De term schijnt bedacht te zijn door een Deense financieel analist: Portugal, Ierland, Italië, Griekenland en Spanje, samen als de PIGGS verantwoordelijk voor de grootste bedreiging die de euro tot nu toe heeft gekend.

Noriel Roubini doet zijn bijnaam eer aan. Hij is een van de economen die de kredietcrisis heeft voorspeld en wordt daarom ook wel  ’Doctor Doom’ genoemd. Hoewel de Europese bank en de Europese Commissie in koor verzekeren dat de eenheid van de eurozone niet ter discussie staat, is Roubini buitengewoon pessimistisch.

The euro zone could drift essentially with a bifurcation, with a strong center and a weaker periphery and eventually some countries might exit the monetary union.

Ongewild heeft de Europese Commissie zelf munitie geleverd voor deze voorspelling. Volgens een eigen rapport zouden Griekenland, Spanje en Portugal eigenlijk met tien procent moeten devalueren om weer concurrerend te worden. Die verschillen in concurrentiekracht (het rapport berekende dat Duitsland met zeker drie procent zou kunnen revalueren) ondermijnen het vertrouwen in de euro.

Griekenland en Portugal zijn relatief kleine economieën. Ierland, ook niet zo groot, is begonnen aan een keihard saneringsprogramma – nodig omdat een vijfde van alle belastinginkomsten moet worden gebruikt om alleen al de rente op de staatsschuld te betalen. Italië worstelt met een enorme overheidsschuld, maar lijkt niet meteen financieringsproblemen te hebben. Het echte gevaar voor de euro zit in Spanje, schrijft financieel commentator Wolfgang  Münchau.

Spain, like Greece, has suffered from an extreme loss of competitiveness during a period in which it relied on a housing bubble to generate prosperity. While the Greek government is at least beginning to recognise the need for reform, perhaps too late, Spain’s political establishment remains in denial.

Münchau doet een aantal voorstellen om te proberen een crisis te voorkomen. Een daarvan is herstel van de interne markt. Die is door de financiële crisis en de beschermingsmaatregelen die verschillende regeringen hebben genomen, beschadigd. Het bestaan van één Europese markt biedt landen in zijn ogen de beste kansen om de productiviteit te verhogen.

Münchau twijfelt eraan of de politieke wil aanwezig is om ,,te doen wat nodig is”. Maar Foreign Policy denkt dat een afwachtende houding zo slecht nog niet is.

The possibility of a withdrawal from the eurozone is unpalatable to all parties, yet the risks to stronger eurozone members of being hamstrung by the fiscal inadequacies of its Mediterranean brethren are equally off-putting. The preferred option might be for all parties to wait and see how the situation plays itself out. It is interesting to note that the euro has been weakening against other world currencies in recent weeks. As a result, Greece might get some of that currency devaluation it wanted after all and the PIIGS may just get off the ground.

Dit verhaal is geplaatst op dinsdag 2 februari 2010 om 10:16 uur.