Google vs. China: een titanenstrijd
Het is een titanengevecht, de strijd tussen Google en China. Een van de machtigste bedrijven ter wereld ligt op ramkoers met de opkomende supermogendheid, door het besluit van Google om niet langer de zoekresultaten van Google-China te filteren. De Financial Times heeft er meteen een aparte webpagina voor ingericht, vol interessante links naar de verschillende elementen van het debat – al staat de uithaal van eurocommissaris Kroes naar China er (nog?) niet op.
Je kunt op verschillende manieren kijken naar het besluit van Google. Als een heldhaftige verdediging van de vrijheid van meningsuiting tegenover een autoritaire overheid. Of als een kille calculatie dat de kosten van het zakendoen in China hoger zijn dan de baten.
De eerste interpretatie lijkt te overheersen. Maar een artikel in de Wall Street Journal wijst erop dat de winst en verliesrekening van Google in China vragen oproept. Het internetbedrijf speelt daar tweede viool, achter de Chinese concurrent Baidu, dat wordt beschermd en geholpen vanuit de overheid. De groeimogelijkheden zijn beperkt doordat YouTube niet wordt toegelaten in China. En de kritiek dat Google heult met de Chinese machthebbers doen pijn in de voor het bedrijf veel belangrijkere Amerikaanse en Europese markt – hoewel er van begin af aan ook argumenten zijn aangevoerd dat je beter iets dan niets kunt hebben in China. Ook The Economist waarschuwt dat je vooral naar de zakelijke argumenten achter Google’s opstelling moet kijken.
Bij de achtergrondartikelen van de Financial Times zit een interessant stuk over Westerse bedrijven en China in het algemeen. De correspondent in China constateert die bedrijven gefrustreerd raken over de steeds protectionistischer opstelling van de Chinese overheid. Maar de Chinezen weten dat de bedrijven toch wel blijven:
(D)espite rising frustration among foreign companies, the Chinese market is too large and growing too fast for most companies to risk the confrontational stance taken by Google.
Abonneer je 