Iedere duizend dollar van het bruto nationaal product kost in China drie keer zo veel energie als in het gemiddelde van de rest van de wereld. Is het dan haalbaar, zoals de communistische partij heeft aangekondigd, om in de periode 2002 – 2020 de productie te verviervoudigen en de consumptie van energie ‘slechts’ te verdubbelen? Het land gaat nu al vaak schuil onder enorme wolken van vervuiling. Le Figaro constateert in een opinie-artikel dat het verzet in China tegen de milieuverontreiginiging enorm toeneemt: met een miljoen sms’jes zijn activisten erin geslaagd de bouw van een vervuilende fabriek voor paraxyleen, een stof wordt gebruikt bij de fabricage van PETflessen, opgeschort.  China experimenteert op heel veel fronten, en daarom is het niet ondenkbaar dat het land ook op korte termijn een groene wereldmacht wordt.

Een verdere instorting van de dollar zou een ramp zijn, schrijft The Economist,  in een commentaar. ,,The sky-high euro would soar further, choking off Europe’s growth. Political tensions would also rise. Already Airbus has called the dollar’s decline life-threatening and France’s president, Nicolas Sarkozy, has given warning of economic war. ” Maar zover hoeft het niet te komen, aldus het blad.  De Amerikaanse politici moeten zich niet langer afzijdig houden.  ,,For all their talk about a strong dollar, American officials have behaved as if they cared little about its worth.” Afzien van renteverlagingen zou bespreekbaar moeten zijn. Daarnaast kunnen landen die hun valuta aan de dollar gekoppeld hebben iets doen. ,,These economies need to allow their currencies to rise, both to curb inflation and encourage the rebalancing of the global economy”. En natuurlijk moeten China en de olierijke Golf-staten hun rol spelen - en daar hebben ze ook belang bij: ,,The Chinese do not want to see the Fed’s hands tied by a dollar crisis; nor do they want to see the euro zone, one of their best markets, slow sharply; and they have little interest in the external value of their existing dollar reserves plunging”.

Nederland staat, na Zweden, Noorwegen en Denemarken, op de vierde plaats in een lijst van de beste donoren van humanitaire hulp. De lijst (Humanitarian Response Index) is opgesteld door een organisatie in Madrid, Development Assistance Research Associates (DARA), en gisteren gepresenteerd door oud-VN-chef Kofi Annan.  Het is overigens wel even puzzelen om te zien hoe de ranglijst nu precies in elkaar zit: pas als je met de muisknop over een rij grijze vlakjes gaat zie je de afkortingen van de landen, en dus wie helemaal onderaan de lijst (links) staat (Griekenland) en wie bovenaan de lijst (rechts) staat: Zweden. Met aardige graphics is op de site te zien waar de landen op de lijst goed, minder goed en slecht in zijn. Zo is Nederland wel goed in het reageren op de humanitaire behoeftes in ontwikkelingslanden, maar aanzienlijk minder goed in het laten aansluiten van deze hulp bij ontwikkelingsprojecten. Opmerkelijk is de lage 19e plaats van Frankrijk, dat erg slecht scoort bij diezelfde aansluiting van hulp op ontwikkeling.

Er is vaak gezegd dat China het voorbeeld geeft van een betrekkelijke markteconomie die autoritair wordt bestuurd. Het land zou een heel eigen weg vormen naar modernisering, een weg waarvan democratisering niet noodzakelijkerwijze deel uitmaakt. De Chinese journalist Li Datong bestrijdt dat in een artikel op OpenDemocracy. Onder tweeduizend jaar keizerlijk bewind heeft het land betrekkelijk weinig voortgebracht, schrijft Datong.  ,,The introduction of the market economy has released the Chinese people’s previously-repressed desire for material wealth, and given them the means to attain it. China is more powerful than ever before. But rapidly-growing wealth is becoming concentrated in the hands of a few wealthy people, and this is causing social problems. Bureaucratic corruption has reached unprecedented levels, and in response, incidents of mass protest are becoming more frequent. The government is increasingly resorting to violence to deal with resentment at all levels of society.”

De strategische doelen die de Amerikaanse regering zich in Afghanistan had gesteld voor 2007 zijn niet gehaald, stelt een stuk op de voorpagina van The Washington Post vandaag, dat in de kop niettemin spreekt over beperkte vooruitgang. Die vooruitgang is vooral op militair terrein geboekt, blijkt uit een evaluatie van de Amerikaanse Nationale Veiligheidsraad. Anders dan de militairen zijn de inlichtingendiensten in de VS somber. ,,Intelligence analysts acknowledge the battlefield victories, but they highlight the Taliban’s unchallenged expansion into new territory, an increase in opium poppy cultivation and the weakness of the government of President Hamid Karzai as signs that the war effort is deteriorating.” De krant trekt een vergelijking met de Irak-oorlog. ,,While the military finds success in a virtually unbroken line of tactical achievements, intelligence officials worry about a looming strategic failure.” Kortom, over de vraag hoe het gaat in Afghanistan lopen binnen de Amerikaanse regering de meningen sterk uiteen. Een functionaris van een inlichtingendienst zegt: ‘,,One can point to a lot of indicators that are positive . . . where we go out there and achieve our objectives and kill bad guys.” But the extremists, he added, seem to have little trouble finding replacements. ,, I would think that from [the Taliban] standpoint, things are looking decent”.

Een erg interessant en goed geschreven blog uit Afghanistan is van Erik Simonides, die werkt voor een organisatie die Afghaanse boeren helpt aan betere toegang tot veterinaire zorg. Vorige maand vertelde hij van een dramatische belevenis (,,Vanmorgen zijn we verongelukt. Bashir heeft het niet overleefd”), deze week kwam het vervolg: ,,Inmiddels zie ik niet in ieder stoer zwart leren jack Bashir, verwacht ‘m niet ieder moment binnen te stappen en ook “straks even Bashir vragen” wordt minder.”) Het wrak wordt geborgen, er wordt gekeken hoe de vrouw van de omgekomen chauffeur geholpen kan worden, en in Kabul wordt op de ambassade nog lang nagepraat. ,,De rest van de avond met wat bekenden en de ambassadeur ons helemaal vol laten lopen en herinneringen opgehaald.”

David Addington is een van de minst zichtbare mensen in de Amerikaanse regering, maar achter de schermen oefent hij enorme invloed hij. Hij is namelijk degene die een wettelijke basis probeert te geven aan de manier waarop president Bush zijn War on Terror invult.  Abu Ghraib, Guantanamo: Addington biedt de juridische basis daarvoor. Hij is eigenlijk, volgens zijn voormalige collega-jurist Jack Goldsmith, de man die een kaartje ‘blijf-uit-de-gevangenis’ kan geven. Goldsmith heeft een boek geschreven over de juridische onderbouwing van de War on Terror, besproken in de New York Review of Books. Uit deze recensie blijkt dat Addington, die nauw heeft samengewerkt met vice-president Cheney, er eigenlijk van uitgaat dat de grondwet de president het recht heeft om vrijwel alle wetten te negeren in wat in essentie wordt beschreven als een oorlogssituatie.  

Net zoals de Iraakse balling Ahmad Chalabi de Amerikaanse regering vijf jaar geleden inpakte met zijn beweringen dat hij Irak met Amerikaanse hulp tot een democratie zou maken, zo pakt Benazir Bhutto het Witte Huis nu in door zich op te werpen als de redder van Pakistan, volgens schrijver en journalist Dilip Hiro in een commentaar in The Guardian. ,,During her several trips to the United States, the silver-tongued Bhutto has convinced the Bush team that she was the one with the popularity and political skills to pull Pakistan back from the encroaching anarchy.”   De nieuwe Chalabi praat de Amerikanen naar de mond, aldus Hiro. ,,Friday, Bhutto warned that Pakistan could turn into another Iraq. “We have seen what happens in Iraq,” she said. “There was a dictatorship, the people revolted, and there was a bloody end.” The people revolted in Iraq! Such make-believe analysis and interpretation is popular with the Bush White House.” Maar de werkelijkheid was destijds anders. En het Witte Huis mag denken dat het nog maar een kwestie van tijd is voor Bhutto premier wordt, haar partij komt in de peilingen voorlopig niet verder dan 30 procent – en er zijn ook nog allerlei onopgehelderde corruptie-affaires.

We will be saved or doomed by our generals, schrijft Chris Hedges voor de site Truthdig. Er is veel pressie in Washington om een aanval op Iran te beginnen. Van Republikeinse zijde is weinig weerwerk te verwachten, aldus Hedges in zijn artikel. De Democraten ,,cowed by the Israel lobby and terrified of appearing weak on defense before the presidential elections, will do nothing to halt an attack. Het is nu aan minister van Defensie Gates en de topgeneraals William Fallon en George Casey (zie foto) om tegenwerk te bieden aan vice-premier Cheney en het machtsblok om hem heen. Een aantal generaals is op sleutelmomenten kritisch geweest tegenover Cheney, maar sommigen van hen zijn met pensioen gestuurd of op een zijspoor gezet. En, zegt Hedges, ,,the reliance on the military command [...]  to be the voice of reason in the debate about a new war is not a healthy sign for our deteriorating democracy.”

Generaal Kronkaitis, tot zijn recente pensionering de hoogste militair van Litouwen, is ongerust. Tegen de New York Times zei hij: “What we are afraid of is the very huge money that comes from Russia that can be used to corrupt our officials.  And I’m talking about very large money. Money can then be used to control our government.” Het gaat niet alleen om olie, om de massale investeringen die leiden tot enorme wolkenkrabbers in de hoofdstad Vilnius, maar ook om tv – een derde van de zenders in Litouwen zendt uit in het Russisch. Veel mensen in de kleine Baltische staten denken dat Putin een strategie heeft om te proberen de Russische invloed in Oost-Europa te herstellen. Het artikel hierover in de Times eindigt met de waarschuwing dat de Navo-landen hier veel te naïef op reageren.