Pedagogen en demagogen in de politiek
Dominique Moisi is een van die nog steeds zeldzame prominente Franse wetenschappers die het Engels goed beheersen en daarom ook buiten hun land goed gehoord worden. Deze Franse expert op het gebied van de internationale betrekkingen heeft nu een kort stukje geschreven in de Huffington Post waarin hij president Obama en president Sarkozy tegenover elkaar zet – en daarbij indirect een pleidooi houdt voor meer pedagogie in de politiek.
Obama heeft met zijn verdediging van de bouw van een islamitische centrum in de buurt van Ground Zero laten zien dat hij diep gelooft in een kernwaarde als vrijheid van godsdienst. Terwijl Sarkozy met zijn uitzetting van Roma vooral uit is op electoraal gewin. Obama is in zijn ogen de pedagoog, Sarkozy de demagoog. Hij zet de tegenstelling heel schematisch neer:
You can take the risk of setting yourself at odds with the majority of your citizens, because you deeply believe in the argument you are making. Or you can decide that the best argument is the one that is shared by the majority and that by following that line you will maximize your chances of being reelected.
Dit is allemaal wat kort door de bocht, maar het roept wel vragen op die ook voor de Nederlandse politiek interessant zijn. Hoe verhouden die ideaaltypes van pedagoog en demagoog zich tot de wens van de burger dat er naar hem geluisterd wordt? Is in een moderne democratie met zelfbewuste burgers nog wel plaats voor pedagogie? Of is daar juist grote behoefte aan (zie bijvoorbeeld de verschillende oproepen om leiding) maar weet niemand meer de juiste toon te vinden?
Abonneer je 
vrijdag 3 september 2010, 18:48 uur
Met alle respect voor Dominique Moisi, die tot de top van de Franse politieke intelligentsia behoort, is deze vergelijking weer van de Franse slag. Frankrijk is een matig presterend land geworden; de vergelijking met de USA is nu een maal een niet uit te roeien “certain idee…”, dat in de categorie past van de vergelijking France-EU (Etats Unies), France-Allemagne, France-Angleterre etc etc en ook in deze “beleefdheidsvorm”.
Politiek is het meest opvallende verschil tussen beiden dat Obama belofte na de belofte stap voor stap realiseert, terwijl Sarkozy alle kanten heenvliegt met grote verhalen en niets voor elkaar krijgt.
De tegenstelling pedagoog versus demagoog ontgaat mij dan ook en aub ook geen projectie op de Nederlandse verhoudingen.
zaterdag 4 september 2010, 12:39 uur
pedagoog in politiek alstublieft kweken,de kiezer is onwetend,in veel gevallen.Pedagoog in politiek is nodig voor uitleg: van Wereld van NU en actie die nodig is.Liefst Neutrale pedagoog, zonder oude partijen namen,dit is 21eeuw met alle mogelijkheden om Geluk,Welvaart,Vrede,Visie met elkaar,beleven.Wat is NU in Wereld? Honger,Armoede,tekort aan onderwijs,en wij die beter hebben door geven ,Konstructief, worden gelukkiger,voor onze kinderen, jongeregeneraties, Morgen,voor de jongere generaties toekomst ook gegund is door ons
zondag 5 september 2010, 10:01 uur
Obama als opvoeder? Niet eens zo’n gekke vergelijking.
Gezien de ietwat achterlijke houding van Amerikaanse majority is de stroom waartegen hij moet oproeien ongelooflijk sterk.
Het beeld van die picket-line dame die stond te gillen dat gezondheidszorg een “privilege” is, geen “right”, gaat moeilijk van het netvlies: wat dat betreft is Obama een (her-)opvoeder.
De tegenstelling tot Sarkozy kan lastig groter zijn: een populist pur sang die grondregels, oa. doodgewone zorgvuldigheid, aan zijn laars lapt omwille van de populariteitspolls. Dat daar ellende uit voortkomt in plaats van beleid waar de natie wat aan heeft is wel gebleken.
Nederland dreigt ook die richting in te gaan: Maurice de Hond is belangrijker dan verstandig beleid formuleren op grond van goed begrepen feiten en omstandigheden.
In Nederland lopen té veel kleine Sarkozytjes rond: kennelijk willen we niet aan de Obama’s, zo we die al hebben.
@Dorrepaal: u haalt er allerlei zaken bij die niets van doen hebben met de kwestie, vervolgens gaat u dat te lijf en juist in het laatste stukje onderschrijft u volledig de stelling van de auteur.
Wat begrijpt u nu eigenlijk niet?
En omdat u iets niet begrijpt mag er geen projectie op Nederlandse verhoudingen plaatsvinden?
U geeft hiermee een perfecte schets van de zieke tijdgeest die in Nederland heerst: van niks willen weten, onder het matje vegen en keer op keer een smak maken over die groeiende bult.
Maar de schuld ligt altijd bij een ander.
zondag 5 september 2010, 11:09 uur
Pedagogen?
Marc Leijendekker lijkt me in zijn artikel ‘Pedagogen en demagogen in de politiek’ verwarring te zaaien. Andragogie (wetenschappelijk gefundeerde methode van verandering en beïnvloeding) werd in de twintigste eeuw een volwaardige universitaire studie en werd ook op de docentenopleidingen (MO B Katholieke Leergangen Tilburg) onderwezen. Het is abstracter en formeler dan het door Leijendekker genoemde pedagogie of opvoeden. De Groningse hoogleraar P. Hofstede raadde al in het revolutiejaar 1848 de (gegoede) burgers van Nederland aan om met wat we in onze tijd andragogische middelen zouden noemen invloed uit te oefenen. Om veranderingsprocessen op gang te brengen of met andere woorden: de openbare opvoeding, beïnvloeding, vorming van (volwassen) mensen.
zondag 5 september 2010, 16:33 uur
De redenering van de heer Dorrepaal is me onduidelijk. Is er in de politiek ook sprake van populisme? Zo ja, is dit niet een duidelijke aanwijzing dat politiek niet altijd gevoerd wordt vanuit een redelijke afwegen van verschillende alternatieven. En in dit verhaal is Obama inderdaad de politicus die zijn belofte stap voor stap probeert te realiseren en hierbij populisme vermijdt en zoekt naar een coherentie in zijn betoog. Sarcozy is inderdaad de politicus bij uitstek met een populistisch verhaal. Waarom is de tegenstelling pedagoog-demagoog dan fout? En beleeft Nederland op dit moment ook niet de hoogdagen van populisme na gidsland geweest te zijn voor politieke sérieux? En getuigt een grondige discussie met je kiezer dan niet van meer respect dan het marketingdenken?
maandag 6 september 2010, 08:06 uur
ad 4 Armand de Meyer.
Mijn reactie was vooral gebaseerd op het zonder blikken of blozen vergelijken van Sarkozy met Obama. Wie de Franse pers/intelligentia etc. volgt ziet tot zijn verbijstering nog steeds een wedstrijd tussen “gelijkwaardigen” of te wel la France in vergelijking met USA, China, Japan etc. Overigens is de enige uitzondering Zweden, dat veelvuldig gebruikt wordt als onhaalbare norm.
De kiezers van Obama kozen inhoudelijk voor een andere vorm van gezondheidszorg, voor beeeindiging van de oorlog in Irak etc. Ze behoefden niet te kiezen voor hun grondwet/vrijheid van godsdienst. Wat is daar zo pedagogisch aan?
Ten slotte moet U mij maar niet kwalijk nemen als ik een vergelijking tussen Obama en welke nederlandse politieke leider (Balkenende?) disproportioneel vind ook als deze vergelijking zich beperkt tot pedagoog en demagoog.