Bij het verscheiden van 2006 komt de volgende vraag op: hoeveel uitdrukkingen telt het Nederlands eigenlijk voor ‘doodgaan, sterven’? Vreemd genoeg weet niemand dat, want hoewel het Nederlands al een tijdje meegaat en er talloze verzamelingen van spreekwoorden en zegswijzen bestaan, is de taal van de dood nooit systematisch bij elkaar gezet.
Een roerende zaak waar een gebrek aan komt - wat zou dat in hemelsnaam kunnen betekenen? Advocaten weten dat, want het behoort tot hun vaktaal.
De Belg heeft dit jaar gemiddeld zeshonderdeenenveertig euro uitgegeven aan kerstcadeaus, kerstdiners, kerstuitstappen en goede doelen. Dat is meer dan ooit, maar nog steeds minder dan het Europese gemiddelde. Blijkt dat de Ieren – toch niet meteen de rijkste Europeanen – met een gemiddelde van dertienhonderd euro het meest uitgeven, terwijl de Nederlanders het zuinigst zijn. Héhé.
Contacten tussen criminelen en juridische instanties hebben opmerkelijke sporen nagelaten in de taal.
Heeft u zin om weer eens een weddenschap te winnen? Breng het gesprek tijdens de Kerstdagen op een subtiele manier (‘pas op, die wijn kan vlekken; over vlekken gesproken…’) op de onbevlekte ontvangenis. Vraag wat dit volgens de toehoorders betekent. Hieronder wat het écht betekent.
Het imago van de advocaat in de Nederlandse taal is niet al te best. Dat geldt ook voor het Bargoens.
Gister is in Los Angeles Joseph (‘Joe’) Roland Barbera overleden, een man die zeventig jaar lang strips en animatiefilms maakte. Hij voegde minstens één uitdrukking aan het Nederlands toe.
Vorige week was het niet alleen de week van het politieke spektakel, maar ook van het woord smaldeel.
De persoonlijke noot in woordenboeken – het onderwerp dat hier gister ter sprake kwam – kent een lange traditie. Voor advocaten valt die traditie opvallend ongunstig uit.