Het ‘bed van Poetin” speelde vorig jaar een belangrijke rol in de recente reeks schandalen rondom de Italiaanse premier Berlusconi, omdat hij daar dames tegen betaling ontving. Dat een 74-jarige regeringsleider op zo’n manier zijn viriliteit wil bewijzen, is een van de redenen voor de slinkende vertrouwen in  Berlusconi. Later deze maand zal het parlement stemmen over moties van vertrouwen en wantrouwen. Achteraf gezien zou het best kunnen dat het bed van Poetin het begin van het einde was. Worden de Wikileaks-berichten over Berlusconi en Poetin de genadeslag?

De ambtsberichten vanuit de Amerikaanse ambassade in Rome (hier aan te klikken in een verhaal van Der Spiegel) laten geen ruimte voor misverstand: de Amerikanen beschouwen Berlusconi als de spreekbuis van Putin. In die correspondentie wordt ook gesuggereerd dat Berlusconi persoonlijk rijker is geworden van Russisch-Italiaanse energie-akkoorden – iets wat Berlusconi met klem heeft ontkend.

De onthullingen betekenen een smet op Berlusconi’s reputatie, constateert de New York Times. Lees verder »

De Chinezen komen, en niet als toerist. Het bezoek van de Chinese president Hu Jintao deze week aan Frankrijk en Portugal is voor de New York Times aanleiding om de activiteiten van China in Europa op een rij te zitten. Wegen in Polen, havens in Griekenland en Italië, staatsleningen in Griekenland en Spanje: de Chinezen proberen stukje bij beetje hun invloed te vergroten. En ze hebben de tijd mee. De meest Europese landen worstelen met forse bezuinigingen, en China bulkt van de buitenlandse valuta.

(China)  is snapping up assets depressed by the global financial crisis and becoming a significant partner of other hard-hit European nations. Ultimately, analysts say, Beijing hopes to achieve not just more business for its own companies, but also greater influence over the economic policies set in the power corridors of Brussels and Germany.

De strategie lijkt op die in Afrika, schrijft de Times, alleen probeert China nu eerst voet aan de grond te krijgen aan de rand van Europa. Lees verder »

Wat er precies wordt gezegd als regeringsleiders met elkaar praten, blijft vaak onduidelijk. Maar Le Monde heeft een aantal mensen ingezet voor een reconstructie hoe president Sarkozy en José Manuel Barroso elkaar op de lunch vorige week in de haren vlogen naar aanleiding van het Franse Roma-beleid. En hoe premier Berlusconi, wiens regering het harde Franse beleid steunt,  riep dat alle eurocommissarissen hun mond moesten houden.

Eurocommissaris Reding had de Franse uitzetting van Roma fel aangevallen en verwezen naar de Tweede Wereldoorlog. Sarkozy las op de lunch nog eens de omstreden woorden uit de verklaring van Reding voor. Walgelijk. Schande.

Sarkozy: ,,Dat zijn woorden die ik niet accepteer. [...] Het is een schandaal.”

Barroso: ,,Zij heeft zelf de interpretatie van haar woorden betreurd.”

Sarkozy: ,,De interpretatie? Daarvoor hoeft ze zich niet te verontschuldigen. Het gaat om wat ze heeft gezegd.” Lees verder »

Omdat mijn Italiaanse kapper er de dag daarna maar niet over uitgepraat raakte en bijna één op de twee tv-kijkers in Italië ernaar heeft gekeken, dinsdagavond: de zingende prins, Emanuele Filiberto. Hij mocht de eerste 32 jaar van zijn leven het land niet in omdat zijn overgrootvader als koning heulde met de fascisten, maar kon op het festival van San Remo zijn liefde voor Italië uitzingen: Italia, amore mio.

Het komt zo, vertelde de 37-jarige Emanuele Filiberto in een interview (Italiaans). Op een avond zat hij naar het journaal te kijken waarin wat kritische noten werden gekraakt, en hij dacht: houden die mensen niet van Italië? Toen besloot hij een gedichtje te schrijven, een bevriende presentator en zanger zette het op muziek, en ze mochten het met z’n drieën (een tenor erbij voor het dramatische effect) komen zingen op het vijf dagen durende songfestival van San Remo.

‘Ik zal nooit moe worden om voor de wereld en voor God mijn liefde voor Italië te bezingen’ – dze strofe vat de tekst wel ongeveer samen. Lees verder »