Barcelona-aanvoerder Carles Puyol na zijn winnende treffer. (Foto AP)

Duitsland wordt opnieuw geen wereldkampioen. Spanje is zondag de tegenstander van Nederland in de finale, die in ieder geval een winnaar krijgt die nooit eerder de wereldbeker won. Spanje was heer en meester in de halve finale tegen Duitsland. Eindelijk toonden de Spanjaarden het voetbal waar de laatste jaren, na de Europese titel in 2008, met bewondering naar was gekeken. Ze wonnen met 1-0, dankzij een doelpunt van de oude verdediger Carles Puyol.

Het Duitse elftal werd de afgelopen weken bewierookt. Het speelde enthousiast en aanvallend met frisse combinaties. In tegenstelling tot alle andere teams die zich beperkten tot defensief en grof spel, zoals Nederland. Spanje speelde teleurstellend. Maar had in Durban weer die brille, die techniek, dat tiktakvoetbal, dat de echte liefhebbers raakt. Nederland wacht een loodzware taak tegen deze tovenaars op de vierkante meter. Lees verder »

Zimbabweaanse vluchtelingen in een kerk in Johannesburg. (Foto Reuters)

De foto  in de Zuid-Afrikaanse krant The  Star van woensdag sprak boekdelen. Tientallen Zimbabweanen bepakt en bezakt bij een afslag van de  snelweg N1, even buiten Kaapstad in het schilderachtige wijnland. Ze  wachten al dagen op een lift van  een vrachtwagen of bus naar Johannesburg, meldt de begeleidende tekst. Van daaruit willen ze verder naar hun land van herkomst. “We vrezen voor onze levens”,  zegt een van de geïnterviewden.  “Je weet niet wat er gaat gebeuren.”

Het beeld herinnert aan 2008,  toen Zimbabweanen en andere immigranten Zuid-Afrika probeerden te ontvluchten nadat 62  mensen bij een golf van xenofoob geweld om het leven waren gekomen. Als het wereldkampioenschap voetbal voorbij is, zo dreigden zwarte Zuid-Afrikanen de  laatste weken, dan gaan de huisjes  van de buitenlanders weer in brand. Lees verder »

(Beeld Cape Times)

Overal ter wereld hebben kranten oog voor de prestaties van het Nederlandse elftal. “Een knik met het hoofd, met een  knipoog naar het verleden“, schrijft The New York Times woensdag boven een foto van Arjen Robben die zijn kopbaldoelpunt viert. De  krant verbaast zich over de plotse ommezwaai in het toernooi: “De  wereldbeker kleurt plots weer  heel Europees. Spanje en Nederland zijn misschien wel de sterkste voetballanden die nog nooit  een WK wonnen, en nu zijn ze allebei nog in de race.”

Het Britse The Guardian vindt de  finaleplaats van Oranje verdiend. “Het tweede Nederlandse doelpunt viel te betwisten, maar de  goal afkeuren was erg streng geweest. Nu is het voor Oranje tijd  om af te rekenen met het verleden.” Lees verder »

“It’s déjà vu all over again”, zei honkbalcoach/orakel Yogi Berra ooit. Ook in voetbal is veel al eerder gebeurd, of doet ergens aan denken. Vandaag: de poeier van Gio.

'Gio' na zijn 1-0 tegen Uruguay. (Foto AP)

In de memorabele halve finale tussen Nederland en Uruguay kon eigenlijk maar één actie heuglijk worden genoemd om zijn schoonheid. Giovanni van Bronckhorst schoot vanaf 35 meter de 1-0 binnen, een doelpunt van het mooiste kaliber. Tussen de nagels van de gestrekte doelman en de kruising van lat en paal was nog ruimte ter grootte van een bal, en precies daar vloog de Jabulani binnen.

Geen zwabberbal, niet van richting veranderd of vanuit een verdekte schietpositie geschoten. Gewoon een oprechte knal waar geen antwoord op bestaat. Eerder dit seizoen scoorde Van Bronckhorst, die niet voor het eerst doeltreffend was voor Oranje wanneer het er echt toe doet, op een vergelijkbare manier voor Feyenoord in de kwartfinale beker tegen PSV. Lees verder »

(Foto AFP)

Het Nederlands elftal heeft niet alleen de finale gehaald, het heeft nog iets veel belangrijkers gepresteerd. Het Oranje van 2010 heeft een hele generatie een nieuwe realiteit binnengeloodst. Het is de generatie die te jong was om zich het EK van 1988 goed te kunnen herinneren, hoogstens baby was tijdens de WK-finale van 1978, en nog lang niet verwekt tijdens de WK-finale van ’74. Deze generatie, mijn generatie, wist niet beter of het eigentijdse Oranje zou altijd stranden in de achtste, vierde of halve finales.

Nu is de realiteit eindelijk veranderd. Wij maken een Nederlands elftal mee dat niet in één of andere laffe troostfinale staat, wij staan in de enige échte finale. En nu niet met iconen met lange haren en grote bakkebaarden: Van Hanegem, Neeskens, Haan, Rensenbrink, en bovenal: Cruijff. Of de helden van 1988: Gullit, Rijkaard, Koeman en bovenal: Van Basten.

Zijn de moderne voetballers, Sneijder, Van Persie, Robben en co, wel heldhaftig en iconisch genoeg om een plek te kunnen opeisen in het collectieve geheugen van onze generatie? Lees verder »