Een stad is waarschijnlijk de milieu-vriendelijkste manier voor mensen om te wonen. De Amerikaanse milieu-activist Steward Brand schrijft het met kennelijk plezier in Prospect Magazine, want hij is nooit wars geweest van controversiële uitspraken. De kop boven zijn stuk: hoe sloppenwijken de planeet kunnen redden.

Brand wijst erop dat er al een tijdje op een nieuwe manier wordt aangekeken tegen sloppenwijken. Meer dan de helft van de wereldbevolking woont nu in een stad, en de verwachting is dat uiteindelijk in opkomende economieën tachtig procent in de stad zal wonen, net als in rijke landen. Dat zou het mogelijk maken dat in het jaar 2050 tachtig procent van de mensheid op drie procent van het land woont.

Sloppenwijken hebben veel ecologische voordelen, schrijft Brand. Er wordt nauwelijks materiaal verspilt en heel veel wordt gerecycled; het energieverbruik is  laag; er wordt op heel inventieve manieren geld verdiend; en het simpele feit dat mensen in de stad kunnen leven, hoe gebrekkig ook, helpt de achteruitgang van bossen en landbouwgrond tegen te gaan.

De New Yorker heeft al een paar jaar geleden geschreven hoe groen Manhattan eigenlijk is Lees verder »

Grapjes en cartoons, toekomstvisies, het realisme van een vrouw van 52, en een herontdekte oude link: rond de feestdagen is er ook veel nagedacht over Europa.

Laten we reëel zijn, schrijft de Duitse filosoof Wolfgram Ellenberger in het tijdschrift Cicero (hier in vertaling). De mythologische maagd Europa die in de Griekse mythologie werd geroofd door Zeus in de gedaante van een stier, is veranderd in een vrouw van 52. En ook al ben je goed-opgeleid, meertalig, intelligent, het is geen gemakkelijke leeftijd. Lees verder »

Wie er nog aan mocht twijfelen of de klimaatverandering alleen een zorg voor milieu-activisten is (en voor de NS), moet de Financial Times lezen. Kwam er in Kopenhagen een ‘akkoord’ uit (volledige tekst beschikbaar)? Volgens een hoofdartikel in de krant was het een fiasco zo groot dat het nog net geen vuistgevecht werd. En de krant opent maandag met het bericht dat prominente ondernemers teleurgesteld zijn over het gebrek aan daadkracht – met terugdringing van de uitstoot van broeikasgassen is ook veel geld gemoeid.

Hoe nu verder? De FT constateert dat China veel problemen heeft met buitenlandse controle op de emissies – de dagelijkse meting van de luchtkwaliteit in Peking door de Amerikaanse ambassade, verspreid via een ieder uur bijgewerkte tweet, veroorzaakt al veel irritatie. Maar niets weerhoudt de VS en China, de twee grootste vervuilers, om ieder voor zich verder te gaan

Tegen die achtergrond is het interessant het lange, wat anecdotische artikel in de New Yorker te lezen over China als Groene Gigant. China is in 1986 begonnen met een enorme technologische inhaalslag, ook op het gebied van milieutechnologie. Drie jaar geleden is in die laatste sector nog eens een enorme versnelling gebracht.

De problemen zijn enorm, maar de vooruitgang die is geboekt ook. Lees verder »