Naar een confrontatie VS-China?
Praten met China heeft geen zin meer, schrijft de invloedrijke Amerikaanse econoom Paul Krugman. Hij vindt dat Washington lang genoeg de weg van de dialoog heeft bewandeld. De Chinese munt is ondergewaardeerd, en daardoor kan China blijven exporteren. Waarom niet een tijdje op alle producten uit China een heffing van 25 procent invoeren?
(Update: Het wordt tijd dat Europese landen zich bij het koor van critici voegen en openlijk zeggen dat de te goedkope munt hen schaadt, schrijft de New York Times woensdag in een hoofdartikel. )
Krugman is niet de enige die een felle botsing voorziet tussen China en de Verenigde Staten over de Chinese munt (renminbi voor buitenlanders, yuan voor binnenlands gebruik). De website Naked Capitalism heeft een aantal kritische uitspraken over het beleid van China bij elkaar gezet, en constateert dat Peking geen aanstalten maakt om daar serieus op in te gaan. Dat past in het beeld dat Newsweek schetst van het Chinese lange-termijnbeleid: China wil er zeker van zijn dat het op veel punten de toon zet voor een nieuwe wereldorde. Dat gaat van pogingen om van de Chinese munt een internationaal betaalmiddel te maken, in ieder geval in een aantal Aziatische landen, tot een maanlanding, gepland voor 2013.
Maar vergissen we ons niet in de macht van China? In de jaren tachtig dacht iedereen dat Japan het land van de toekomst was. Dat is heel anders uitgepakt. Gideon Rachman, buitenlandblogger van de Financial Times, zegt dat er genoeg vraagtekens te zetten zijn bij voorspellingen dat dit de eeuw van China wordt.
Although some western intellectuals have lauded China’s ability to plan for the long term, the country’s political system is inherently unstable. The actions of China’s government often suggest that its leadership remains very nervous about its power and legitimacy. China’s angry insistence on the unity of the nation also betrays deep anxiety about separatist challenges in Tibet and Xinjiang.
Maar er zijn ook verschillen met Japan 20 jaar geleden, en die zijn belangrijker. China is veel en veel groter, demografisch gezien. En is in geopolitiek opzicht een rivaal van de VS, geen bondgenoot.
Zouden de VS dat wel aankunnen, een harde confrontatie met China? Dat land heeft immers miljarden dollars aan buitenlandse reserves. Volgens Krugman hebben daarmee de Chinezen niet de Amerikanen in de houdgreep, maar is het andersom. Als de Chinezen massaal dollars zouden verkopen, zou de dollar (en waarschijnlijk ook de euro) sterk in waarde dalen. Daardoor zou de rest van de Chinese reserves minder waard worden en zouden de Amerikaanse producten weer veel concurrender worden op de wereldmarkt. Geen reden om bang te zijn voor een confrontatie, vindt Krugman daarom.
Abonneer je 
woensdag 17 maart 2010, 10:02 uur
Voor mij is de confrontatie Israel-USA opmerkelijker, want nooit eerder is die zo heftig geweest.
Die tussen China-USA is een normale handelsconflict waarbij de USA geen kant op kan zonder de slaafse steun van de EU. Het is duidelijk dat de economische oorzaak van het handelstekort bij USA ligt, dat zij op te grote voet leeft maar denkt dat haar sores door de Chinese munt komt. Zó dacht het Westen in de 80-jaren ook over Japan en dezelfde maatregelen van toen brengt nu nog grotere instabiliteit voor Japan, maar heeft niet tot een verandering gebracht in het handelsoverschot. Het economische succes en de stabiliteit van China is een doorn in het oog van sommige westerse commentatoren. Dát liever niet, dan maar de wereld in een economische afgrond laten storten denken ze dan.
Opvallend is ook dat Obama’s buitenlandse toenaderingspolitiek jegens landen met reëele en potentiële wrijvingen juist tot heftigere conflicten geleid heeft, maar dat is ook te verwachten van een beleid op twee peilers: gehoorzamen of sancties…
…en de financiële lasten en -tekorten om de wereld haar wil te willen opleggen nemen bij de USA alsmaar toe.
woensdag 17 maart 2010, 11:44 uur
Het ontbreekt China vooral aan zelf-corrigerend vermogen.
Geen vrije pers, geen vrije rechtspraak, geen vrije verkiezingen, geen vrijheid van godsdienst,geen vrije vakbonden.
Dat leidt tot een gebrek aan zelfbeheersing en zelfvertrouwen, intern gekenmerkt door repressie en corruptie.
De rest van de wereld heeft daardoor te maken met een ongekend economisch egoisme.
Laten we het land helpen door per ontbrekende vrijheid een heffing van 5% op te leggen.
Dat wordt dus Krugman’s 25%.
Tegen de tijd dat China de zaken intern voor elkaar heeft kunnen we nog eens praten als gelijkwaardige partners.
woensdag 17 maart 2010, 17:04 uur
een land als china, dat zn eigen inwoners ontstellend
slecht behandeld, evenveel zeer arme mensen heeft als bv afrika, hen in hun privacy raakt met de gezinspolitiek, democratie onthoudt en voortdurend kleizielig en lichtgeraakt reageert op het buitenland.
zo n land dient beloond te worden met stevige importheffingen, minimaal, hoewel ze alleen al voor Tibet een boycot verdienen!
dat er kortzichtige lieden zijn, die china als lichtend voorbeeld zien, tsja dat zegt veel over die lieden, meestal zijn deze ook dol op chavez.