigen een smakelijk eten toe te wensen.

    Is dit misschien een wat meer bevredigende uitleg?

  6. Ewoud Sanders zegt:

    R. Blexktoon [via ewoud sanders]

    Het probleem zit in het woord ‘smakelijk’ dat door sommige kringen (ookde mijne)onsmakelijk wordt geacht. Niets zeggen is geen optie. Men zegt dan ‘eet lekker’ of zelfs ‘eet ze’ of gewoon ‘Bon appetit’. Alles mag behalve ‘smakelijk’. “Smakelijke voortzetting” hoort bij de militaire etiquette (wat heet) die ik in ’55 kreeg onderwezen: Je moest dat zeggen als je vanwege ‘dienst’ de tafel voortijdig moest verlaten (wat normaal natuurlijk níet mag) en in dat opzicht is het niet onlogisch. Deze gruwelijke tekst heeft zijn weg naar de burgermaatschappij gevonden. Een van mijn kinderen leerde zelfs onlangs in de groentijd van een erkend corps dat je het moet zeggen voor elke volgende gang. Dat mag als grap begonnen zijn maar het is blijkbaar niet meer te stuiten. Ik blijf Woordhoek leuk vinden.

  7. Rein zegt:

    Wat ik tegenwoordig vaker hoor zeggen is het uit het angelsaskisch overgewaaide ‘dig-in’ of een variant daarop. Het wordt gezegd door degene die gekookt heeft.

  8. Kees van der Linden zegt:

    Wat er mis is met ‘eet smakelijk wensen’? Sla de ook door Emile van B. al genoemde Amy Groskamp-ten Have er maar op na. Met burgerlijk heeft het weinig te maken, het is simpelweg een belediging van de gastheer of de gastvrouw als de gasten elkaar toewensen dat het eten lekker zal zijn. Citaat: ,,Het spreekt immers vanzelf dat het eten goed is” (p.188, herziene editie door Reinildis van Ditzhuyzen, 1999)

  9. hein visser zegt:

    Beste Ewoud Sanders,

    Het gebruik van ‘eet smakelijk’ is misschien vooral aan te vechten, omdat het hoort bij de dingen die we op ons ruggemerg zeggen, zonder dat we er ook werkelijk iets mee bedoelen. Rond de kerstdagen verlaat iedereen de slagerij of groentenboer met een achtergrondruis van ‘prettige-dagen-insgelijks’ en het is misschien écht aardig gemeend, maar de kracht van de herhaling is hier niet van toepassing.
    Waar ik wel over val in uw stukje is de zinsnede ‘er was eerder sprake van een beleefd zwijgen’. Ik ben er niet bij geweest, maar dat had ik wel eens willen meemaken.
    Ik hoop dat de conversatie uiteindelijk toch nog is losgekomen, want daar gaat het tenslotte om, als je bij vrienden gaat eten. Het goede tafelgesprek zonder mobiele telefoons, onder het genot van een met liefde bereid maal, gaat boven alles. Gastvrouwen en gastheren die zich beledigd voelen door een genodigde die ‘eet smakelijk’ zegt, moeten voor straf in de keuken eten.

    Eet sprakelijk!

  10. Peter Calis zegt:

    Het is een internationaal goede gewoonte: Slamat Makam, ein Guten mit Einand, Bon Appetit, Enjoy en de Zweden zeggen ook Smakelig Maltid! Het is ook een teken van de gastvrouw/heer: u mag beginnen.
    Wij gebruiken meestal Bon Appetit, vanwege de eerder genoemde associaties met onsmakelijk. Helemaal erg is de wens: goede bekomst, daar krijg ik al braakvisioenen bij…
    Niets terugzeggen op zo’n wens doet denken aan de anekdote waar een gast van koningin Wilhelmina een slokje van z’n vingerwater nam bij een staatsbanket, waarop de koningin hetzelfde deed, en zo het gniffelende gevolg om haar heen dwong hetzelfde te doen: er is etiquette en er is beleefdheid…

  11. Ewoud Sanders zegt:

    Dick Papousek [via ewoud sanders]
    Geachte heer Sanders,

    Ook ik krijg het ‘eet smakelijk’ niet over mijn lippen. ‘Smakelijke voortzetting’ al helemaal niet, evenmin als ‘wel bekome (het u)’ of ‘goede bekomst’.

    Kortgeleden ontmoette ik een studente waar ik een tijdje mee kon praten (ik bleek haar ouders te kennen) die opeens zei dat ze even ‘naar de WC’ ging, niet ‘naar het toilet’ dus. Later zei ik haar dat me die woorden opgevallen waren en toen kwamen we te praten over allerlei termen en uitdrukkingen die je wel of juist niet gebruikt. We bleken wat dit betreft precies dezelfde culturele bagage te hebben, ondank de twee generaties die ons scheidden.

    Alleen meende ik ooit gelezen te hebben dat taartje – gebakje vooral een verschil tussen Noord en Zuid is en niet tussen o.s.m. en ‘de anderen’.

    En wat die WC betreft: de ooit bekende en gewaardeerde Freul Wttewael van Stoetwegen, lid van de Eerste Kamer voor de CHU als ik me goed herinner, zei zonder enige gêne dat ze ‘naar de plee’ ging.

    Vriendelijke groet,

    Dick Papousek

  12. Ewoud Sanders zegt:

    Cathrien van IJsendoorn [via ewoud sanders]

    “Smakelijk eten”, sommige dingen zeg je niet en sommige dingen doe je niet.
    Mijn opa (sommige mensen spreken over grootvader) zei altijd “bonappetiet” bij aanvang van de maaltijd en of het hoorde of niet het hoorde bij hem. “Smakelijk eten”, neen, dat zeg je niet. Maar als iemand jou “smakelijk eten” wenst, dan is het ongepast en onhoffelijk je in beleefd (superieur) stilzwijgen te hullen. Dat doe je niet.
    Mijn echtgenoot zegt in voorkomende gevallen altijd “insgelijks”. Dat bespaart de goedbedoelende gast een ongemakkelijke stilte.
    Cathrien van IJsendoorn
    Zutphen

  13. Emiel zegt:

    Ik ervaar ook een verschil tussen “smakelijk eten” en “eet smakelijk”.

    Mijn hele omgeving zegt enkel “eet smakelijk” en ik ervaar terecht of onterecht een betekenisverschil.

    In het ene geval wordt je aangemaand smakelijk te eten, en is eten dus het werkwoord, in het andere geval is het eten een zelfstandig naamwoord denk ik, en voel ik het als onbetamelijk aan dat wat je eet tot voorwerp wordt gemaakt van een wens.

  14. Wouter Stekelenburg zegt:

    Een paar manieren om de maaltijd bij mijn ouders te openen:

    ‘hè hè, ben je daar dan eindelijk’ (met een geërgerde blik naar degene die als laatst aan tafel komt)

    ‘Laten we maar gaan eten, anders wordt het koud’

    Overigens zijn er hierboven maar weing mensen die een goed waaordje over hebben voor smakelijk eten. Als het echt zo bezwaarlijk is, hoe is de gewoonte het te zeggen dan überhaupt ontstaan?

  15. Ewoud Sanders zegt:

    Laetitia van Rijckevorsel [via ewoud sanders]

    Geachte Mijnheer Sanders,

    Naar aanleiding van uw artikel in de NRC van gisteren 13 mei wil ik het volgende opmerken. In mijn familie en bij mijn vrienden werd en wordt nog steeds geen ‘smakelijk eten’ of een van de varianten erop gezegd. Als die wens tot mij gericht wordt – hetgeen uiteraard geregeld gebeurt – reageer ik ook wat ongemakkelijk en mompel iets van ‘dank u’ terug, in ieder geval iets waar het woord ‘smakelijk’ niet in voorkomt. Erger is nog de ‘smakelijke voortzetting’, die alweer om het woord ‘smakelijk’ te vermijden, door ons ironisch als ‘smavo’ wordt afgekort. Het gaat hier m.i. om het woord ‘smakelijk’ dat als intens burgerlijk wordt ervaren. Men hoort niet over het eten te praten en zeker niet over hoe het jou precies smaakt. Het wordt in de keuken bereid, vroeger door de ‘keukenprinses’, in ieder geval door iemand anders dan de vrouw des huizes. Zij had wel de opdracht gegeven, praatte over andere (interessantere, immateriële) zaken en had het ook niet precies in de hand hoe smakelijk de gerechten precies waren. Zo is het nog steeds geen ‘bon ton’ om aan een (officieel) diner te gaan zeggen hoe heerlijk een gerecht is. Het onderwerp mag gewoon niet aangesneden worden, het is niet relevant, want de gastvrouw heeft het niet zelf gemaakt. Irritant vind ik ook nog steeds als ze in een restaurant het onvermijdelijke “Heeft het gesmaakt?” komen vragen. Het zit misschien ook in het woord ‘smaak’, een woord dat vies klinkt, wellicht ook omdat het zo op ‘smakken’ lijkt.

    Ik ben het niet met u eens dat ‘smakelijk eten’ minder erg is dan ‘gebakje’, ‘pilsje’ of ‘koelkast’, integendeel, ik vind het veel erger. De genoemde drie woorden krijg ik best wel eens over mijn lippen.

    Hopelijk hebt u iets aan deze reactie. Ik bedoelde het niet als uiting van deftigheid, maar als bevestiging aan uw veronderstelling dat de stilte voorafgaande aan de maaltijd – vroeger gevuld met gebed, bij de katholieken met een kruisteken ervoor en erna – inderdaad berust op een traditie in families, waar men vroeger vanuit de keuken bediend werd.

    Met vriendelijke groet,

    Laetitia van Rijckevorsel

  16. Georgine zegt:

    Geachte heer Sanders,

    mij is altijd geleerd dat je geen “eet smakelijk” mag zeggen omdat je ervan uit hoort te gaan dat het eten lekker is. Het is zeer ongepast tegenover degene die de maaltijd bereid heeft dit in twijfel te trekken.

    Met vriendelijke groet,

    Georgine Romswinckel

  17. Toom zegt:

    Beste Ewoud, Ook bij mijn ouders begon het eten met een soort vast ritueel / tekst. Wij als kinderen zeiden: “wie het eerste klaar is”. Dit dreef mijn moeder meestal tot een vrolijke vorm van wanhoop met de woorden “sta ik daarvoor uren in de keuken”. We hebben nu zelf kinderen en ook die zeggen “wie het eerste klaar is.” En of het smakelijk is maken ze (helaas) zelf wel uit.

  18. ruud ronteltap zegt:

    Dames, heren kastebewuste eters! Nodig mij uit, dan zal ik eens uit een ander vaatje tappen. Niks “eet smakelijk”, neen, ik zal met mijn soepvork tegen uw broze Wedgwood Rosenthal tikken, nog even een boertje laten, en u toebrullen:

    “Eet ze me met hapjes!”

    En als u dan bijkomt, is uw jongste dochter, die stiekem rebelleert tegen de RVD en Reinildis van Dits en dat soort instituten, van harte met mij mee, net als het tafelzilver.

    R.S.V.P.

  19. Wim le Rûtte zegt:

    Geachte heer Sanders,

    Dank voor uw prettig relativerende woordhoek.

    Naar aanleiding van “eet smakelijk” een voor ons inmiddels klassieke van Fred Benavente,de onnavolgbare taalvirtuoos.
    Op een “smakelijke voortzetting” van een ober sprak hij: “Wij zetten ons niet voort. Wij planten ons voort en… liefst zo onsmakelijk mogelijk.”

  20. Anton Zoutewelle zegt:

    Tja en helaas: een opmerking aan het BEGIN van de maaltijd kun je maar beter aan de gastvrouw (c.q. gastheer) overlaten.
    En dan: met prettige mensen in een goede sfeer van een maaltijd genieten is toch iets bijzonders en een voorrecht ? Dan is het toch niet zo excentriek om afstand te nemen van al die akelige clichés, waarover we het blijkbaar zo moeizaam of helemaal niet eens worden ?
    Wacht als gast je beurt af en zeg dan iets persoonlijks, maar wel eenvoudigs en vooral wèlgemeends.

  21. Rein zegt:

    Zeker nu we weten dat voor NRC-lezers en hoger ‘eet smakelijk’ niet meer kan ben ik het geheel eens met Anton Zoutewelle. Rest dan nog de vraag wat ons soort mensen te doen staat als de gastvrouw toch nog ‘eet smakelijk’ zegt. Mijn voorstel is niet het wat plat aandoende ‘van hetzelfde’ of het iets betere ‘insgelijks’, maar het filosofische ‘dat dat zo moge zijn’.

  22. trukie albarda zegt:

    In mijn jeugd werd er aan het begin van de maaltijd altijd gezegd: Weg met Van Reijn’s mosterd: smakelijk eten.
    Zover ik me kan herinneren was de uitleg dat er in de jaren voor de Tweede Oorlog een bepaald soort mosterd van het merk Van Reijn bestond waar op de wikkel allerlei regels van etiquette stonden vermeld. Een van die regels was inderdaad dat het not done was (is) om de uitdrukking ‘smakelijk eten’ te uiten aan het begin van de maaltijd.
    Ben benieuwd of ook andere NRC lezers die link naar Van Reijn’s mosterd herkennen.

  23. Ewoud Sanders zegt:

    Aly Sparreboom [via ewoud sanders]

    Geachte heer Sanders,

    Afgelopen dinsdag bekroop mij een gevoel van herkenning bij het lezen van uw column. Ik behoor tot de categorie mensen die geen Smakelijk eten of woorden van gelijke strekking uit zal spreken. De reden hiervoor is, zo heb ik altijd begrepen, dat de wens “Smakelijk eten” de kookkunst van de gastvrouw/-heer tekort doet; het is ongepast aan te nemen dat de maaltijd NIET zou smaken. Ik vind het nog steeds een prima uitgangspunt dat de kok altijd zijn best doet een smakelijke maaltijd te bereiden.

    Blijft echter wel het probleem dat anderen mij een smakelijke maaltijd toewensen. Beleefd zwijgen zoals u beschrijft gaat mij iets te ver. Ik heb dit opgelost door als gast te reageren met constructies als: Het ziet er heerlijk uit; wat een mooi opgemaakt bord; het ruikt heerlijk. Als gastvrouw spreek ik (enkel in antwoord op de wens Smakelijk eten) de hoop uit dat het gerecht mijn gasten inderdaad zal bevallen. Met de hierboven beschreven constructies kan ik prima leven; de gewraakte wens hoeft mijn keel niet uit te komen; en ik reageer toch nog vriendelijk. Heet dat tegenwoordig een win-win situatie?

    Met vriendelijke groet,

    Aly Sparreboom

  24. Maarten Dulfer zegt:

    Eet smakelijk moge standstaal zijn maar onderscheidt zich omdat het ongekunsteld is terwijl de burgerlijke woorden gemaakt of versluiterend zijn: gebakje, toilet. De zich opwerkende klasse heeft nog geen alternatief bedacht. Ik schaam me er dan ook niet voor deze wens te uiten – niks imperatief, op een geuite wens als ‘wees gelukkig’ reageren alleen nurken en eeuwige pubers met ‘dat maak ik zelf wel uit’. Het niet kunnnen zeggen van ‘eet smakelijk’ lijkt mij juist burgerlijk omdat men huivert voor het lichamelijke en aardse van het woord smakelijk.
    Voor wie het niet over de lippen kan krijgen en toch iets meent te moeten zeggen (want volgens mij is het hoofdzakelijk aan de kok dan wel gastvrouw of -heer om de eters iets toe te wensen en daarmee aan te geven wanneer men het bestek kan oppakken), is er de eenvoudige oplossing om de tafelgenoten een ‘aangename maaltijd’ toe te wensen, wat in het Duits nog wordt ingekort tot ‘Mahlzeit!’.

  25. Coen Hemker zegt:

    Geachte heer Sanders
    Mijn grootmoeder, die over de twintig was toen de vorige eeuw begon en lower middle class Jordaanse, zei nog “eete smakelijk” als automatisch vervolg op het Amen van mijn grootvader (ouderling van de Nieuwe Kerk). Zoals ze “wel bekome” zei na het dankgebed “Wel moge het U bekomen” op Zon- en feestdagen.
    Dit geeft aanleiding tot twee opmerkingen. Ten eerste: Iedere associatie met een gebiedende wijs in “eet smakelijk” komt waarschijnlijk door het niet meer herkennen van de aanvoegende wijs.
    Ten tweede: Het standsverschil tussen wel en niet toewensen van smakelijk eten zou wel eens het verschil kunnen zijn tussen de bevolkingsgroepen waar de smakelijkheid afhing van de kunsten van de kok (kookster) en die waar het afhing van het voedsel dat voorhanden was. Het getuigt van liefde voor de (mede-)aardappeleter om hem (toch) smakelijk eten te wensen!
    Overigens – in het “wel bekome het U” en zijn varianten is de aanvoegende wijs minder gemakkelijk achter een imperatief te verstoppen – dat is waarschijnlijk de reden dat het sneller uitsterft.

  26. Claartje zegt:

    @ruud ronteltap

    Dat ‘eet ze met hapjes’ ken ik alleen van mijn schoonfamilie. Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik van ‘eet smakelijk/smakelijk eten’ vindt, maar ‘eet ze met hapjes’ vind ik ergerlijk(er).

    Verder ken ik van thuis ‘tast toe’. Kan iemand mij vertekken wat hier mogelijk fout/burgerlijk aan is? Het lijkt mij een goede aanwijzing dat de maaltijd gereed is en het startsein is gegeven om het bestek op te pakken. aan de andere kant is het een signaal dat alles wat voor handen is aangeraakt mag worden (ik begin er nu pas over na te denken welke andere betekenis er aan verbonden is).

  27. Tweets die vermelden Woordhoek » Eet smakelijk -- Topsy.com zegt:

    [...] Dit blogartikel was vermeld op Twitter door Francien Knorringa, Hans Rutten. Hans Rutten heeft gezegd: @sandravankampen Gelukkig weet Ewoud Sanders het ook niet: http://weblogs.nrc.nl/woordhoek/2008/05/13/eet-smakelijk/ [...]

Reageren op dit bericht is niet meer mogelijk.