In Arabische landen is weinig aandacht geweest voor de herdenking van de val van de muur. Dat laat zien dat Europa voor veel Arabische landen ver weg is en niet veel prioriteit krijgt. Maar het bevestigt ook, schrijft Rami Khouri, dat de golf van democratisering en liberalisering de Arabische wereld niet heeft bereikt.

Zal er  in Arabische landen ooit een proces op gang komen zoals dat in Polen is ingezet door de vakbond Solidariteit, vraagt Khouri zich af. Lees verder »

Alle jongeren tenminste één keer per jaar de Marseillaise laten zingen. Dat is een van de voorstellen waarmee de Franse minister Eric Besson het door hem ingezette debat over de nationale identiteit probeert aan te wakkeren.

De link is, net als de meeste in deze blogpost, in het Frans. Maar de discussie is interessant, omdat het debat over een of de identiteit in veel West-Europese landen wordt gevoerd. Had prinses Maxima niet gezegd dat dé Nederlander niet bestaat?

Hoewel president Sarkozy het vaak over de nationale identiteit  heeft gehad (zie ook dit filmpje), zijn de plannen voor dit van overheidswege georganiseerde debat (waarbij de lokale prefecten een grote rol zullen spelen)  toch als een verrassing gekomen. Sommigen zien er een verkiezingsstunt in. Volgend voorjaar zijn er regionale verkiezingen. Sarkozy, halverwege zijn ambtstermijn kan wel een opsteker gebruiken, concludeert de Financial Times in een overzichtsartikel.

Le Monde stelt in een commentaar dat het niet zo vruchtbaar is om je af te vragen of dit het goede moment is, maar dat het wel degelijk een belangrijke vraag is. Lees verder »

Op veel lijstjes worden Ecuador en Bolivia in onheilspellende termen afgeschilderd. Deze Latijns Amerikaanse landen zouden in de greep zijn van links-populistische regeringen die algemene wijsheden over een open ondernemingsklimaat en het binnenhalen van buitenlandse investeerders negeren. Maar welk land groeit dit jaar het meest in Latijns Amerika? Bolivia. En ook Ecuador doet het met één procent groei niet slecht.

De Amerikaanse econoom Mark Weisbrot noemt deze cijfers in een interessante column in de Guardian, vol links die doorwijzen naar achtergrondinformatie. De twee landen zijn eigenzinnig opgetreden. Bolivia stuurde het IMF naar huis en nationaliseerde de aardgasindustrie. Ecuador weigert een deel van zijn schuld te betalen en wil een groter aandeel op de winsten van de olie-industrie. Deze acties hebben de landen veel vijanden gegeven. Maar Weisbrot stelt dat ze effectief de conventionele wijsdom van de politieke en economische elite in Washington te kijk hebben gezet.

Wie meer wil weten over de situatie in Ecuador kan daarvoor dinsdagmiddag terecht op het Transnationale Institute in Amsterdam, waar voormalig minister van Economische Zaken Pedro Paez Perez een lezing geeft.

Ongeacht hun politieke kleur, bijna overal in Latijns Amerika hebben de machthebbers één ding gemeen: de weigering om abortus te legaliseren. De Spaanse krant El País wijdt er een kort fel commentaar aan (hier in een vertaling in het Engels).

Het is volgens de krant geen verrassing dat katholieke en evangelische kerken elkaar vinden in het verzet tegen iedere legalisering van abortus, ook al blijven de voorstellen daartoe in de meeste gevallen beperkt tot verkrachting, misvorming van de foetus of gevaar voor het leven van de moeder. Maar zolang de meeste politici en mannelijke burgers in het algemeen nauwelijks aandacht hebben voor de problemen van vrouwen, zullen alle projecten van modernisering onvolkomen blijven.

Ieder jaar gaan er in Latijns Amerika naar schatting vierduizend vrouwen dood bij een clandestiene abortus. Jaarlijks nemen ongeveer vier miljoen vrouwen hun toevlucht tot een illegale abortus.

De buitenlandse politiek van Turkije is de afgelopen tijd ingrijpend veranderd. Hierdoor komen de relaties tussen Ankara en het Westen en de gesprekken over toetreding tot de Europese Unie  steeds meer onder druk te staan.

Op de website van Foreign Affairs vraagt Turkije-kenner Soner Cagaptay zich af of Turkije het Westen aan het verlaten is. Anti-Westerse retoriek van de islamitische AK-partij wordt steeds vaker vertaald in politieke daden. Premier Erdogan speelt hiermee in op veranderingen in de samenleving:

After seven years of the AKP’s Islamist rhetoric, public opinion has shifted to embrace the idea of a politically united “Muslim world.”

Daarbij toont de Turkse regering steeds meer sympathie voor islamistische staten: Lees verder »