Julian Assange en zijn WikiLeaks zijn van enorme betekenis voor de persvrijheid, betoogt de Amerikaanse essayist David Samuels in een fel artikel ter verdediging van Assange, geschreven vóór zijn arrestatie dinsdag. In feite, zegt Samuels, doen Assange en zijn team het werk dat onderzoeksjournalisten laten liggen omdat hun media er geen tijd of geld voor hebben, of omdat ze bang zijn voor advocaten.

Assange may or may not be grandiose, paranoid and delusional – terms that might be fairly applied at one time or another to most prominent investigative reporters of my acquaintance. But the fact that so many prominent old school journalists are attacking him with such unbridled force is a symptom of the failure of traditional reporting methods to penetrate a culture of official secrecy that has grown by leaps and bounds since 9/11, and threatens the functioning of a free press as a cornerstone of democracy.

WikiLeaks doorbreekt de te grote voorzichtigheid en angst bij media, zegt Samuels. Lees verder »

Ook de schrijfster Zadie Smith is naar de film The Social Network gegaan. Het resultaat is een lange overpeinzing in de New York Review of Books over Facebook , een fenomeen dat 500 miljoen mensen bindt, en zijn oprichter Marc Zuckerberg. Het artikel begint met een analyse van de film, hoe het verhaal wordt verteld, hoe geloofwaardig het is. Maar daarna probeert Smith haar vinger te leggen op wat Facebook precies is en wat het doet met ons, als individu en als samenleving.

Haar conclusie is somber: Facebook maakt ons allemaal eendimensionaal. Lees verder »

De uitslag van de verkiezing van de vaagste term van het jaar, waarover ik eerder  blogde. De meest gehate term is: ,,ik heb zoiets van…”  Mannen en vrouwen waren het hierover eens, maar over de andere termen liepen de gedachten  iets uiteen. Dat blijkt uit de tabel hieronder.

Maar er valt nog veel meer te stemmen, voor taalliefhebbers en taalhaters.  Een andere site wil de irritantste woorden en termen te kijk zetten. ‘Hun hebben’ staat bovenaan (maandag 13u), maar er kan nog een maand worden gestemd. Om een idee te krijgen is het ook leuk te grasduinen  door de suggesties die lezers van mijn nrcnext blog aandroegen. Lees verder »

Meer dan 500 miljoen mensen in de wereld gebruiken Facebook. Alleen al daarom zal The Social Network, de film over Mark Zuckerberg, de man die het allemaal heeft bedacht, veel aandacht trekken. Om fictie van feit te onderscheiden, heeft de Washington Post al vijf mythes over Facebook besproken.

De film gaat vandaag in première in Nederland. Het is aardig ook daarbij naar een paar interessante reacties te kijken uit de VS en Engeland, waar de film eerder is uitgebracht. Zo schrijft mediaguru Jeff Jarvis dat het eigenlijk een film is van internet-haters.  Lees verder »

Vijftien minuten. Veel langer duurt het niet, zeggen deskundigen, voordat de volledige chaos uitbreekt in een land na een goed gemikte cyber-aanval.

Na de aanvallen op Estland en Georgië, waarschijnlijk vanuit Rusland, en na de stuxnet-worm die vrijwel zeker was gericht tegen het Iraanse nucleaire programma, zijn er weinigen meer die de ernst van een mogelijke cyberaanval op computersystemen onderschatten. De afgelopen dagen zijn berichten verschenen dat zowel de Navo als de Europese Unie zich beter willen wapenen tegen pogingen computersystemen onklaar te maken. Gideon Rachman, buitenlandblogger van de Financial Times, onderstreept hoe nieuw het probleem is.

(M)ilitary experts are talking about the need for new international agreements to regulate cyberspace. Comparisons have been made with the early years after the discovery of nuclear weapons, before the establishment of arms-control treaties. The threat of cyber-warfare is so new that there is, as yet, no consensus on how to define a cyber-attack, or what would constitute a “proportionate response”. But the comparison with the nuclear arms race is, if anything, a little too comforting. Nuclear weapons are still the preserve of established states and have not been used since 1945. By contrast, anyone can play at cyber-warfare. The tools can be bought on a local high street and the command-and-control bunker can be a spare bedroom. Lees verder »

Is Twitter een serieuze kandidaat voor de Nobelprijs voor de vrede, die dit jaar op 8 oktober wordt toegekend? Wel als het aan Mark Pfeifle ligt, voormalig adviseur voor Nationale veiligheid in de VS. Hij heeft gezegd dat tegenstanders van het bewind in Teheran in de zomer van 2009 anders niet de kracht en het zelfvertrouwen zouden hebben gevonden om samen de straat op te gaan.  Dat paste in de stelling van een  internet-guru als Clay Shirkey dat sociale media als Twitter en Facebook een nieuwe impuls hebben gegeven aan sociaal en politiek activisme. Motto daarbij: samen sta je sterk.

Dat de rol van twitter in Iran sterk is overdreven, is al eerder overtuigend beschreven door de Iraanse journalist Golnaz Esfandiari. Het waren voornamelijk Iraniërs in het Westen die met elkaar twitterden, merkte zij op. Als mensen in Iran al met elkaar twitterden, deden ze dat in het Farsi. En dat wordt niet gelezen door al diegenen die gretig verklaarden dat twitter een soort instrument is voor directe democratie en een stem geeft aan het volk.

De schrijver Malcolm Gladwell stelt in een interessant artikel in de New Yorker dat de rol van Twitter en Facebook niet anders dan beperkt kan zijn voor wie politieke veranderingen wil. Lees verder »

Daniel Domscheit-Berg

Ruzie binnen Wikileaks. De Duitse woordvoerder van de organisatie, algemeen beschouwd als de tweede man, is opgestapt uit onvrede, zegt hij maandagmorgen tegen Der Spiegel International. Dat is niet waar, laat Wikileaks-oprichter Julian Assange meteen weten via Twitter, hij is een maand geleden al geschorst.

Daniel ‘Schmitt’, die nu onthult dat hij eigenlijk Daniel Domscheit-Berg heet, vertelt dat het al een tijd onrustig is binnen Wikileaks. Hij vindt, zo vertelt hij Der Spiegel, dat Assange na de beschuldigingen van verkrachting tegen hem in Zweden even uit de schijnwerpers moest stappen (hier de reactie van Wikileaks). Hij vindt ook dat er te veel energie is gestoken in onthullingen over het Amerikaanse leger. Lees verder »

Het internet zoals we dat de afgelopen twintig jaar hebben zien groeien, een open platform met ruimte voor iedereen met een goed idee, een soort democratie in cyberspace, is aan het verdwijnen. Dit is een fundamentele verandering die nog maar weinig mensen in de gaten hebben. De gevolgen zijn enorm. Grote bedrijven en nationale overheden krijgen steeds meer macht over wat we zien en doen.

Het net is een een deel van zijn openheid en universaliteit aan het verliezen, schrijft The Economist in een commentaar. Het Britse blad wijst erop dat het internet een soort vrijhandelspact was geworden waar bijna iedereen van profiteerde. Steeds meer mensen en bedrijven sloten zich hierbij aan. De standaards werden universeel. Grenzen tussen bestaande netwerken verdwenen – het is nog maar vijftien jaar geleden dat er hoge virtuele hekken stonden rondom de netwerken van AOL en Compuserve.

Nu worden er opnieuw grenzen gesteld aan de universaliteit van internet. In een helder achtergrondartikel schrijft The Economist dat er op drie fronten een contrarevolutie aan de gang is.

Voor de belangrijkste beperkingen kiezen we zelf, eigenlijk zonder dat we het goed in de gaten hebben. Lees verder »

Midden in de Chinese woestijn duikt, in een enorme rechthoek naast een legerbasis,  ineens een berglandschap op met besneeuwde toppen en bergmeertjes. Het blijkt een model op schaal te zijn van een grensgebied in Kashmir waarop zowel India als China aanspraak maken en waarover de twee landen in 1962 ten strijde zijn getrokken. China zegt dat dit niet meer is dan een oefenterrein voor tanks, maar dat overtuigt maar weinig mensen.

Het terrein is ontdekt door een Duitse gebruiker van Google Earth. Het is een van de voorbeelden hoe door de satellietbeelden van Google Earth politiek gevoelige informatie openbaar kan worden. Het Amerikaanse blad Foreign Policy heeft er een aantal op een rij gezet, zoals het kunstmeer dat Noord-Koreaanse leiders voor zichzelf hebben aangelegd en het verdwijnen van dorpen in Darfur die zijn platgebrand. Lees verder »

Het artikel Merci! is een van de weinige gratis artikelen op de website van de Franse internetkrant Mediapart. Hoofdredacteur Edwy Plenel, voormalig chef-redacteur van Le Monde, bedankt al degenen die hun steun hebben uitgesproken en hun portemonnee hebben getrokken nu president Sarkozy en zijn partij UMP hard de aanval hebben geopend. Mediapart heeft het schandaal aan het licht gebracht rond de betalingen van de steenrijke Liliane Bettencourt aan Sarkozy en zijn partij.

De affaire zet niet alleen de schijnwerpers op Sarkozy, maar ook op Mediapart. Is dit de toekomst van de journalistiek? Lees verder »