Voor het eerst in de geschiedenis zit meer dan één op de honderd volwassen Amerikanen in de gevangenis. Dat blijkt uit een onderzoek van het Amerikaanse Pew Center on the States. De VS sluiten meer mensen op dan enig ander land, aldus het rapport. ,,At the start of the new year, the American penal system held more than 2.3 million adults. China was second, with 1.5 million people behind bars, and Russia was a distant third with 890,000 inmates”.

Rusland, met zijn olie, en China, als producent van goedkope artikelen en als grootste markt ter wereld, eisen ieder op hun manier een andere plaats op in de internationale politiek. Maar de bron van hun invloed en macht leidt ook wezenlijk andere opstellingen, schrijft Philip Stephens, columnist van de Financial Times.  ,,In so far as Mr Putin’s regime sees an interest in the international order, it is one driven by the delusion that Russia can regain its place as the superpower competitor to the US. [...] As long as it can sell its oil and gas – and there is a captive European market – Moscow feels little need to act as a serious partner in the global system.” China opereert veel voorzichtiger, en moet dat ook doen. ,,The big difference, though, lies in the nature of China’s economic rise. Russia sells energy. China’s prosperity depends both on vast imports of raw materials and on open markets in which to sell manufactures. Even if it can source oil and other commodities from pariah states such as Sudan, it depends on a stable international order to turn imports into exports.”

In Moskou is er weinig respect voor de Europese Unie, schrijft Timothy Garton Ash – net zoals overigens in Washington of Peking. ,,The countries of the European Union have been in total disarray in their relations with Moscow. [...](De beleidsmakers in Rusland) see each national government privately coming cap in hand to make its own deal. Small wonder that Putin’s Russia feels it can pursue its own national interests better by dealing with individual European powers. ” In zijn artikel, hieronder in het Engels en vanmiddag licht bewerkt in vertaling op de Opiniepagina, schrijftt Garton Ash dat de Europese Unie de presidentsverkiezingen van zondag in Rusland moet aangrijpen om met één stem te gaan spreken en van Rusland respect voor de mensenrechten en voor de soevereiniteit van zijn buurlanden te eisen. Lees verder »

Toen Fidel Castro nog een jonge rebellenleider was, met een onduidelijk groepje volgelingen, ging een journalist van The New York Times naar hem op zoek in de jungle van de Sierra Maestra. Deze Herbert Matthews, een 57 jaar oude hoofdartikelenschrijver, kreeg hem niet alleen te spreken, maar het interview  dat hij maakte en in februari 1957 publiceerde (half interview, half verslag van zijn avonturen voor hij Castro had gevonden), zou een belangrijke bijdrage leveren aan de mythe die rond de Cubaanse leider ontstond. Mathhews was duidelijk onder de indruk: ,,The personality of the man is overpowering. Here was an educated, dedicated fanatic, a man of ideals, of courage and of remarkable qualities of leadership.” Dat dit historische artikel de reputatie van Matthews en The New York Times geen goed heeft gedaan, vertelt de auteur van het boek The Man Who Invented Fidel (over Matthews)  in een aardig vraaggesprek (te lezen en te beluisteren) met het programma On the Media. ,,When Castro turned and showed that his revolution was intent on becoming a Communist revolution, people looked for someone to blame, and Matthews was the target. And he was blamed by Cubans who didn’t like Fidel, he was blamed by our United States Senate in Congressional hearings, he was blamed by the journalistic community.”

Op de voorpagina van The Washington Post staat vandaag een groot stuk over de problemen van de Nederlandse militairen in Uruzgan in de strijd met de Talibaan.  Hoe heeft het zo mis kunnen gaan bij Deh Rawood? ,,The Americans told us there were no Taliban on the east bank”, Lt. Col. Tjerk Hogeveen said. ,,Everyone told us it was safe — no Taliban.” Maar dat bleek niet te kloppen. ,,The intelligence guys said, ‘If you go in with large forces, they will leave,’ ” Hogeveen recalled in an interview. He sent larger contingents of heavily armored troops into the heart of the Taliban stronghold in northern Deh Rawood, a jumble of mud houses connected by mazes of narrow lanes. ,,Everyone thought the Taliban would not fight,” Hogeveen said. “The intelligence was wrong.” Taking up defensive positions in the warrens of mud compounds, the Taliban fighters didn’t need large numbers to put up a strong fight against Hogeveen’s men. In the darkness and chaos of the unexpectedly strong Taliban defenses, Hogeveen lost two soldiers. Two Afghan army troops also died in the fighting. The Dutch military is now investigating whether all four may have been killed by “friendly fire.”

De Verenigde Staten hebben de druk op Teheran over het Iraanse nucleaire programma het afgelopen jaar herhaaldelijk vergezeld laten gaan van het dreigement dat ,,alle opties” op tafel liggen. Een militaire aanval op het land lijkt voorlopig van de baan, maar hoe geloofwaardig was het dreigement eigenlijk? Kan Amerika er, naast Irak en Afghanistan, nog een militaire operatie bij hebben? Geen sprake van, zegt 80 procent van de ondervraagde actieve en gepensioneerde Amerikaanse officieren in een groot en opmerkelijk onderzoek van Foreign Policy. Andere opmerkelijke uitkomst van deze zogenoemde U.S. Military Index: ,,Some 16 percent express no confidence at all in the president.” En op een schaal van 1 tot 10 geven de ondervraagden erg lage cijfers aan de Amerikaanse overheid: ,,The index’ officers gave the CIA an average confidence rating of 4.7 and the Department of State, 4.1. The Department of Veterans Affairs received a confidence rating of just 4.5 and the Department of Defense, 5.6. The officers say their level of confidence in the U.S. Congress is the lowest, at an average of just 2.7.”

Wie de tekst die het parlement van Kosovo afgelopen zondag heeft aangenomen vergelijkt met de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring, ontdekt dat Kosovo eigenlijk een afhankelijkheidsverklaring heeft afgekondigd, schrijft Timothy Garton Ash. Uitdrukkelijk wordt gesteld dat Kosovo zich zal voegen naar de voorwaarden van de Europese Unie, de Oeso, de Navo en een hele reeks andere instanties – tot in de kleinste details. ,,The unique European context does make this story different from that of most would-be breakaway territories elsewhere in the world. In effect, the European Union is moving seamlessly from empire mode to enlargement mode. Here is the 21st century European style of decolonisation: from protectorate to EU member state, without ever achieving full, sovereign independence inbetween.” Lees het hele stuk in het Engels hieronder, vanmiddag in vertaling op de Opiniepagina.

Lees verder »

De Herald Tribune heeft in een hoofdartikel de belangrijkste buitenlands-politieke thema’s op een rij gezet waarover een nieuwe Amerikaanse president zich zal moeten buigen. Bij al die thema’s is de vraag ,,how he or she plans to rebuild America’s military strength and its moral standing”. In diezelfde krant schrijft columnist Roger Cohen dat de strijd tussen de Democratische kandidaten Obama en Clinton steeds vaker wordt afgeschilderd als een strijd tussen romantici en realisten op het gebied van de buitenlandse politiek – waarbij Obama de romanticus zou zijn. Zijn stuk is een reactie op een artikel van Leon Wieseltier in The New Republic, die voorspelt dat de wereld afstevent op ,,an era of conflict”. Cohen is het daar niet mee eens. Hij voorziet juist “an era of tremendous global potential for advancement in which the jihadists [...] are marginalized.” En vanuit dat perspectief zou de wereld beter af zijn met Obama, schrijft Cohen. “(H)e is best placed to seize and shape a new world of such possibilities. He has the youth, the global background, the ability to move people, and the demonstrated talent for reaching across lines of division, even those colored black and white.”

Ook in het Midden-Oosten worden de Amerikaanse presidentsverkiezingen met grote spanning gevolgd, schrijft de voormalige Duitse minister van Buitenlandse Zaken Joschka Fischer in zijn column voor de website van Die Zeit.  De regering-Bush is in het woestijnzand van de regio vastgelopen en heeft ongewild de radicale krachten, aangevoerd door Iran en  Syrië, enorm versterkt, schrijft Fischer. Maar wie er in de VS straks ook president wordt, Washington zal uit eigenbelang niet veel anders kunnen dan proberen de macht van Iran en Syrië in te tomen. Men kan streven naar onderhandelingen om tot een vergelijk te komen, maar terugtrekking van alle troepen uit Irak, en ,,eine Schwächung oder gar Beendigung der amerikanischen Rolle im Nahen und Mittleren Osten”, zou volgens Fischer slechts leiden tot Iraanse hegemonie en dus voor geen enkele president acceptabel zijn. Als men daar toch op hoopt in Teheran en Damascus, waarschuwt Fischer, ,,so wird unter einem neuen amerikanischen Präsidenten die Gefahr einer heißen Konfrontation leider zu- und nicht abnehmen”.

Er is iets vreemds aan de hand met ons zionisten, nu de staat Israël zestig jaar bestaat, schrijft Daniel Gavron in een opiniestuk in de Herald Tribune: we verwerpen ons ongelooflijke succes. Als iemand in 1880, 1948 of zelfs 1967 had gezegd dat ,,virtually the entire world, including all the Arab nations, would accept the existence of the state of Israel in 78 percent of the land of Israel” dan zou hij afgedaan zijn als ,,idiotically optimistic or clinically insane”. Maar dat is toch precies de stand van zaken nu. ,,We have won, but we are refusing to accept the result.” Zeker, er zijn problemen, erkent Gavron. Maar: ,,What matters is that we are acting from a position of strength, and we ought to be investing our energy and creativity in working out a long-term solution with the Palestinians that will be acceptable to both of us. What we should not be doing is what we are doing now: besieging and blacking out Gaza, killing and arresting dozens of Palestinians in the occupied territories every month, and constructing walls and fences between us and our neighbors.”