Julian Assange en zijn WikiLeaks zijn van enorme betekenis voor de persvrijheid, betoogt de Amerikaanse essayist David Samuels in een fel artikel ter verdediging van Assange, geschreven vóór zijn arrestatie dinsdag. In feite, zegt Samuels, doen Assange en zijn team het werk dat onderzoeksjournalisten laten liggen omdat hun media er geen tijd of geld voor hebben, of omdat ze bang zijn voor advocaten.

Assange may or may not be grandiose, paranoid and delusional – terms that might be fairly applied at one time or another to most prominent investigative reporters of my acquaintance. But the fact that so many prominent old school journalists are attacking him with such unbridled force is a symptom of the failure of traditional reporting methods to penetrate a culture of official secrecy that has grown by leaps and bounds since 9/11, and threatens the functioning of a free press as a cornerstone of democracy.

WikiLeaks doorbreekt de te grote voorzichtigheid en angst bij media, zegt Samuels. Lees verder »

Terwijl de onthullingen van Wikileaks doordruppelen, geeft de Britse historicus Timothy Garton Ash alvast een eerste indruk. Niet zozeer van de inhoud van die 250.000 documenten, want die staan nog niet eens allemaal online. Maar vooral wat dit zegt over het Amerikaanse diplomatieke korps. Ze zijn in mijn achting gestegen, is de conclusie van Garton Ash. Veel analyses zijn scherp en vaak ook geestig.

Wat ook duidelijk wordt is hoe belangrijk de strijd tegen terreur is geworden – en hoe ongrijpbaar die dreiging van aanslagen is.

What you see in all this diplomatic traffic is how security and counter-terrorism concerns have pervaded every aspect of American foreign policy over the last decade. But you also see how serious the threats are, and how little the West is in control of them.

Garton Ash erkent dat hij als historicus smult van al deze actuele informatie. Maar tegelijkertijd vraagt hij zich af wie er is gebaat bij de openbaarmaking van deze vertrouwelijke gegevens. Enorme schandalen zijn niet aan het licht gekomen. Lees verder »

Stukken uit Wikipedia overschrijven in je roman? Dan moet die meteen ook voor iedereen openbaar worden. De Franse jurist Florent Gallaire, gespecialiseerd in digitaal recht, heeft op zijn blog de discussie over het auteursrecht doen oplaaien. Vooral omdat hij de daad bij het woord heeft gevoegd: de veelbesproken en bekroonde nieuwe roman van Michel Houellebecq,  La carte et le territoire,  is vanaf een gearchiveerde versie van zijn blog te downloaden, in verschillende elektronische formaten.

Houellebecq heeft niet ontkend dat hij stukken uit Wikipedia heeft gebruikt, onder andere om te beschrijven hoe vliegen seks hebben. Maar hij ontkent dat dit plagiaat is. De 29-jarige jurist Gallaire geeft de discussie een andere draai. Hij redeneert dat de roman van Houellebecq nu onder de creative commons regeling valt nu Houellebecq zonder bronvermelding informatie uit de Franse wikipedia heeft overgenomen. Onder die regeling behoudt iedereen die iets creatiefs heeft gedaan of bedacht zijn auteursrecht, maar geeft hij anderen het recht om zijn werk te verspreiden. Veel collega-juristen delen deze redenering niet. De uitgever van Houellebecq, Flammarion, vindt dat Gallaire de wet op het auteursrecht heeft overtreden en wil een rechtszaak tegen hem beginnen.

De roman zal in de loop van volgend jaar verschijnen in een Nederlandse vertaling.

Het artikel Merci! is een van de weinige gratis artikelen op de website van de Franse internetkrant Mediapart. Hoofdredacteur Edwy Plenel, voormalig chef-redacteur van Le Monde, bedankt al degenen die hun steun hebben uitgesproken en hun portemonnee hebben getrokken nu president Sarkozy en zijn partij UMP hard de aanval hebben geopend. Mediapart heeft het schandaal aan het licht gebracht rond de betalingen van de steenrijke Liliane Bettencourt aan Sarkozy en zijn partij.

De affaire zet niet alleen de schijnwerpers op Sarkozy, maar ook op Mediapart. Is dit de toekomst van de journalistiek? Lees verder »

Helpt het om mensen de feiten te geven als je hen ergens van wilt overtuigen? Is het voor een democratie beter om goed-geïnformeerde burgers te hebben? Met deze vragen keek de schrijver Joe Keohane naar een aantal recente onderzoeken. Die laten zien dat mensen hun mening niet snel veranderen als ze worden geconfronteerd met een feit dat daarmee niet in overeenstemming is. Sterker nog: dat mensen kritiekloos onjuiste informatie aanvaarden omdat dat past in hun wereldbeeld.

This effect is only heightened by the information glut, which offers — alongside an unprecedented amount of good information — endless rumors, misinformation, and questionable variations on the truth. In other words, it’s never been easier for people to be wrong, and at the same time feel more certain that they’re right.

Keohane loopt om het filosofische debat heen of er wel ‘feiten’ zijn – verstandig, anders blijf je daarin steken. Hij somt een aantal opvallende bevindingen op: Lees verder »

Overal in de Westerse wereld hebben kranten het moeilijk. The Economist schreef vorige maand in een soort peptalk voor de pers dat in Polen veel kranten worden verkocht en dat in Brazilië de schandaalpers sterk groeit, maar de veranderingen bij lezers en adverteerders door internet  zijn reëel. Daarom is een beetje goed nieuws altijd welkom.

Dat komt dit keer uit Londen. The Evening Standard lijkt uit de rode cijfers te komen, schrijft The Guardian. De krant is sinds vorig jaar in handen van de Russische miljardair Alexander Lebedev en zijn zoon Evgeny. Die hebben ervoor gekozen de krant gratis te maken. Geen inkomsten meer uit abonnementen, maar ook veel minder distributiekosten. De krant wordt niet meer op 8000 plaatsen verkocht, maar uitgedeeld op 300 plaatsen waar veel mensen langs komen – wel zuur voor de trouwe abonnees in de buitenwijken.  De oplage is sterk verhoogd. De  krant is daardoor voor adverteerders interessanter geworden, en duurder.

Heeft Le Monde zich dan toch vergist? Lees verder »

Wat zien Russische miljardairs toch in Europese kranten? Oud-KGB-agent Alexander Lebedev kocht vorig jaar The Evening Standard en betaalde vorig maand 1 pond voor The Independent. Miljardair Sergej Poegatsjov nam een paar maanden geleden France-Soir over. Maakt dit deel uit van een groter Russisch plan om de Europese publieke opinie te beïnvloeden?

Het Franse dagblad Libération zoekt de verklaring in een andere hoek (hier het artikel in Nederlandse vertaling). De twee Russen, beiden steenrijk geworden na de instorting van het communisme, wilden vooral iets leuks voor hun zoon. Lebedev heeft zijn zoon de baas gemaakt van The Evening Standard. Bij France Soir heeft Poegatsjovs zoon Alexander, die de Franse nationaliteit heeft aangenomen (zie foto), vorige maand de nieuwe strategie gepresenteerd.

Libération concludeert:

Uit het commercieel beleid van beide kranten kunnen we de conclusie trekken dat het niet puur een geldkwestie is, maar eerder om een speeltje gaat voor zonen uit betere kringen. De prijs voor France-Soir is in maart 50 cent geworden en The Evening Standard is sinds afgelopen oktober gratis.

Als het al een poging is om invloed te krijgen, schrijft Libération, gaat het vooral om persoonlijk prestige.

Zoals de personages van Balzac de aristocratie nabootsen, zo proberen rijke zakenlieden zich nu toegang te verschaffen tot de hogere kringen, de westerse natuurlijk, de enige die tellen. “Het is hun persoonlijke reclamecampagne om een plaatsje bij de elite te veroveren. Ze zetten hun kinderen in de directie van deze kranten om hen tot de adelstand te verheffen. Deze telgen zijn dan geen Russen meer maar worden Europeanen,” benadrukt commentator Stanislav Belkovski, die vroeger op goede voet stond met het Kremlin.

Terwijl iedereen druk doet over twitter en hoe alles nu via internet gaat, wordt vergeten dat wereldwijd gezien de sociale impact van televisie veel groter is, zo stelt de Amerikaanse ontwikkelingseconoom Charles Kenny in een artikel in Foreign Policy.

In zeker 1,1 miljard huishoudens staat nu een tv. Dat heeft enorme gevolgen, die gaan van dalende geboortecijfers tot minder corruptie en meer jongeren die naar de middelbare school gaan. Via tv-programma’s maken mensen kennis met een andere wereld, met andere mogelijkheden, andere keuzes.

(I)t’s not earnest educational programming that’s reshaping the world on all those TV sets. The programs that so many dismiss as junk — from song-and-dance shows to Desperate Housewives — are being eagerly consumed by poor people everywhere who are just now getting access to television for the first time. That’s a powerful force for spreading glitz and drama — but also social change.

Door de verdere verspreiding van digitale tv, waardoor veel meer kanalen beschikbaar komen, krijgen mensen ook meer keus.

The explosion of choice is loosening the grip of bureaucrats the world over, who in many countries have either run or controlled programming directly, or heavily regulated the few stations available.

Kenny illustreert zijn stelling met een hele reeks interessante voorbeelden. Een ervan beschrijft de gevolgen van tv-kijken voor geboortecijfers op het platteland van India.

As in Brazil, popular programming there includes soaps that focus on urban life. Many women on these serials work outside the home, run businesses, and control money. In addition, soap characters are typically well-educated and have few children. And they prove to be extraordinarily powerful role models: Simply giving a village access to cable TV, research [...] has found, has the same effect on fertility rates as increasing by five years the length of time girls stay in school.