,,European leaders have gone through the constitution painstakingly replacing anything that is too clear with something more obscure,” schrijft Gideon Rachman, de buitenlandblogger van de Financial Times. Toen zes jaar geleden het idee opkwam om een grondwettelijke verdrag te schrijven, was het uitgangspunt dat een hoofdprobleem van de EU was dat het allemaal te ingewikkeld was. Duidelijke taal moest er komen. Maar: ,,It turned out that once Europeans were told what the EU was really doing, they were often horrified.” Daarom hebben de Europese leiders er voor gekozen, zeer bewust, aldus Rachman, om wat er echt gebeurt weer te verstoppen achter verhullend taalgebruik.

Het Verenigd Koninkrijk wil een ”ontwapeningslaboratorium” worden, zei de Britse minister van Buitenlandse Zaken Margaret Beckett in een toespraak. Het hele idee van een wereld zonder kernwapens is in een impasse gekomen, staat zelfs zwaar onder druk – zie het optreden van Iran en Noord-Korea, zie de pogingen van terroristen om kernwapens in handen te krijgen. We moeten veel meer ambitie vertonen en een duidelijker plan maken, aldus Beckett. Ze komt met een aantal concrete voorstellen. De internationale gemeenschap zou zich duidelijker en eensgezinder moeten inspannen om een aantal regio’s, waaronder het Midden-Oosten, kernwapenvrij te houden. De huidige kernmogendheden moeten intensiever doorgaan in de reductie van het aantal kernkoppen, nu nog ongeveer 20.000. Met verdragen als dat tegen kernproeven moet het vermogen van landen om nieuwe wapens te ontwikkelen, aan banden worden gelegd. En er moeten hardere en duidelijkere afspraken gemaakt over controle, waardoor landen zich veilig genoeg moeten kunnen voelen om hun kernwapens verder terug te brengen.

Polen en Duitsland, het zou een krachtig en winnend duo kunnen zijn in Europa, schrijft die Zeit in een boeiende beschouwing. Maar onder de gebroeders Kaczynski is het wantrouwen gaan overheersen: als Duitsland een Europese koers vaart, moet er iets mis zijn met die koers. Europa betekent consensus en overleg, en in het verleden was dat ook te vinden in Polen, maar onder de Kaczinski’s (president en premier) en hun partij voor Recht en gerechtigheid is een mentale blokkade gegroeid. Achtergrond daarvan is de Tweede Wereldoorlog: ,,Polen, dat in Jalta aan de kindertafel zat, wil eindelijk tot de winnende mogendheden worden gerekend. [...] Het huidige devies van Warschau is: Als wij onze zin krijgen hebben we ‘gewonnen’, zo niet, dan zijn we opnieuw slachtoffer – en worden we ook in die rol bevestigd.”

In deze tijd van globalisering kennen we grote waarde toe aan mobiliteit, flexibiliteit en de durf om risico’s te nemen. Maar als Afrikanen deze eigenschappen gebruiken om – op zoek naar een beter leven – zonder papieren onze grenzen te overschrijden, dan vinden we dat misdadig. In een interview met Die Zeit opperde de Duitse socioloog Ulrich Beck onlangs een legale manier om de ondernemingszin van deze mensen te benutten, en zo tegelijkertijd te voorzien in onze behoefte aan hun goedkope arbeidskracht. Hef een migratiebelasting. Eintrittsgeld für Zuwanderer. ,,Wer kommen und hier arbeiten will, muss einen entsprechenden Betrag bezahlen – die Migrationssteuer.” Dit zou verandering kunnen brengen in onze negatieve houding tegenover migratie. ,,Migranten sind keine potenziellen Verbrecher, sondern Menschen, die auf der Suche nach einem besseren Leben bereit sind, Risiken auf sich zu nehmen.”

Lant Pritchett is een Amerikaanse ontwikkelingseconoom met een even simpel als controversieel plan om de armoede in de wereld te bestrijden: laat iedereen die dat wil naar het westen komen, daar is werk genoeg. Vorig jaar schreef hij daarover een boek met de titel:’Let Their People Come’ – hier een korte beschrijving en een aantal hoofdstukken. New York Times Magazine wijdde eerder deze maand een lange reportage (ook op een andere site beschikbaar) aan Pritchetts pleidooi voor de globalisering van arbeid. Veel recepten voor ontwikkeling hebben niet gewerkt, combineer daarom twee gegevens: in de rijke landen zijn veel banen met een verouderende bevolking die deze niet kan of wil vervullen, en de arme landen zitten vol mensen die wanhopig op zoek zijn naar werk. Leidt dat tot een nieuwe onderklasse van arme mensen die onder het minimumloon willen werken? ,,It is cruel to be kind. Let the poor decide. ‘Letting guest workers in America doesn’t create an underclass. It moves an underclass and makes the underclass better off’.” Wat betekent dit voor culturele conflicten in een samenleving? ,,If you say your culture can’t survive an influx of migrants, you have a pretty dim view of your culture.” Het artikel heeft veel discussie losgemaakt, zie o.a. dit blog.

Ze kwam uit een welgestelde familie (vader was directeur bij Bacardi), studeerde in Amerika aan het MIT, speelde tijdens de Cubaanse revolutie een prominente rol, trouwde met Raul Castro (foto), broer van Fidel, en zwaaide meer dan veertig jaar de scepter over de Cubaanse federatie van vrouwen. Vilma Espin Guillos, die maandag op 77-jarige leeftijd is overleden, had een kleurrijk verleden. The Guardian citeert in een necrologie uit een verslag over haar huwelijk, kort na de revolutie: ,,The bride wore lace and a Juliet cap of pearls; the groom wore a .45 automatic and a ponytail hairdo.” Omdat Fidel gescheiden was trad ze bij officiele gelegenheden vaak op als een soort first lady. The New York Times schrijft in zijn necrologie (gratis registratie verplicht): ,,The image of her and several other prominent women shouldering rifles and wearing combat fatigues during the rebel war helped change attitudes about the role of women in Cuba”.

Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse gebieden, is systematisch in de steek gelaten door Israël, de Verenigde Staten en het grootste deel van Europa. Omdat Abbas op die manier niets voor elkaar kreeg in de vredesonderhandelingen, schrijft Michel Bôle-Richard, correspondent van Le Monde, groeide het verzet tegen zijn Fatahbeweging en nam de steun voor Hamas toe. De sancties na de verkiezingsoverwinning van Hamas hebben geleid tot verdere radicalisering, aldus Bôle-Richard (vanmiddag ook op de Opiniepagina). De krokodillentranen nu in het westen getuigen van hypocrisie. Ook het overzicht van Amerikaanse reacties dat de Council on Foreign Relations biedt, komt deze analyse vaak terug. In plaats van een tweestatenmodel, moet je nu denken aan een driestatenmodel. En Gaza is veranderd in Hamastan.

,,They always shoot the messenger,” zegt majoor-generaal Antonio Taguba tegen Seymour Hersh, de journalist die zo veel onthullingen over de Irak-oorlog op naam heeft staan. In een gedetailleerd artikel in de New Yorker vertelt Taguba hoe hij min of meer bij toeval de leiding kreeg over het interne onderzoek dat het Amerikaanse leger instelde naar de misdragingen van soldaten in de Abu Ghraib gevangenis. De meeste van zijn superieuren wilden van niets weten, weigerden naar de foto’s te kijken en probeerden het onderzoek op allerlei manieren te dwarsbomen of te negeren. Taguba is begin dit jaar met pensioen gestuurd. ,,I was being ostracized for doing what I was asked to do”, zegt hij tegen Hersh. Gezien de omvang van het schandaal moeten al zijn superieuren, tot aan de president toe, ervan op de hoogte zijn geweest, aldus Taguba. “From the moment a soldier enlists, we inculcate loyalty, duty, honor, integrity, and selfless service. And yet when we get to the senior-officer level we forget those values. I know that my peers in the Army will be mad at me for speaking out, but the fact is that we violated the laws of land warfare in Abu Ghraib. We violated the tenets of the Geneva Convention. We violated our own principles and we violated the core of our military values. The stress of combat is not an excuse, and I believe, even today, that those civilian and military leaders responsible should be held accountable.”

In Marokko verblijft een groeiend aantal migranten uit Afrikaanse landen ten zuiden van de Sahara – sommigen op (veelal illegale) doorreis naar Europa, anderen omdat ze in Marokko beter kunnen werken of studeren dan in hun eigen landen. Dat deze zwarte Afrikanen in Marokko vaak gediscrimineerd worden, ondervond K.A. Dilday. In een soort reisverslag van een bezoek aan het land beschrijft ze hoe zij, als zwarte Amerikaanse, steeds aanvankelijk op vijandigheid stuitte – tot duidelijk werd dat ze niet uit subsaharan Africa, maar uit de VS afkomstig was. ,,Morocco still has a social hierarchy that borrows from the master-slave relationship and disdains dark skin”, schrijft ze. En: ,,When faced with a choice between embracing its Africanness, Morocco retains the colonialist affection for European culture.” Veel Marokkanen zetten hun zinnen ook zelf op emigratie naar Europa. Maar er is geen ontkomen aan, zegt K.A. Dilday over Marokko: ,,It is Africa.” En naarmate Europa steeds meer fort-Europa wordt,  ,,Morocco will have to ally politically with the rest of Africa (…)  and the people will have to accept their link to the migrants they so disdain.”

Op 21 juni bespreekt de Europese Raad hoe het nu verder moet met het grondwettelijk verdrag. Giscard d’Estaing, die aan de wieg stond van de tekst, wijdt hier een uitgebreide beschouwing aan, hieronder te lezen in het Frans. De huidige tekst is al door achttien landen goedgekeurd, schrijft Giscard. ,,Il faut bien réfléchir avant d’adopter un texte différent de celui déjà voté.” Hij verdedigt het werk van zijn commissie en zegt dat de tekst die daaruit is gekomen, het resultaat is van politieke correcties toen Italië en Ierland voorzitter waren. Zijn belangrijkste oproep aan Merkel, die het overleg volgende week leidt: zorg voor een openbaar en transparant debat. Op het blog van Giscard wordt gediscussieerd over deze tekst. Lees verder »