Slachtoffers van China, verenigt u!
De VS en China maken de afgelopen dagen openlijk ruzie, over de kunstmatig laag gehouden wisselkoers van de renminbi en Chinese hackers die netwerken van Amerikaanse bedrijven binnendringen, over Amerikaanse wapenleveranties aan Taiwan en een voorgenomen bezoek van de dalai lama. Volgens de Indiase econoom Arvind Subramanian zou het goed zijn als andere landen zich zouden aansluiten bij de kritiek op de wisselkoers, maar durven zij dit niet.
Wat China doet door de wisselkoers van renminbi kunstmatig laag te houden, is in essentie een vorm van protectionisme, schrijft Subramanian in de Financial Times. De maatregel is een combinatie van importtarief en exportsubsidie. Andere opkomende economieën en ontwikkelingslanden zijn daarvan de dupe. Zij kunnen minder goed concurreren met China op de Amerikaanse en Europese markt. Bovendien hebben snel-groeiende landen als Brazilië, India en Zuid-Korea minder speelruimte om monetaire maatregelen te nemen tegen oververhitting van hun economie als China dat niet ook doet.
China heeft het debat over de wisselkoersen vertroebeld door te suggereren dat het simpel zo is dat de VS te veel consumeren en China nu eenmaal veel spaart en produceert, zo besluit Subramanian. Laat het protest van Google een voorbeeld zijn.
It is time to move beyond the global imbalance perspective and see China’s exchange rate policy for what it is: mercantilist trade policy, whose costs are borne more by countries competing with China – namely other developing and emerging market countries – than by rich countries. The circle of countries taking a stand against China must be widened beyond the US to ramp up the pressure on it to repudiate its beggar-thy-neighbourism. But progress also requires that the silent victims speak up. Emerging market and developing countries must do a “Google” on China.
Abonneer je 
vrijdag 5 februari 2010, 13:35 uur
“China heeft het debat over de wisselkoersen vertroebeld door te suggereren dat het simpel zo is dat de VS te veel consumeren en China nu eenmaal veel spaart en produceert,…..”
Getuigt deze opmerking van China van een juist inzicht of niet?
Neem nou de actuele economische problemen van Griekenland, de USA en wat er dreigt te gebeuren met Portugal en Spanje, wat is de oorzaak?
Consumeren op krediet is voor deze landen stuk voor stuk de hoofdoorzaak van hun economische en financiële problemen….en de remedie voor deze problemen ligt niet in hun wisselkoersen.
China heeft een behoorlijke financiele reserve vanwege de grote vraag naar hun producten omdat die daar goedkoper dan thuis gemaakt kunnen worden, niet omdat de wisselkoers te laag is. Van deze lage arbeidskosten profiteren alle opdrachtgevers in het Westen en vooral de consumenten van.
China laat hun wisselkoers afhangen van o.m. de dollar, de euro en de yen. Dat zijn de dominante valuta’s waarmee het zaken doet. Zo’n strategie volgde Nederland ook t.a.v. de Duitse Markt (grootste handelspartner) toen er nog geen Euro was.
Niemand heeft er belang bij een instortende Chinese economie waarvan de handelsbalans en de betalingsbalans op orde is.
Het getuigt tevens van grote hebzucht als je producten door China laat maken voor alleen de kostprijs en ook de hele winst wil afromen.
Waarom schopt het Westen ook niet aan tegen de OPEC die de prijs van aardolie beïnvloedt d.m.v. de productie?
vrijdag 5 februari 2010, 16:00 uur
Een voor het Chinese volk heel prettige oplossing om de betalingsbalansen vlot weer evenwichtiger te maken is met vakantie of op stage gaan in het buitenland. Daarvoor zit er duizend miljard dollar in de Schatkist te Peking. Dat geld kun je ook gebruiken om westerse ondernemingen op te kopen, maar zoiets is niet wat wij wensen.
Forse verhoging van de olieprijs voor transport helpt om Chinese export van buitenaf te verminderen daar eigen regionale ondernemers dan beter kunnen concurreren. Regelrecht protectionisme middels importheffingen is ook een mogelijkheid, maar dat kun je dan beter in een vorm gieten waarbij het invoerend land “loonbelasting” heft op de import gelijk aan de echte loonbelasting welke in eigen land geproduceerde goederen duur maakt.
Kortom hebben we hier een mooi onderwerp voor discussie op congress en in krant. Indien er uitnodiging uitrolt voor massaal bezoek van de Chinezen aan onze streken mogen we hopen dat zij hier gelegenheid krijgen om zich te orienteren aan goede democratie en alle bijbehorende vrijheden, beloningen, etc.
vrijdag 5 februari 2010, 18:59 uur
Oei, protectionisme!
Ik kan iedereen aanraden het uitstekende boek ‘Bad Samaritans’ van Ha-Joon Chang te lezen. Chang is Reader aan de universiteit van Cambridge, en in zijn boek zet hij met tal van voorbeelden uiteen hoe protectionisme, in de juiste mate gebruikt, vrijwel onontbeerlijk is voor een opkomende economie. Op een enkele uitzondering na hebben alle Westerse landen in het verleden uitgebreid gebruik gemaakt van verscheidene vormen van protectionisme, waarvan importheffingen de belangrijkste is. De huidige koning van de vrijhandel, de VS, heeft gedurende de periode van snelle industriele ontwikkeling tussen de Amerikaanse Burgeroorlog en de Eerste Wereldoorlog altijd handelstarieven gehandhaafd van rond de dertig of veertig procent, waarmee deze behoorden tot de hoogste van de wereld. Landen die tradtioneel als sterk protectionistisch worden gezien, zoals Frankrijk en Duitsland, zaten gedurende dezelfde periode meestal tussen de vijftien en vijfentwintig procent. Op deze wijze was het mogelijk om binnen de VS een afzetmarkt te creeren voor Amerikaanse producten, die in het begin van inferieure kwaliteit waren ten opzichte van de Britse producten. Dankzij deze beschermende maatregelen kon de Amerikaanse industrie zich ontwikkelen tot de industriële grootmacht die het sindsdien (tot voor kort?) altijd is gebleven.
Het is eigenaardig dat het nut van protectionisme vandaag de dag door het grootste deel van de economen wordt ontkend. Iedereen lijkt vergeten te zijn dat het heel lastig is zonder protectionisme en staatsinterventie een krachtige economie op te bouwen, uitzonderingen daargelaten. Je zou bijna ideologische blindheid veronderstellen aan de zijde van de neo-liberalen.
Overigens zou ik graag willen weten of Subramanian dezelfde kritiek uit op het economische beleid van India. In een rapport uit 2008 van de Wereldbank wordt India het meest restrictieve economische beleid van de BRIC landen verweten. Nu maakt het voor mij weinig uit waar iemand vandaan komt, en zijn nationaliteit maakt de kritiek van Subramanian zeker niet minder relevant, maar gezien de economische rivaliteit tussen India en China bekruipt mij toch een zeker pot-verwijt-ketel-gevoel.
zaterdag 6 februari 2010, 03:45 uur
Leuk idee voor de borreltafel maar helaas niet uitvoerbaar in de huidige realiteit.
Zolang de US blijft “teapartying” en de rightwing hysteria over het begrotings tekort en de nationale schuld (in % of GDP hetzelfde als tijdens Eisenhower!) is dit land onregeerbaar.
Waarom zouden de Chinezen iets doen tegen hun directe belang als er geen leiderschap in de wereld is; bv. door een adhoc coalitie van developing nations te organiseren?
Of dit in hun lange termijn belang is, valt te bezien maar waarschijnlijk gaat het Chinese leiderschap uit van de oud-hollandse stelling “Wie dan leeft, wie dan zorgt”.
zaterdag 6 februari 2010, 12:15 uur
Mijn reactie gisteren is niet teruggeplaatst.
Ik probeer het opnieuw en zal het over een andere boeg gooien.
- De verplaatsing van vraag en productie naar China heeft een economische en niet een politieke oorzaak:
de loon- en daarmee de productiekosten liggen lager dan ontwikkelde landen en de consument waar ook ter wereld profiteert ervan. Dit is een fase in de economisch ontwikkeling die de ontwikkelde landen ook hebben meegemaakt en heeft een economisch en geen politieke oorzaak.
- Het systeem van valutakoersen is instabiel en is vaak zelf oorzaak geweest van een economisch crisis. Hoe komt het dat de actuele koers van de Euro zo sterkt is gedaald? Alleen vanwege de grote negatieve betalingsbalans van een klein land als Griekenland?
Niet vanwege speculatieve handel?
China wil geen speelbal worden van speculanten en laat zijn koers bepalen door die van de Amerikaanse dollar, de Euro en de Yen, valuta van de grootste handelspartners van China. Dat deed Nederland met de Gulden ook door deze te koppelen aan de Duitse Mark.
- China is niet de oorzaak van de Amerikaanse economische problemen, dat is de USA zelf,door op de wereld politieagent te spelen en thuis op krediet te consumeren. Dan moet je zelf de rekeningen betalen.
De Indiase econoom moet niet jammeren over te grote concurrentie van China, want die heeft zijn economische infrastructuur beter op orde dan andere opkomende landen.
De Dalai Lama feestelijk ontvangen is pesterij, want als het Westen dat meent moeten ze ook zo doen met de ETA, de PKK, de IRA etc.
zaterdag 6 februari 2010, 13:38 uur
Het wordt tijd dat de wereld haar gezicht toont naar China dat reageert als een verwend kind. ‘Ik wil dit niet (bv Dalai Lama) en dus ben ik boos en je zult dat merken ook’. Pas als dat gebeurt op wat grotere schaal wordt men in het land dat, toegegeven heel veel potentieel heeft maar daar niet op een volwassen manier mee weet om te gaan, misschien wijzer en speelt men het politieke spel volgens geldende internationale regels, en niet alleen de eigen regels.
zondag 7 februari 2010, 08:15 uur
Het probleem op een hoger niveau is afdwingbare regels tussen landen. Amerika heeft zich wat betreft de koers van de dollar nooit iets aangetrokken van belangen van andere landen. Het kan dus moeilijk eisen dat China dat nu wel doet. Het is -als grootste schuldenaar van China- ook niet in een positie dat af te dwingen. Daarom probeert het nu blijkbaar om de druk op China via andere landen op te voeren. Maar dat gaat niet lukken.
De enige manier waarop Amerika China kan meekrijgen in een wisselkoerspolitiek is volgens mij als het zelf instemt met afdwingbare regels voor de dollarkoers. Daar is volstrekt geen zicht op. Alles wijst er op dat Amerika van plan is zich door (hoge) inflatie van een (fors) deel van zijn schuldenprobleem te ontdoen. De unilaterale manier waarop Obama zijn plannen voor de financiele sector heeft opgesteld maakt duidelijk dat het zich daarbij alleen door eigenbelang laat leiden en geen invloed van derden wenst.
China betaalt dan al een forse prijs doordat elke waardedaling van de dollar zijn dollarreserves aantast. Dat Amerika nu eist dat China nog meer betaalt door het opwaarderen van de renminbi is het rijkste land van de wereld onwaardig.
Europa kan aan dit fundamentele probleem een reusachtige bijdrage leveren door zijn eigen regelprobleem op te lossen. Als Duitsland er in slaagt in de Eurozone een afdwingbare regelstructuur voor elkaar te krijgen rond begrotingstekorten kan dat een goed model zijn voor het aanpakken van mondiale onevenwichtigheden. Zolang echter de machtige Europese landen zichzelf geen afdwingbare regels willen opleggen kunnen ze ook niet met droge ogen van Amerika eisen dat het dat wel doet.
Chris Peeters
maandag 8 februari 2010, 10:36 uur
De Chinezen hebben een punt. Die kunstmatig lage koers werkt alleen zolang ze een positieve handelsbalans hebben.
Wij Europeanen hebben sowieso geen recht van spreken wanneer zij iemand van protectionisme betichten. De EU markt is de meest beschermde ter wereld. Vooral ontwikkelingslanden hebben hier last van, omdat onze importheffingen vooral op landbouw producten worden geheven.
We hebben dus gesubsidieerde boter op ons hoofd.
maandag 8 februari 2010, 11:38 uur
In reactie op Paul D:
Waarom mag China dat niet en Amerika wel?
Amerika valt (met onze hulp) Afghanistan en Irak binnen, het legt sancties op aan Iran, het boycot Cuba al jaren etc, de lijst is eindeloos.
Maar als China dat een keer doet reageert het ineens als een verwend kind. Waarom mag dat land geen conseqenties verbinden aan haar onwelvallig gedrag???
Wij hoeven daar toch niet aan toe te geven?
Wij kunnen toch de Dalai Lama ontvangen en economische gevolgen voor lief nemen?
Chris Peeters