Met meer dan tweeduizend man in tien verschillende VN-vredesmissies wordt China een steeds actievere deelnemer aan dergelijke missies. Het zijn vooralsnog geen gevechtstroepen maar vooral politie-agenten, artsen, ingenieurs en militaire waarnemers. In een rapport hierover (ook in samenvatting beschikbaar) schrijft de International Crisis Group:

Multilateralism has become central to China’s efforts to project its influence abroad, pursue its interests and cultivate its image as a “responsible great power”. Participation in peacekeeping serves these ends as a relatively low-cost way of demonstrating commitment to the UN and to international peace and security. It has also served to counter fears of China’s growing power – the “China threat” – by deploying military personnel for peaceful ends.

Het vermoeden bestaat wel dat China’s steun voor vredesmachten vooral wordt gedreven door economische motieven. Het land blijft immers regimes met een slechte naam steunen en heeft in gewelddadige conflicten ook partijen gesteund die de situatie alleen maar hebben verergerd.

Ondanks deze bedenkingen is de Chinese steun zeer welkom. Westerse landen betalen nog wel fors mee aan de VN-vredesmissie, maar stellen daar steeds minder manschappen voor beschikbaar. Bovendien kan China met zijn groeiende internationale invloed politieke en economische druk uitoefenen om conflicten dichter bij een oplossing te brengen.

In de tweede regel van het korpslied van de Amerikaanse mariniers wordt de strijd die is geleverd ,,voor de kusten van Tripoli´´ bezongen. Dat is een verwijzing naar de piratenoorlogen aan het begin van de negentiende eeuw. De correspondent van de New York Times in Oost-Afrika ziet veel parallellen met de piraterij nu voor de kust van Somalië – nadat het Amerikaanse leger zondag een gegijzelde kapitein hadden bevrijd, hebben piraten dinsdagmorgen opnieuw een tanker gekaapt.

Begin negentiende eeuw kaapten piraten die opereerden vanuit Noord-Afrika een hele reeks schepen. Net als nu was geld hun belangrijkste doel. Uiteindelijk kwam er een einde aan deze piraterij door acties van Amerikaanse mariniers en door de Franse invasie van Algiers in 1830.

De belangrijkste les van toen is nog steeds geldig: de problemen op zee zijn alleen op te lossen door op land de orde te herstellen. Dat is ook het advies:

(P)ound the bravado out of the pirates by taking the battle to them where it hurts most – on shore.

Maar hier speelt een recentere historische ervaring mee:

(A)ny effort to wipe out Somali pirate dens like Xarardheere or Eyl immediately conjures up the ghost of “Black Hawk Down,” the episode in 1993 when clan militiamen in flip-flops killed 18 American soldiers. Until America can get over that, and until the world can put Somalia together as a nation, another solution suggests itself: just steer clear – way clear, like 500 miles plus – of Somalia’s seas.

Maar is veroordeling van de acties van de piraten niet een typische middenklassereactie? Lees verder »

Steeds meer Amerikaanse commentatoren vragen zich af of de banden tussen de politieke en financiële sector in hun land niet zo nauw zijn geworden dat een echte uitweg uit de financiële crisis en de recessie alleen kan worden gevonden als de macht van de financiële oligarchie wordt gebroken.

Soms gebeurt het hardop en fel, soms in een bijzin. Econoom Paul Krugman schrijft in zijn column voor de New York Times dat bankieren weer gewoon saai en degelijk moet worden, zonder die misschien wel spannende maar ook onverantwoorde risico’s. Maar:

Part of the problem is that boring banking would mean poorer bankers, and the financial industry still has a lot of friends in high places.

Collega-columnist Frank Rich wijst met veel voorbeelden op de nauwe financiële en vriendschappelijke banden die Lawrence Summers, een van de belangrijkste financieel-economische adviseurs van president Obama, heeft gehad in de financiële wereld. Dat roept serieuze vragen op over Summers:

Can he be a fair broker of the bailout when he so recently received lavish compensation from some of its present and, no doubt, future players?

De felste kritiek staat in een artikel van een voormalige topman van het Internationaal Monetair Fonds. Die trekt impliciet een vergelijking met de waarschuwing van Dwight Eisenhower in zijn afscheidstoespraak als president, in januari 1961, voor het militair-industriële complex.  Lees verder »

De financiële crisis en de recessie die daarvan het gevolg is, zullen in veel landen leiden tot een sterke toename van misdaad en geweld, voorspelt de Amerikaanse hoogleraar in “Vrede en Wereldveiligheid” Michael Klare in een breed gedocumenteerd artikel.

Vijftig miljoen mensen lopen het risico hun baan kwijt te raken.

From Mexico to Africa, Russia to China, the pool of the desperate and the bribable is expanding exponentially, pointing to a sharp upturn in global crime. As illicit profits rise, so will violence in the turf wars among competing crime syndicates and in the desperate efforts by panicked governments to put a clamp on criminal activity.

Klare had al eerder gewaarschuwd voor een wereldwijde ‘pandemie van geweld’ als gevolg van de economische problemen. In zijn analyse is ook het drugsgeweld in Mexico gekoppeld aan de verslechterde economie. En hij ziet nog veel meer alarmsignalen.   Lees verder »

 De nieuwsanalyse van The New York Times over de G20 begint vandaag met de volgende zin:

In his debut on the international stage, President Obama presented himself as the leader of an America that can no longer go it alone, and as abiding by the protocol of a global new deal.

In het artikel staan een paar voorbeelden, bijvoorbeeld hoe Obama een felle ruzie tussen president Sarkozy en president Hu Jingtao weet te sussen door hen allebei even apart te nemen. Wie een uitgebreider beeld wil krijgen van toon en inhoud van Obama, op wat eigenlijk zijn internationaal-diplomatieke vuurdoop was, moet het transcript nog eens nalezen van de persconferentie van bijna een uur die Obama donderdagavond gaf. Obama maakte daarbij op het gelouterde perscorps zo’n indruk dat er na afloop spontaan applaus klonk.

De veranderde opstelling van Washington wordt weerspiegeld in het volgende citaat uit Obama’s verklaring:

Ultimately, the challenges of the 21st century can’t be met without collective action. Agreement will almost never be easy, and results won’t always come quickly. But I am committed to respecting different points of view, and to forging a consensus instead of dictating our terms.

Tekenend ook is het antwoord dat Obama gaf op de vraag van een Chinese journalist, of nationale Amerikaanse belangen niet altijd en overal voorrang zullen krijgen boven oplossingen die voor de hele wereld goed zijn. Lees verder »

Er is al veel geschreven over de meningsverschillen tussen de VS en Europese landen over waar op de G-20 prioriteit aan moet gegeven: miljarden- uitgaven om de economie te stimuleren of scherper toezicht. Waar staan de Aziatische landen in het crisisdebat?

Vrij stoicijns volgt Azië de paniek in het Westen, aldus een overzichtsartikel in de Financial Times. Singapore kan zijn tien procent krimp relatief eenvoudig opvangen met zijn grote financiële reserves. En wie denkt dat de lagere groei tot grote sociale problemen in China zal leiden, heeft het niet begrepen. Voor China is dit niet meer dan een hobbel in een sterk opgaande lijn. Woede over bonussen? Onrust over het failliet van een economische ideologie?

(R)age born of loss of faith in a seemingly bankrupt ideology – let’s call it untrammelled free market capitalism – is largely absent in the streets, editorial pages or parliaments (where they have them) of Asia. Here, there are no bankers of failed institutions to scorn. Nor have the people yet turned with a vengeance on incompetent politicians or negligent regulators.  Lees verder »