Vorig jaar zijn er 30.000 Turken naar Duitsland gekomen, maar er zijn ook 40.000 Turken van Duitsland naar Turkije teruggegaan. Le Monde wijdt er een reportage aan (hier in vertaling, hier een link naar de samenvatting en betaalsite):

Deze migratie vanuit Europese landen naar Turkije komt het meest voor bij hoogopgeleiden onder de 35 jaar die betere toekomstmogelijkheden hebben in Turkije dan in Europa. De discriminatie waarmee ze in de Europese landen worden geconfronteerd en de discussies over integratie hebben hen soms ontmoedigd.

Een in Duitsland geboren Turkse vrouw vertelt Le Monde dat de economische crisis een extra prikkel vormt om terug te gaan naar Turkije. Daar zijn betere carrièremogelijkheden. Bij Turkse bedrijven zijn die in het buitenland opgeleide remigranten vaak zeer welkom.   Lees verder »

Het wordt tijd voor een open gesprek met Turkije, schrijft Gideon Rachman, buitenlandblogger van de Financial Times.

Het land is te belangrijk voor het Westen om de relatie verder te laten verslechteren. Brussel kan Ankara niet langer aan het lijntje houden. Maar tegelijkertijd is het aan de Europese kiezers niet te verkopen dat 76 miljoen Turken overal in de Europese Unie zouden kunnen komen wonen en werken.

Duitsland en Frankrijk schermen nu met het aanbod van een speciaal partnerschap, terwijl de nieuwe Britse premier Cameron in Ankara juist  zijn steun uitsprak voor toetreding.  Rachman komt met een compromisvoorstel: beperk voor Turken de Europese afspraken over het vrije verkeer van personen, om een massamigratie naar andere EU-lidstaten te voorkomen. Op deze basis zou de EU serieus verder kunnen onderhandelen over een mogelijk EU-lidmaatschap, in plaats van steeds maar om de hete brij heen te draaien.

Het zou best kunnen dat Turken zo’n voorstel verwerpen als oneerlijk en zelfs racistisch. Lees verder »

De cartoon erbij vat de stelling prachtig samen: de VS is de steun aan het kwijtraken van de belangrijkste niet-Westerse democratieën. Of, volgens de kop boven de column van Gideon Rachman, de buitenlandblogger van de Financial Times: ‘America is losing the free world’.

Rachman wijst op de opstelling van Brazilië, Zuid-Afrika, India en Turkije,  omschreven als ,,de vier belangrijkste democratieën in Latijns Amerika, Afrika, Azië en het Groot-Midden-Oosten”.

(Deze landen) are increasingly at odds with American foreign policy. Rather than siding with the US on the big international issues, they are just as likely to line up with authoritarian powers such as China and Iran. Lees verder »

De buitenlandse politiek van Turkije is de afgelopen tijd ingrijpend veranderd. Hierdoor komen de relaties tussen Ankara en het Westen en de gesprekken over toetreding tot de Europese Unie  steeds meer onder druk te staan.

Op de website van Foreign Affairs vraagt Turkije-kenner Soner Cagaptay zich af of Turkije het Westen aan het verlaten is. Anti-Westerse retoriek van de islamitische AK-partij wordt steeds vaker vertaald in politieke daden. Premier Erdogan speelt hiermee in op veranderingen in de samenleving:

After seven years of the AKP’s Islamist rhetoric, public opinion has shifted to embrace the idea of a politically united “Muslim world.”

Daarbij toont de Turkse regering steeds meer sympathie voor islamistische staten: Lees verder »