In veel analyses van de eurocrisis wordt gezegd dat de keus gaat tussen verdere politieke integratie of het uiteenvallen van de eurozone – het grote gevecht gaat over de mate van controle over de overheidsbegrotingen, maar een kleiner voorbeeld is het voorstel maandag van de Europese Commissie om de garanties op deposito’s in de 27 lidstaten gelijk te trekken.

Volgens The Economist is het een verkeerde voorstelling van zaken om te zeggen dat het gaat tussen méér Europa of een gehavend Europa. De nadruk ligt nu op bezuinigen, saneren. Maar je kunt er veel beter voor zorgen dat de EU-landen weer gaan groeien door de interne markt te verbeteren.

The EU is 30% less productive than America in services. Because European services companies operate behind national barriers they innovate less and they tend not to gain the full economies of scale.

Het Brusselse blog van de Financial Times volgt dezelfde redenering. Lees verder »

Er bestaan drie belangrijke en populistische misvattingen over landbouw, schrijft de Britse econoom Paul Collier in een lang artikel in Foreign Affairs. Het romantische idee van het boerenleven dat in stand gehouden moet worden, met zuivere produkten; de gedachte dat genetisch gemanipuleerde gewassen een soort Frankenfood zijn; en het ideologische getinte beleid om, bijvoorbeeld met ethanol, via landbouw te zorgen voor een eigen energievoorziening.

Landbouw is simpelweg effectiever op grote schaal, zegt Collier daarop. Er is volgens hem geen wetenschappelijke basis voor verzet tegen genetisch manipulatie van gewassen. En de Amerikaanse subsidie voor mais en andere gewassen waaruit ethanol is te maken, miskent het gegeven dat dit proces veel te veel energie kost – gebruik dan liever Braziliaans suikerriet daarvoor. Overwin deze drie misvattingen, aldus Collier, en de voedselprijzen kunnen weer snel omlaag.

Dat vier grote oliemaatschappijen een contract hebben gekregen van Irak, laat helemaal niet zien dat ‘olie’ het belangrijkste motief was voor de aanval op Irak, schrijft Raad Alkadiri in de Washington Post. (Hier een artikel op dit blog waarin dat juist wel wordt gesteld.) Volgens Alkadiri ziet het ernaar dat de maatschappijen hier niet veel aan zullen verdienen en zijn er geen garanties dat de maatschappijen voorrang krijgen bij een openbare bieding voor de exploitatie van olievelden, waarschijnlijk volgend jaar. Daarom moet de Amerikaanse Senaat niet proberen deze contracten te blokkeren. Gezien de stijgende olieprijzen zou het waanzin zijn om pogingen op te werpen een poging om de productie van een van de grotere olie-producerende landen sterk op te voeren.

Vorig jaar importeerde de Verenigde Staten meer ruwe olie uit Afrika dan uit het Midden-Oosten. Het is een van de cijfers in een reeks statistieken die duidelijk omhoog wijzen. In opiniepeilingen zeggen veel inwoners van landen beneden de Sahara te verwachten dat hun leven de komende vijf jaar beter wordt. Maar dit optimisme is sterk gerelateerd aan de verkoop van olie en andere grondstoffen, en daar zit een duidelijke keerzijde aan, schrijft journalist Stephan Faris in een webartikel voor Foreign Policy. Hij citeert een studie van de Britse econoom Paul Collier, waaruit blijkt dat ,,sudden cash flows in unprepared countries [...] lead to unsustainable public consumption, rising inflation, soaring inequality, trade protectionism, and a real danger of civil war.” Van alle grondstoffen is olie het grootste probleem, omdat het geld daarvan meestal niet gelijkelijk wordt verdeeld. Stijgende prijzen in landbouwgrondstoffen hebben minder bij-effecten, omdat de voordelen daarvan worden verdeeld onder een groot aantal boeren.

Toen Russische tanks een einde maakte aan de Praagse lente keek het grootste deel van de West-Europese intelligentsia ongeïnteresseerd toe. Nu, 21 jaar later, is datzelfde gebrek aan belangstelling zichtbaar voor de autoritaire wending van Rusland, schrijft de Franse filosoof André Glucksmann (zie foto) in een fel artikel (gebaseerd op een eerdere tekst in Le Figaro). ,,Have you learned nothing, you European greats?” vraagt hij zich af. Glucksmann hekelt de ‘realistische’ redenering die zegt dat Europa Rusland te vriend moet houden omdat het zijn gas nodig heeft. ,,Since when is is realistic and responsible to let an autocratic power grow on a sixth of the earth’s surface – a power that nobody can control other than the masters in the Kremlin, his secret service, his police and army? Have we forgotten that Russia has the second largest atomic weapon arsenal in the world and an unparalleled ability to blackmail with oil and gas?”

In Azië zijn achttien nieuwe kerncentrales in aanbouw en zijn er nog eens 100 gepland. Kernenergie wordt opnieuw populair, zowel als een vermeende uitweg uit de problemen van klimaatverandering als een manier om de energie-afhankelijkheid van andere staten te verminderen. De Council on Foreign Relations heeft de verschillende projecten in een kort artikel met veel links in kaart gebracht. Maar in een speciaal rapport voor de raad waarschuwt Charles Ferguson, expert op het gebied van kernenergie en kernwapens, dat niet te veel verwacht kan worden van kernenergie. De Vs bijvoorbeeld zullen hun handen al vol hebben aan het vervangen van de bestaande kerncentrales en nauwelijks gelegenheid hebben om nieuwe te bouwen, voorspelt hij. Bovendien maakt stijging van het aantal kerncentrales het gevaar alleen maar groter dat kernafval in de verkeerde handen komt en wordt gebruikt voor een kernbom. Zijn belangrijkste aanbevelingen zijn: meer aandacht voor de milieuveiligheid van centrales en van opslagplaatsen voor kernafval, meer internationale samenwerking om misbruik van kernafval te voorkomen.

President Bush staat op het punt om een historische beleidswijziging over het broeikaseffect aan te kondigen. Volgens een artikel in de Britse zondagskrant The Observer zal Bush later deze maand in zijn State of the Union-toespraak instemmen met beperkingen op de uitstoot van broeikasgassen in de Verenigde Staten. ,,Meaning that, for the first time, American industry and consumers would be expected to start conserving energy and curbing pollution.” Op een top van de G-8 in juni zouden de details van een aangepast Kyoto-verdrag moeten worden uitgewerkt. De krant baseert zich op bronnen in de buurt van premier Blair, waar deze Amerikaanse ommekeer erg welkom zou zijn. ,,The timetable may explain why Blair is so keen to remain in office until after the summit, with a deal on protecting the planet offering an appealing legacy with which to bow out of Number 10.”

Dat is vraag die Seymour Hersh probeert te beantwoorden in zijn nieuwste bijdrage aan The New Yorker. De Republikeinen zijn hun meerderheid in het Congres kwijt, maar de bronnen van Hersh vertellen hem dat de regering-Bush zich door een Democratische meerderheid in het Congres niet wil laten afhouden van een militaire optie, mocht die in regeringsogen wenselijk zijn. Maar er is wel een legitimatieprobleem: volgens Hersh heeft de CIA nog geen enkele bevestiging gevonden dat Iran naast het programma voor civiele kernenergie een geheim programma heeft voor de ontwikkeling van kernwapens.

De oorlog tegen Irak heeft helemaal niets te maken met olie. Dat zei de Amerikaanse minister van Defensie Rumsfeld in 2002. In de campagne voor de Congresverkiezingen dinsdag zegt president Bush het iets anders: controle over de olievelden is een reden om in Irak te blijven. Als een stel extremisten de controle krijgen over olievoorraden als in Irak, zo waarschuwt Bush de kiezers, geeft hen dat de kans om de olieprijs enorm op te drijven en de wereld daarmee te chanteren. In het artikel waarin de Washington Post deze nieuwe lijn beschrijft, staat overigens ook dat de olieproductie in Irak niet groot genoeg is om de olieprijs beslissend te beïnvloeden.

De rel rondom VN-bemiddelaar Jan Pronk heeft opnieuw de aandacht gevestigd op de dramatische situatie in Darfur. Maar elders in Soedan, het grootste land van Afrika, ziet het leven er heel anders uit, schrijft de New York Times in een artikel dat is overgenomen door de Herald Tribune. While one of the world’s worst humanitarian crises continues in Darfur, all across Khartoum bridges are being built, office towers are popping up, supermarkets are opening and flatbed trucks are hauling plasma screen televisions through thickening traffic. Soedan heeft zijn olieproduktie opgevoerd, en die oliedollars vergroten het internationale vertrouwen van de regering in Khartoem en hebben van de Soedanese hoofdstad een boom town gemaakt. Het Amerikaanse embargo verandert hier weinig aan, want andere landen uit Azië en het Midden-Oosten staan te popelen om hier zaken te doen.

Geplaatst in Afrika, energie, ontwikkeling, Verenigde Staten | Reageren uitgeschakeld