De Chinezen komen, en niet als toerist. Het bezoek van de Chinese president Hu Jintao deze week aan Frankrijk en Portugal is voor de New York Times aanleiding om de activiteiten van China in Europa op een rij te zitten. Wegen in Polen, havens in Griekenland en Italië, staatsleningen in Griekenland en Spanje: de Chinezen proberen stukje bij beetje hun invloed te vergroten. En ze hebben de tijd mee. De meest Europese landen worstelen met forse bezuinigingen, en China bulkt van de buitenlandse valuta.

(China)  is snapping up assets depressed by the global financial crisis and becoming a significant partner of other hard-hit European nations. Ultimately, analysts say, Beijing hopes to achieve not just more business for its own companies, but also greater influence over the economic policies set in the power corridors of Brussels and Germany.

De strategie lijkt op die in Afrika, schrijft de Times, alleen probeert China nu eerst voet aan de grond te krijgen aan de rand van Europa. Lees verder »

Het is een van die berichtjes die je doen realiseren hoe ogenschijnlijk kleine zaken ingrijpende gevolgen kunnen hebben: de Chinese regering wil de strijd aanbieden tegen de wegwerp-eetstokjes,  omdat die bijdragen tot de ontbossing van het land.  Ontbossing, met als gevolg overstromingen, woestijnvorming en bodemerosie, is een van de grootste milieuproblemen van China.

Historicus en China-kenner Daniel Gardner legt het uit in een artikel in de Los Angeles Times. Met elkaar gebruiken de 1,3 miljard Chinezen ieder jaar ongeveer 45 miljard paar stokjes. Om die te kunnen maken (en naar de export gaan ook nog eens 18 miljard paar) moeten iedere dag een gebied aan bomen (voornamelijk berken en populieren) worden gekapt dat ongeveer honderd voetbalvelden groot is. Lees verder »

Europa weet niet wat het aanmoet met China, schrijft de Indiase krant Hindustan Times. De hoop van vijf jaar geleden dat China een bondgenoot zou kunnen zijn in het streven naar een multipolaire wereld, is vervlogen. China gaat zijn eigen weg, zo bleek nog eens op de klimaattop eind vorig jaar in Kopenhagen.

Europa heeft lang met China geflirt. Maar de liefde kwam van één kant, schrijft de krant.

China had no illusions of what Europe meant to it. Europeans were wealthy but weak. They should be wooed for economic reasons, but ignored for strategic ones. Beijing treated the relationship like a game of chess “with 27 opponents crowding the other side of the board and squabbling about which piece to move.”

De Chinezen weten heel goed dat Europa China harder nodig heeft dan andersom. De European Council on Foreign Relations constateerde vorig jaar in een studie dat de manier waarop China Europa behandelt, bijna minachtend is. Lees verder »

Praten met China heeft geen zin meer, schrijft de invloedrijke Amerikaanse econoom Paul Krugman. Hij vindt dat Washington lang genoeg de weg van de dialoog heeft bewandeld. De Chinese munt is ondergewaardeerd, en daardoor kan China blijven exporteren. Waarom niet een tijdje op alle producten uit China een heffing van 25 procent invoeren?

(Update: Het wordt tijd dat Europese landen zich bij het koor van critici voegen en openlijk zeggen dat de te goedkope munt hen schaadt, schrijft de New York Times woensdag in een hoofdartikel. )

Krugman is niet de enige die een felle botsing voorziet tussen China en de Verenigde Staten over de Chinese munt (renminbi voor buitenlanders, yuan voor binnenlands gebruik). De website Naked Capitalism heeft een aantal kritische uitspraken over het beleid van China bij elkaar gezet, en constateert dat Peking geen aanstalten maakt om daar serieus op in te gaan. Dat past in het beeld dat Newsweek schetst van het Chinese lange-termijnbeleid: China wil er zeker van zijn dat het op veel punten de toon zet voor een nieuwe wereldorde. Dat gaat van pogingen om van de Chinese munt een internationaal betaalmiddel te maken, in ieder geval in een aantal Aziatische landen, tot een maanlanding, gepland voor 2013.

Maar vergissen we ons niet in de macht van China? In de jaren tachtig dacht iedereen dat Japan het land van de toekomst was. Dat is heel anders uitgepakt. Gideon Rachman, buitenlandblogger van de Financial Times, zegt dat er genoeg vraagtekens te zetten zijn bij voorspellingen dat dit de eeuw van China wordt. Lees verder »

De discussie over Griekenland en de euro ligt overal in Europa goed op stoom. Een greep uit het debat.

• De Europese ministers van Financiën hebben de Griekse regering een maand de tijd gegeven om te laten zien dat het haar ernst is met de bezuinigingsmaatregelen die nodig zijn om de overheidsfinanciën weer onder controle te krijgen. De Spaanse krant El País schrijft in een hoofdartikel dat voorkomen moet worden dat een oplossing voor ,,de betrekkelijk kleine Griekse episode’’  lang op zich laat wachten en daarmee stabiliteit van de euro in gevaar brengt.
• De European Council on Foreign Relations constateert dat dat Griekenland gelukkig niet door China is gered, hoewel Athene daar wel contact mee had gezocht. Dat zou China een ongewenst drukmiddel hebben gegeven op de buitenlandse politiek van de Europese lidstaten.
  

  We would not want our common foreign policy and security, somewhat empowered by the post-Lisbon institutions, to fall hostage to misguided and desperate financial decisions by one or two weak member states

• De Berliner Zeitung suggereert in een commentaar (hier een korte samenvatting in het Engels),  weliswaar heel impliciet, dat Duitsland een gedeelde morele verantwoordelijkheid heeft voor de problemen van Griekenland, Spanje en Portugal. Lees verder »

In welk rijtje van gevaren staat Rusland bovenaan, Israël tweede, en Frankrijk en Brazilië op een gedeelde derde en vierde plaats?  Met bovendien China als een schaduw van mogelijkheden over alles heen?

Het is de ranglijst van landen waar de gevaarlijkste cybercriminaliteit vandaan komt. In Rusland is de combinatie staat, georganiseerde misdaad en individuele destructieve kracht levensgevaarlijk. Israël gebruikt cybercriminaliteit om zijn politieke belangen te verdedigen, Frankrijk ondersteunt er zijn economische belangen mee. Vanuit Brazilië wordt steeds meer elektronische financiële misdaad gepleegd. En China is bezig met een inhaalslag, maar daar gaat alles zo snel en op zo’n grote schaal dat het alleen maar een kwestie van tijd lijkt voordat het land ook prominent op het lijstje staat.

Deze waarschuwingen staan in een lang artikel in Atlantic Monthly, getiteld Cyber Warriors. James Fallows, oud-correspondent in China, doet daarin een alarmerende voorspelling: er komt vroeg of laat een elektronisch equivalent van 9/11. En ook nu, zegt Fallows, hadden we het kunnen zien aankomen. Lees verder »

De VS en China maken de afgelopen dagen openlijk ruzie, over de kunstmatig laag gehouden wisselkoers van de renminbi en Chinese hackers die netwerken van Amerikaanse bedrijven binnendringen, over Amerikaanse wapenleveranties aan Taiwan en een voorgenomen bezoek van de dalai lama.  Volgens de Indiase econoom Arvind Subramanian zou het goed zijn als andere landen zich zouden aansluiten bij de kritiek op de wisselkoers, maar durven zij dit niet.

Wat China doet door de wisselkoers van renminbi kunstmatig laag te houden, is in essentie een vorm van protectionisme, schrijft Subramanian in de Financial Times. De maatregel is een combinatie van importtarief en exportsubsidie.  Andere opkomende economieën en ontwikkelingslanden zijn daarvan de dupe. Zij kunnen minder goed concurreren met China op de Amerikaanse en Europese markt. Bovendien hebben snel-groeiende landen als Brazilië, India en Zuid-Korea minder speelruimte om monetaire maatregelen te nemen tegen oververhitting van hun economie als China dat niet ook doet.

China heeft het debat over de wisselkoersen vertroebeld door te suggereren dat het simpel zo is dat de VS te veel consumeren en China nu eenmaal veel spaart en produceert, zo besluit Subramanian. Laat het protest van Google een voorbeeld zijn.

It is time to move beyond the global imbalance perspective and see China’s exchange rate policy for what it is: mercantilist trade policy, whose costs are borne more by countries competing with China – namely other developing and emerging market countries – than by rich countries. The circle of countries taking a stand against China must be widened beyond the US to ramp up the pressure on it to repudiate its beggar-thy-neighbourism. But progress also requires that the silent victims speak up. Emerging market and developing countries must do a “Google” on China.

Het is nog maar een paar jaar geleden dat er in Brussel en andere Europese hoofdsteden enthousiast werd gesproken over hoe Europa en China samen vorm zouden geven aan een nieuwe, multipolaire wereld. In een interessante blog over de ontnuchtering in de Europese ideeën over China schrijft Charlemagne, van The Economist:

Europe had a good chance of persuading China that its interests lay in co-operation over climate change, Africa or nuclear proliferation, it was said. And Europe was better placed than America: European co-operation was a model and, unlike America, Europe was not a strategic rival.

Het beeld in Brussel is nu heel wat nuchterder. De opstelling van China inzake Iran, klimaatverandering, de wisselkoers van de Chinese munt en cyberaanvallen vanuit China leidt tot frictie. En op het gebied van mensenrechten en democratisering blijft de situatie in China somber. Lees verder »

Meer dan twintig miljoen hectare vruchtbare Afrikaanse landbouwgrond is de afgelopen twee jaar verkocht of verpacht aan grote landbouwbedrijven uit het Westen of uit opkomende grootmachten als China en India, zo schat het International Food Policy Research Institute.

In een fel en goed gedocumenteerd artikel in Le Monde Diplomatique gebruikt de Canadese journalist Joan Baxter dit cijfer ter ondersteuning van haar aanklacht tegen de “nieuwe opdeling” van Afrika.  (Het artikel komt uit de Duitse editie, maar hier staat een vergelijkbaar artikel in het Engels en hier is een reportage van haar te beluisteren). De opbrengst van dergelijke akkoorden komt vaak terecht bij autoritaire of corrupte leiders. De winsten van de landbouwbedrijven gaan het land uit. En de lokale bevolking wordt er weinig wijzer van. De landbouwproducten zijn bedoeld voor de export, vaak om mensen elders te voeden. Lees verder »

Het is een titanengevecht, de strijd tussen Google en China.  Een van de machtigste bedrijven ter wereld ligt op ramkoers met de opkomende supermogendheid, door het besluit van Google om niet langer de zoekresultaten van Google-China te filteren. De Financial Times heeft er meteen een aparte webpagina voor ingericht, vol interessante links naar de verschillende elementen van het debat – al staat de uithaal van eurocommissaris Kroes naar China er (nog?) niet op.

Je kunt op verschillende manieren kijken naar het besluit van Google. Als een heldhaftige verdediging van de vrijheid van meningsuiting tegenover een autoritaire overheid. Of als een kille calculatie dat de kosten van het zakendoen in China hoger zijn dan de baten.

De eerste interpretatie lijkt te overheersen. Maar een artikel in de Wall Street Journal wijst erop dat de winst en verliesrekening van Google in China vragen oproept. Lees verder »