Het echte probleem met Wolfowitz, schrijft H.D.S. Greenway in een column in de International Herald Tribune, is dat hij een dwangmatige idealist is die niet ziet dat de prijs van zijn idealen onbetaalbaar hoog kan zijn, of dat ze meer kwaad doen dan goed. Dezelfde eigenschappen die verantwoordelijk waren voor zijn falen als onderminister van Defensie (en als een van de architecten van de Irak-oorlog), zijn hem opgebroken bij de Wereldbank - ,,the arrogance, the hubris, and the neoconservative doctrine of going it alone and imposing America’s way”. Volgens Greenway is de rol die Wolfowitz speelde bij de promotie en salarisverhoging van zijn vriendin daarvan slechts een uiting. ,,Let his report card show: “doesn’t play well with others.” But then, that will be the epitaph of the Bush administration.”

Hun politieke voorkeuren lopen sterk uiteen. Sommigen streven naar een liberale staat, andere preken de jihad. Maar wat ze gemeen hebben is, is hun instrument: het weblog. In autoritair bestuurde Arabische landen knagen weblogs stukjes van de macht en het gezag van de autoriteiten af. Door een filmpje te publiceren over hoe iemand door de politie wordt mishandeld. Of de foto te verspreiden van een brief waarin een gouverneur zijn ambtenaren zegt hoe ze moeten stemmen. Deze bloggers noemen zichzelf pyjamahideen. The Economist wijdt een kort verhaal aan dit fenomeen. De autoriteiten zijn terug aan het slaan, maar het web blijkt niet goed te censureren.

Frankrijk heeft hervormingen hard nodig, zeggen ook de Fransen zelf. Maar als het erop aankomt verzetten ze zich, bij de stembus of door stakingen, keer op keer tegen veranderingen. ,,Frankrijk lijkt op een patient die pijn lijdt, maar geen aanraking en dus geen behandeling verdraagt”, schrijft Mia Dornaert, diplomatiek redacteur van De Standaard in een goed stuk in de Internationale Spectator over de opmars van de centrist Francois Bayrou (foto) en de ontreddering van de Franse kiezers. ,,In Nederland, Belgie of Duitsland zou Bayrou perfect de premier van een gematigd progressieve, pro-Europese coalitieregering kunnen zijn”, schrijft ze. ,,Maar Frankrijk is nu eenmaal niet Nederland, of Belgie of Duitsland. Vreedzaam parlementarisme, geduldig reformisme, kortom het soort politiek waar Bayrou voor staat, is aan veel Franse nog altijd niet besteed”. Want Frankrijk wil af en toe een beetje revolutie spelen. En Frankrijk is nog altijd diep gefrustreerd dat het geen hoofdrol meer speelt in de wereld – en sinds de EU 27 leden heeft zelfs niet meer in Europa. ,,Voor die pijn bestaat alsnog geen medicijn”, aldus Dornaert. Wie straks ook als president wordt gekozen, een vurig elan voor de EU hoeft dan ook niemand uit Parijs te verwachten.

Generaal John Sheehan, een gepensioneerde generaal van de Amerikaanse marine, heeft na veel en lange gesprekken nee gezegd toen president Bush hem vroeg om vanuit het Witte Huis de oorlog in Irak en Afghanistan te coördineren. Het moest een nieuwe functie worden, met grote bevoegdheden. In de Washington Post legt Sheehan uit waarom hij heeft bedankt voor de eer. Hij had eerder gezegd dat de ideologische opstelling van de haviken rondom vice-president Cheney nog steeds de overhand heeft op de pragmatisten. Nu werkt hij dat uit.  Er is geen eenduidige strategie, geen overeenstemming over wat er moet gebeuren. ,,There has to be linkage between short-term operations and strategic objectives that represent long-term U.S. and regional interests, such as assured access to energy resources and support for stable, Western-oriented countries. These interests will require a serious dialogue and partnership with countries that live in an increasingly dangerous neighborhood. We cannot “shorthand” this issue with concepts such as the “democratization of the region” or the constant refrain by a small but powerful group that we are going to “win,” even as “victory” is not defined or is frequently redefined.”

Ik wilde beschrijven hoe ik me toen voelde, vertelt Ishmael Beah, voormalig kindsoldaat in Sierra Leone, in een interview (te zien, te beluisteren en te lezen) met de Amerikaanse publieke tv. Hij schreef de bestseller A long way gone, memoires of a boy soldier (recensie vandaag in NRC Handelsblad). ,,I wanted to write about how I felt then, not now exactly, with no remorse, no pity or anything, because I felt like that would be the only way that people can actually come along this journey.” Hij moordde, plunderde, brandde dorpen plat en deed andere gruwelijke dingen. Besefte je destijds wat je deed?, vraagt de interviewer.  ,,The first major time that we went into battle was the time that you knew what was going on. You know, it was very apparent that you were descending into this hell. But after that, you know, you were traumatized, and the constant use of drugs, and the constant violence, this became so normalized so quickly that it became your world, and you believed in the rhetoric and everything that was happening, that there was no remorse, no compassion for anything, and it just became what you did.”

Vier jaar geleden zei president Putin op een bijeenkomst van moslimlanden dat Rusland een islamitische staat is. Dat was een poging om een rol te spelen binnen die groep landen. Maar het was ook een verwijzing naar het groeiende aandeel van moslims in de Russische bevolking. Geen andere Europees land, Turkije daargelaten, heeft zo veel moslims – volgens de laatste schatting is meer dan 15 procent van de 145 miljoen Russen moslims. The Economist beschrijft in een achtergrondartikel hoe de discussie over de plaats van moslims en hun verhouding tot de staat op een heel andere manier wordt gevoerd dan in West-Europese landen.  

Het Amerikaanse holocaust museum heeft samen met Google Earth speciale kaarten gemaakt om de verwoesting van dorpen in Darfur zichtbaar te maken. De informatie op de kaarten wordt aangevuld met gegevens van andere bronnen. Hier meer informatie. Woordvoerders van Google en het museum hebben gezegd dat ze hopen zo regeringen en burgers tot actie aan te zetten om een einde te maken aan de moorden en verwoesting. Op de kaarten zijn meer dan 1600 verwoeste dorpen te zien.
NB: Google Earth moet apart op de computer worden geïnstalleerd en werkt niet zo goed op oudere computers.

Voor correspondent Robert Fisk is Mohamed Hasseinein (of Hassanein) Heikel de belangrijkste journalist van Egypte – hij noemt hem de wijze man uit het Midden-Oosten. In een lang interview, onder het genot van een sigaar, geeft Heikel zijn visie op zijn land en zijn regio. ,,There is a sea between the authorities and the people – this is the wide sea which has opened. There is no wind now – but when the wind starts …”, zegt hij waarschuwend. De kloof tussen arm en rijk lijkt alleen maar groter te worden. Onderhuids groeien de spanning en het verzet, vooral onder jongeren. ,,What is amazing about our students is not the standards of education – it’s their eagerness to acquire knowledge. The effect of mobiles, computers, satellites – there is a generation coming that is outside the traditional controls. [...] The police are unable to prevent the political demonstrations. These are not very large – but by using phones, mobiles, the internet, SMS, they are starting a political form of guerrilla warfare in a new medium. Do you know that never before in our history in Egypt was the budget of our army less than the budget of our police?”

Een gecompliceerde worstelwedstrijd tussen secularisme, christendom en islam – zo omschrijft Russell Shorto de discussie in Europa over de plaats van religie. In een lang artikel in New York Times Magazine onderzoekt hij de poging van paus Benedictus XIV om Europa weer te verbinden met wat volgens de paus zijn wortels zijn: het christendom. ,,That is his main goal, and if he accomplishes it, it would trump John Paul II’s achievement in helping bring down Communism.” Shorto constateert een spirituele honger in Europa, maar ook een secularisme dat, op basis van een wijdverbreid wantrouwen tegen instituties, wordt ingevuld als anti-religie. Hij wijst ook op de vele tegenstellingen in de opstelling van de katholieke kerk. Als kardinaal en ook als paus heeft Ratzinger/Benedictus steeds een hierarchisch idee van de kerk verdedigd, met absolute gehoorzaamheid. Hij zei dat dit nodig was om de kerk te verdedigen. Maar paradoxaal genoeg is het juist deze opstelling, schrijft Shorto, ,,what prevent Europeans from reconnecting with their roots.”

De film ’300′ heeft felle discussies losgemaakt. De film vertelt het verhaal van de Spartaanse koning Leonidas die met een groepje van 300 Spartanen bij de pas van Thermopylae probeert het barbaarse Perzische leger tegen te houden. Maar dit verhaal zit veel parallellen met de Amerikaanse retoriek over de verdediging van het democratische Westen. De Iraanse historicus Touraj Daryaee, hoogleraar in Californië, laat in een met ingehouden woede geschreven analyse weinig heel van deze vergelijking. ,,To depict Persians / Iranians as inarticulate monsters, raging towards the West, trying to rob its people of their basic values demeans the population of Iran and anesthetizes the American population to war in the Middle East.” Allemaal fantasie en propaganda, concludeert Daryaee overtuigend. En hij verzucht: ,,I am saddened that we never seem to learn from history!”