Europa blijft op het gebied van hoger onderwijs duidelijk achter bij de VS en verliest terrein ten opzichte van Aziatische landen. En Nederlandse universiteiten waren wat overgewaardeerd. Ze zijn minder goed dan ook wetenschappers dachten dat ze waren.

Dat zijn twee conclusies die je kunt trekken uit de nieuwe ranglijst die het Times Higher Educational Supplement (THES) vandaag publiceert. Opvallend is dat er geen Nederlandse universiteiten meer in de top honderd voorkomen. Vorig jaar stonden de Uva, Leiden, Utrecht en Delft daar nog wel in.

Waar komt dat verschil vandaag? Een beter en realistischer beeld, zeggen ze bij THES. Hun criteria zijn dit jaar ingrijpend veranderd. De reputatie van een universiteit is iets minder belangrijk geworden. Er is meer gekeken naar het aantal wetenschappelijke publicaties en de mate waarin die door andere wetenschappers geciteerd worden.

In de top 200 staan maar liefst 72 Amerikaanse universiteiten. Phil Baty, adjunct-hoofdredacteur van THES, vindt dat Europa zich dat aan moet trekken. De VS geven simpelweg meer geld uit aan hoger onderwijs, daarom is het daar beter. Van het Amerikaanse bruto binnenlands product gaat 3,1 procent naar onderwijs. In de Oeso-landen, zeg maar alle rijke westerse landen, is het gemiddelde 1,5 procent. Past dat wel in het streven naar een kenniseconomie? Lees verder »

Aan het begin van het nieuwe schooljaar loopt  de Amerikaanse econoom Robert Samuelson de magere resultaten langs van de onderwijshervormingen die ook de Verenigde Staten de afgelopen jaren hebben doorgemaakt. Al die veranderingsgolven hebben weinig opgeleverd, schrijft hij in een column. De scholieren zijn niet slimmer geworden.

Het ligt niet aan de docenten en hun salaris, zegt Samuelson. Het hoofdprobleem zijn de scholieren zelf. Die zijn in zijn ogen onvoldoende gemotiveerd. Lees verder »

‘Lees dit en ge zult een stomp in uw maag voelen.’ Met deze woorden presenteerde de Belgische kinderpsychiater Peter Adriaenssens vrijdag zijn onderzoek naar seksueel misbruik binnen de katholieke kerk (hier of hier de volledige tekst, en hier een goede samenvatting).

Het verslag is onthutsend. Bijna 500 aanmeldingen van seksueel misbruik. Zeker veertien mensen (dertien slachtoffers en de partner van een slachtoffer) die zelfmoord hebben gepleegd. Een pedofiele priester in bijna elk internaat.  Zware vergrijpen, geen oppervlakkig misbruik, en een cultuur van incestueus stilzwijgen, zo vat Adriaenssens het samen. Details zijn na te lezen in de meer dan 100 pagina’s in het rapport waarin de slachtoffers of verwanten hun aangrijpende verhaal doen.

Uit een overzicht van de commentaren blijkt hoezeer België geschrokken is. Dit is ,,een historisch document dat het gezicht van ons land blijven zal vertekenen”, schrijft De Morgen in een commentaar. De krant constateert ook dat niet alleen het vertrouwen in de kerk aan het wankelen is gebracht, ook het vertrouwen in de justitie. Le Soir vergelijkt het schandaal met de zaak-Dutroux.  Lees verder »

Het is een bekend proefje, maar wees eerlijk: ziet u in de tekening hiernaast eigenlijk ook niet lijnen van verschillende lengte? Zo ja, dan bent u weird. Raar, vreemd, zegt het woordenboek. Maar drie Canadese psychologen hebben dit woord gekozen als afkorting voor Western, Educated, Industrialised, Rich, Democratic. Om duidelijk te maken dat de manier waarom de geest functioneert van de Westerse mens, het focus van veel onderzoek in de sociale wetenschappen, uitzonderlijk is. Waarmee ook de bodem wegvalt onder de algemene geldigheid van een deel van dat sociaal-wetenschappelijk onderzoek.

The weirdest people in the World? Zo luidt de titel van de paper die de drie psychologen hebben gepubliceerd. Zij constateren dat in ieder geval op een aantal terreinen mensen uit het rijke westen anders denken. Bijvoorbeeld bij ideeën over wat eerlijk en rechtvaardig is, en wat een passende straf. Bij de bereidheid tot samenwerking en bij de manier waarop zaken worden geordend. Westerse mensen zullen eerder zaken bij elkaar leggen die op elkaar lijken, zoals een een tijdschrift en een laptop. Chinezen kijken meer naar de functie en zullen een laptop en een potlood bij elkaar leggen.

De verschillen gelden ook het verwerken van visuele informatie. Lees verder »

Het internet zoals we dat de afgelopen twintig jaar hebben zien groeien, een open platform met ruimte voor iedereen met een goed idee, een soort democratie in cyberspace, is aan het verdwijnen. Dit is een fundamentele verandering die nog maar weinig mensen in de gaten hebben. De gevolgen zijn enorm. Grote bedrijven en nationale overheden krijgen steeds meer macht over wat we zien en doen.

Het net is een een deel van zijn openheid en universaliteit aan het verliezen, schrijft The Economist in een commentaar. Het Britse blad wijst erop dat het internet een soort vrijhandelspact was geworden waar bijna iedereen van profiteerde. Steeds meer mensen en bedrijven sloten zich hierbij aan. De standaards werden universeel. Grenzen tussen bestaande netwerken verdwenen – het is nog maar vijftien jaar geleden dat er hoge virtuele hekken stonden rondom de netwerken van AOL en Compuserve.

Nu worden er opnieuw grenzen gesteld aan de universaliteit van internet. In een helder achtergrondartikel schrijft The Economist dat er op drie fronten een contrarevolutie aan de gang is.

Voor de belangrijkste beperkingen kiezen we zelf, eigenlijk zonder dat we het goed in de gaten hebben. Lees verder »

De Brits-Amerikaanse schrijver en criticus Christopher Hitchens is vermaard om zijn felle polemieken – zie bijvoorbeeld deze uitgebreide wiki en het Hitchensweb. Een paar jaar terug stond hij in de top-vijf van de belangrijkste intellectuelen ter wereld. Nu worstelt hij, net als een andere grote Brits-Amerikaan deed, Tony Judt, publiekelijk met een ongeneeslijke ziekte.

In zijn geval is het slokdarmkanker. De 61-jarige Hitchens heeft vol bravoure gezegd dat hij de sigaretten en de drank niet zou hebben laten staan. Maar hij blijft ook de polemiek zoeken. In zijn politieke overtuigingen wil hij nog wel eens van standpunt wisselen. Maar kritiek op religie is een constante in zijn werk. In Vanity Fair schrijft Hitchens dan ook in stijl dat hij mensen die hem vertellen dat ze voor hem zullen bidden, beleefd bedankt. Maar liever heeft hij de steun van een arts die hem de nieuwste technieken belooft.

Rationeel weerlegt Hitchens de argumenten om voor hem te bidden. Lees verder »

Kent u Plumpy’nut? Het verhaal begint met een pot Nutella, er zit een echo in van het Gallische dorpje met een toverdrank dat dapper standhoudt tegen buitenlandse legioenen, en het gaat verder met de redding van  miljoenen kinderen van de ondervoeding – afgelopen is dit fascinerende verhaal, in extenso verteld in het New York Times Magazine, nog niet.

Plumpy’nut is een pasta die is gemaakt van pinda’s, suiker en olie waaraan F(ormula)100 is toegevoegd, een mengeling van melkpoeder en vitaminen en  mineralen. De Fransman André Briend was op zoek naar een manier om ondervoeding te behandelen zonder dat daar water bij nodig was. Toen hij een pot Nutella zag, had hij de oplossing: een pasta op basis van pinda’s. Extra voordelen: die hoeft niet te worden gekoeld, is niet zo duur, en kan thuis worden toegediend – behandeling in een kliniek is niet meer nodig.

Het blijkt fantastisch te werken. Lees verder »

Onze scholen en universiteiten leiden jongeren verkeerd op. Ook in het hoger onderwijs zou het onderwijs zich deels moeten richten op praktische vaardigheden, een paar elite-instellingen daargelaten. Het ambacht moet in ere worden hersteld.

Dat is, kort samengevat, het antwoord van de Amerikaanse schrijfster en sociaal criticus Camille Paglia (haar uitgebreide en enigszins pedante wiki biedt enig inzicht in haar ideeën en een royale blik op de vele polemieken) op de vraag wat de belangrijkste kenmerken van het komende decennia zullen zijn. Paglia ziet dat als het beter voorbereiden van jongeren op een leven buiten de beperkte bandbreedte van de “professional class”, door haar ingevuld als artsen en juristen. Dat moet ook wel, schrijft Paglia, want er zullen veel banen verdwijnen en betekenisvol werk voor iedereen is niet meer te garanderen. Verbreed het perspectief van een baan op kantoor naar concreet werk met je handen.

Het is een verzuchting die je vaker hoort, en daarom is het jammer dat Paglia  zo weinig concreet is in de uitwerking van deze gedachte. Ze constateert dat veel banen in de productie- en de dienstensector verdwijnen naar goedkope-lonenlanden. Maar wil zij dan dat universitaire studenten ook leren hoe ze een badkamer moeten aanleggen? Moeten universiteiten minder mensen toelaten omdat er onvoldoende passend werk is afgestudeerde academici? Hoe valt dat te rijmen met de analyse dat westerse landen  moeten proberen een kenniseconomie te worden? Misschien wil ze eigenlijk zeggen dat je niet per se gelukkig wordt met een universitaire graad – en dat je makkelijker werk vindt als je een echt vak hebt geleerd.

Dominique Moisi is een van die nog steeds zeldzame prominente Franse wetenschappers die het Engels goed beheersen en daarom ook buiten hun land goed gehoord worden. Deze Franse expert op het gebied van de internationale betrekkingen  heeft nu een kort stukje geschreven in de Huffington Post waarin hij president Obama en president Sarkozy tegenover elkaar zet – en daarbij indirect een pleidooi houdt voor meer pedagogie in de politiek.

Obama heeft met zijn verdediging van de bouw van een islamitische centrum in de buurt van Ground Zero laten zien dat hij diep gelooft in een kernwaarde als vrijheid van godsdienst. Terwijl Sarkozy met zijn uitzetting van Roma vooral uit is op electoraal gewin. Obama is in zijn ogen de pedagoog, Sarkozy de demagoog. Lees verder »

Een paar jaar geleden voorspelde de Amerikaanse politicoloog Charles Kupchan dat de macht van de VS geleidelijk zou verminderen – en dat Europa machtiger en invloedrijker zou worden. In een artikel in de Washington Post komt hij terug op het tweede deel van die stelling. Europa, zegt Kupchan, is een langzame dood aan het sterven.

Onder invloed van de economische crisis en het onbehagen over negatieve effecten van massamigratie kruipen landen weer in hun nationalistische schulp, schrijft Kupchan. Een oudere generatie realiseert zich dat de Europese Unie een uniek project was. Jongeren vragen zich eerder af: wat heb ik er eigenlijk aan en kost het me niet te veel?

If these trends continue, they could compromise one of the most significant and unlikely accomplishments of the 20th century: an integrated Europe, at peace with itself, seeking to project power as a cohesive whole. The result would be individual nations consigned to geopolitical irrelevance.

Kupchan ziet vrijwel alleen maar negatieve ontwikkelingen. Duitsland dat meer in zichzelf gekeerd raakt. Bij het open-marktdenken van de Europese Commissie worden door de financiële en economische crisis steeds meer vragen gesteld. Een op het oog belangrijke vernieuwing die Europa meer daadkracht en effectiviteit moet geven, het Verdrag van Lissabon, wordt ontkracht door twee vrije kleurloze politici op sleutelposten te benoemen. Oost-Europese nieuwkomers, blij van het Sovjet-juk bevrijd te zijn, voelen er weinig voor om hun nieuwe soevereiniteit op te geven.

Het beste wat Europa nu kan doen, schrijft Kupchan, is overleven en hopen dat er nieuwe leiders komen die het hele idee van een verenigd Europa nieuw leven kunnen inblazen. Maar daarbij stelt hij niet de vraag of de burgers van Europa dat wel willen. Is geopolitieke irrelevantie de prijs die Europeanen willen betalen in ruil voor het gevoel baas in eigen huis te zijn? Of zit het dilemma anders in elkaar?