‘Bij het vermaarde Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis (NKI-AVL) zitten goede slagers”, schreef Pieter Kottman op 10/5 in deze krant. Slagers, omdat het NKI-AVL minder borstkanker patiënten met een borstsparende operatie behandelt dan een ziekenhuis in Deventer. Wie de borst er afsnijdt is een slager. Simpel toch? Ik werk in het NKI-AVL en vond de reactie van onze chirurgen op die slagerkwalificatie nogal laconiek: Zij hebben indertijd voorop gelopen bij de ontwikkeling van de borstsparende operatie en denken dat ieder zinnig mens weet dat het NKI-AVL alles op alles zet om de borst te sparen, wat de NRC ook schrijft.

Lees verder »

Op 16 oktober 1990 werd ik gebeld door redacteur Oscar Timmers van uitgeverij De Bezige Bij. Het was de zesde verjaardag van mijn dochtertje en ik zat midden in een kinderfeestje. Of ik de Verzamelde gedichten van Hans Faverey wilde gaan verzorgen. Ik slikte even, want dit voelde als een koninklijke onderscheiding. Daarna zei ik dat ik hem terug zou bellen. De goochelaar die we voor het feestje ingehuurd hadden was onverstoorbaar doorgegaan, en de kinderen hadden de telefoon niet eens gehoord. Toch was mij op dat moment een bijzonder voorstel gedaan. Hans Faverey, die op 8 juli van dat jaar overleden was, beschouw ik als een van de grote dichters van de tweede helft van de twintigste eeuw.

Lees verder »

Iedere maand verschijnen er bijna honderdduizend nieuwe medische publicaties. Het merendeel van die publicaties is fout. Dat beweert althans de Amerikaans-Griekse hoogleraar en methodoloog Ioannidis, maar veel wetenschappers delen zijn zorgen. ‘Fout’ betekent niet dat de cijfers niet kloppen, het slaat op de manier waarop de onderzoekers hun conclusies trekken uit de zee van getallen die bij onderzoek wordt geproduceerd. Onderzoekers trekken die conclusies met behulp van statistische methoden, met kansrekening dus, en die kansrekening is het probleem.

Lees verder »

Mick Matthys – Doorzetters. De betekenis van de arbeidersafkomst voor de levensloop en de loopbaan van universitair afgestudeerden – Amsterdam, Aksant, 426 blz. Universiteit Utrecht, 16 april 2010. Promotor: Prof.dr. P.L.M. Leisink

Promoveren een maand nadat je als universitair docent met pensioen bent gegaan. Dat komt niet vaak voor, maar net 65 geworden deed Mick Matthys het. Een laat proefschrift, erg dik ook en bovendien heel persoonlijk. Mick Matthys is zelf een arbeiderskind uit Vlaanderen en gebruikt zijn eigen ontwikkeling als referentiekader voor zijn onderzoek. Wat hem in zijn Werdegang tot academicus in relatie tot zijn milieu van herkomst is opgevallen, komt ook terug in de uitvoerige interviews die hij met 32 lot- en generatiegenoten heeft gehouden. Eén aspect blijft wat onderbelicht: de unieke rol die de priesterseminaries tot in de jaren zestig van de vorige eeuw hebben gespeeld als bijna enige kans voor arme, maar begaafde katholieke jongens om aan de beperkingen van hun afkomst te ontsnappen. Dat was ook bij Mick Matthys zo.

Lees verder »

Wanneer ben je een echte organisatieadviseur? Als je de verhaallijnen van Oorlog en vrede in een 2-bij-2-matrix wilt persen.

Het is een flauwe opmerking, maar er zit wel een kern van waarheid in. Waar bijna de gehele mensheid de wereld langs één richting bekijkt—goed of fout, vóór of tegen, Beatles of Stones, katten of honden—onderscheidt de organisatieadviseur, als tweeoog in het land der eenogen, zich met de gave om tegelijkertijd twee verschillende aspecten te kunnen zien.

Lees verder »