De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties heeft gisteren na lange onderhandelingen besloten een vredesmissie van 26.000 soldaten en agenten naar de door geweld geteisterde West-Soedanese regio Darfur te sturen voor  31 december. De Afrikaanse Unie heeft momenteel 7.000 soldaten in het gebied waar sinds 2003 zeker 200.000 doden vielen en 2,5 miljoen mensen ontheemd raakten. De VN-missie wordt de grootste uit de geschiedenis van de organisatie, maar heeft een beperkt mandaat. Het gros van de 26.000 vredessoldaten moet uit Afrika blijven komen, alleen als de VN daar niet in slagen, mag buiten het continent gezocht worden. De vredessoldaten mogen alleen geweld gebruiken uit zelfverdediging en krijgen niet de bevoegdheid wapens in beslag te nemen. Verder blijft de Soedanese regering ‘verantwoordelijk’ over de veiligheid van de burgers. Hoe weerbarstig de werkelijkheid in Darfur is, vertelt de directeur van Artsen zonder Grenzen, een van de grootste hulporganisaties in het gebied, in deze video.

John Simpson is veranderd. En dat komt omdat Simpson (62), die als wereldcorrespondent van de BBC zo’n 30 gewapende conflicten versloeg, opnieuw vader is geworden. De Britse sterverslaggever (met bijbehorend ego) had al twee dochters uit zijn eerste huwelijk. Vorig jaar kreeg hij bij zijn nieuwe vrouw – na vier miskramen - een zoon, Rafe. En dankzij Rafe, zo merkte hij onlangs na een bomaanslag in Kabul en een verblijf in Bagdad, kijkt hij anders aan tegen leven en dood. “when I looked at the bodies on their stretchers and the injured moaning in pain I felt a new kind of anger. [...] I have finally understood something, through the blessing of having another child late on. It is that life itself is immensely valuable. Not just the lives of people who think and look and maybe worship like you and me, people who are attractive or well-educated or rich, people who are the right type of Christian or the right type of Muslim. All lives. I realise this is terribly sententious: the moral equivalent of a motto from a Christmas cracker. Still, just because something is obvious does not automatically mean it is totally lacking in value.” Simspons gehele verhaal staat op de website van de BBC.

Hillary Clinton en Barack Obama zijn de afgelopen dagen hard gebotst over Amerika’s buitenlandbeleid. Het meningsverschil tussen de twee koplopers in de race om de Democratische nominatie voor het presidentskandidaatschap werd manadag geboren tijdens het YouTube-debat. Beiden werd de vraag gesteld: zouden ze tijdens hun eerste jaar in het Witte Huis de leiders van Iran, Venezuela, Syrië, Noord-Korea en Cuba ontmoeten. Obama antwoordde bevestigend. “And the reason is this, that the notion that somehow not talking to countries is punishment to them — which has been the guiding diplomatic principle of this administration — is ridiculous.” Hillary reageerde veel voorzichtiger: “I will promise a very vigorous diplomatic effort because I think it is not that you promise a meeting at that high a level before you know what the intentions are. I don’t want to be used for propaganda purposes.”

Van links tot rechts werd Obama’s opmerking als te naïef verondersteld. David Corn van het linkse blad The Nation zag Clintons campagnespotjes al voor zich: ,,Kim Jong Il, Mahmoud Ahmadinejad, Fidel Castro, Bashar al-Assad, and Hugo Chavez all strolling into the White House, and a grinning Barack Obama greeting them with a friendly “Welcome, boys; what do you want to talk about?”

Clintons campagne greep dan ook direct de kans om haar als de meer ervaren politicus af te zetten tegen de rookie Obama. In een interview met de lokale krant The Quad-Cities Times uit Iowa noemde Clinton haar opponent “irresponsible and frankly naive”.Obama reageerde gisteren tijdens een campagnebijeenkomst fel door Clintons buitenlandbeleid te typeren als “Bush-Cheney lite“. Dit bracht Clinton tot de vraag “wat er gebeurd is met [Obama's] politiek van de hoop?”.

Hollywood-ster George Clooney gaat weer een politieke film maken, ditmaal over Bolivia. Zondag berichtte het filmblad Variety dat Clooney’s productiemaatschappij Smoke House de rechten heeft gekocht van de documentaire Our brand is Crisis (2006) van de New-Yorkse filmmaakster Rachel Boytnon.
De film vertelt  hoe een bekend Amerikaans politiek adviesbureau de presidentscampagne van de Boliviaanse politicus Gonzalo ‘Goni’ Sánchez de Lozada opzet. De bekende strateeg James Carville van Greenberg Quinlan Rosner vliegt persoonlijk uit Washington naar  Bolivia om Goni bij te staan. Met typisch Amerikaanse campagnetechnieken (focusgroepen, slogans, smeercampagnes, etc.) weet Carville de impopulaire Goni nipt verkozen te krijgen.  Maar nog geen jaar in ambt wordt de president geconfronteerd met brede volksprotesten tegen zijn gasbeleid. Deze slaat hij bloedig (70 doden) neer, waarop hij in oktober 2003 naar de VS vlucht. 
De Britse schrijver Peter Straughan zal de documentaire bewerken tot een zwarte komedie „over het gevaar van het exporteren van Amerikaanse democratie”, aldus Variety. Clooney gaat regisseren en de hoofdrol  spelen. Hij maakte eerder politieke films met Good Night and Good Luck (in 2005, over de heksenjacht op communisten door McCarthy) en Syriana (in 2005, over de invloed van de  olie-industrie op de Amerikaanse buitenlandse politiek).

The New York Times bracht vandaag een reportage over de Nederlandse militairen in Uruzgan. De aanpak van de Nederlanders wijkt af van die van de andere Westerse troepen in Afghanistan, is de belangrijkste strekking van het verhaal. “… here in Uruzgan Province, where the Taliban operate openly, a Dutch-led task force has mostly shunned combat.” Aan het woord komt onder anderen kolonel van Griensven die zegt: ”We’re not here to fight the Taliban. We’re here to make the Taliban irrelevant.” Het stuk behandelt vervolgens ook de kritiek op de Nederlanders als dat ze te passief zouden opereren. De militiaren wijzen op de lagere sneuvelbereidheid in Nederland en het contraproductieve effect van hard knokken. Een Afghaanse vertaler die samenwerkt met de Nederlanders ziet dat anders: “The Dutch, if the fight starts, they run inside their vehicles every time. They say, ‘We came for peace, not to fight.’ And I say, ‘If you don’t fight, you cannot have peace in Afghanistan.‘”

Op een feestelijk diner voor Witte Huis-correspondenten was het woensdag niet president Bush die de show stal, maar zijn strateeg Karl Rove. Beiden traden op tijdens het Radio and Television Correspondents’ Association dinner. Op een soortgelijke gelegenheid eind april vorig jaar maakten Bush en een look-a-like zichzelf nog onsterfelijk belachelijk. En ook dit jaar bracht Bush met een fijne timing een paar uitstekende grappen – onder meer over vice-president Cheney (‘die is in Afghanistan, waar mensen hem wel mogen’) en over het schandaal rond de ontslagen aanklagers (‘je weet dat je hebt verloren zodra mensen medelijden krijgen met advocaten’). Maar op de videouitwisselsite YouTube waren de meeste mensen gisteren toch op zoek naar beelden van ene rapdansende MC Rove. 

Gisteren sprak George W. Bush voor de zesde keer de State of the Union uit – de jaarlijkse verantwoording van de president aan het Congres.  Voor het eerst in zijn presidentschap deed hij dit voor een Congres met een Democratische meerderheid (en voor het eerst in de geschiedenis met een vrouwelijke voorzitter in het Huis van Afgevaardigden). Tekst en video zijn via de site van het Witte Huis te vinden. De reactie namens de Democraten door senator Jim Webb staat hier. The New York Times vergelijkt vandaag het aantal minuten applaus dat Bush kreeg, met voorgaande speeches. Nooit werd er zo weinig geklapt.

In de VS is woensdag de satirische columnist Art Buchwald op 81-jarige leeftijd overleden. In The New York Times staat bij Buchwalds necrologie ook een videoboodschap waarin Buchwald zijn eigen overlijden bekendmaakt. ”Hi, I just died!”. De International Herald Tribune drukte vandaag zijn laatste column af, waarin hij vrolijk afscheid neemt. “I know it’s very egocentric to believe that someone is put on earth for a reason. In my case, I like to think I was. And after this column appears in the paper following my passing, I would like to think it will either wind up on a cereal box top or be repeated every Thanksgiving Day.” 

Vandaag zal de Amerikaanse president Bush in een langverwachte tv-toespraak zijn nieuwe Irak-strategie ontvouwen. Voorafgaand is al het nodige uitgelekt. Door Bush’ plannen voor een tijdelijke troepenvermeerdering is surge een buzz-woord geworden,  signaleert vandaag de Washington Post.

En vorige week lekte al uit dat Bush veranderingen doorvoert in zijn diplomatieke team en in zijn legertop. Zo zal de hoogste bevelhebber van de grondtoepen in Irak, generaal George Casey, vervangen worden door David Petraeus.  Deze luitenant-generaal overzag van juni 2004 tot september 2005 de training van de Iraakse veiligheidsdiensten. Tijdens de Brits-Amerikaanse invasie van Irak, in 2003, leidde hij de gerenommeerde 101ste luchtlandingsdivisie. Vandaag verspreidde het mediabureau van het State Departement een persbericht waarin het de aandacht vestigde op een andere verdienste van Petraeus: hij schreef de nieuwe contra-insurgency-handleiding voor de Amerikaanse landmacht en corps mariniers. Volgens het nieuwsbericht onderstreept de handleiding dat bij de Amerikaanse ‘verzetsbestrijding’ meer respect moet worden getoond voor de lokale cultuur.

Een nieuw jaar nadert en dus verschijnen in kerstbijlages en oudejaarspecials weer veel lijstjes en top-zoveels. Een van de meest invloedrijke afrekeningen vormt hierbij sinds jaren het landenoverzicht van Freedom House, waarin de Amerikaanse organisatie alle landen van de wereld langs haar vrijheidsmeetlat legt. De lijst geniet grote populariteit onder academici, journalisten en opiniemakers.

Freedom House (FH) krijgt dit jaar concurrentie van een landenanalyse van de Intelligence Unit van het vooraanstaande Britse opinietijdschrift The Economist. En dat was nodig, stellen de Britse analisten in een inleiding, want “The Freedom House electoral democracy measure is a thin concept. Its measure of democracy based on political rights and civil liberties is thicker than the measure of electoral democracy.“ 

The Economist let sterker dan FH op opkomstpercentages en burgerrechten. Ook is de beoordeling verfijnder. Elk land krijgt een score van 1 tot 10, tot cijfers achter de komma. FH daarentegen geeft twee afgeronde cijfers, de eerste voor politieke en de tweede voor burgerlijke vrijheiden. Beide op een schaal van 1 op 7 (1=vrij, 7=onvrij). Nederland scoort bijvoorbeeld 1.1; Cuba 7.7 en de VS 1.1.

Toeval of niet, een van de opvallende verschillen tussen beide lijsten is dat de VS op Britse lijst (voor 2007) lager scoren dan op de Amerikaanse lijst (voor 2006).  De VS scoren er ‘slechts’ 8.22 - nog steeds beter dan de 3.52 van Cuba, maar beduidend slechter dan de 9.66 van Nederland.