,,Het wetenschappelijk bewijs is nu overweldigend: klimaatverandering is een ernstige bedreiging voor de wereld en vraagt om een wereldwijd antwoord.” Dit staat in de openingszinnen van de samenvatting van het Stern-rapport over de economische effecten van klimaatverandering, op 30 oktober gepubliceerd door de Britse regering. Nietsdoen betekent, nog deze generatie, enorme problemen: hongersnood en droogte, overstromingen, uitbarstingen van malaria en de uitsterving van veel diersoorten. Het rapport bevat een grondige analyse van de problemen, en is een poging overal in de wereld regeringen tot actie aan te zetten. Lees verder »

Ook het vervolg van de lange reportage van Elizabeth Rubin over Afghanistan is nu gepubliceerd in New York Times magazine. Over onbegrip, niet-nagekomen beloftes, corruptie, marteling en veel, heel veel geweld. Maar vooral: over hoe vrijwel alle regels uit het counterinsurgency manual zijn geschonden. James Dobbins, voormalig speciaal gezant van president Bush voor Afghanistan: ,,In manpower and money this was the least resourced American nation-building effort in our history. ¨[...] If you commit low levels of military manpower and economic assistance, what you get are low levels of security and economic growth.” In Bosnië hebben de Amerikanen per hoofd van de bevolking 25 keer zo veel uitgegeven, met vijf keer zo veel manschappen. Hier het eerste wereldlog-bericht over deze reportage.

,,We love this country. But true patriotism does not consist of bravado or calumny. It resides in faithfulness to our great constitutional ideals.” Dit staat in de slotalinea van het Liberal Manifesto dat is gepubliceerd in het linkse tijdschrift The American Prospect en is ondertekend door een groot aantal Amerikaanse liberals. Het manifest is een reactie op kritiek van de historicus Tony Judt dat veel prominente Amerikaanse intellectuelen in stilte hebben toegekeken terwijl president Bush een ,,catastrofaal buitenlands beleid” voerde. Nee, zeggen deze critici: ,,We have all opposed the Iraq war as illegal, unwise, and destructive of America’s moral standing. [...] Rather than making us safer, the Iraq war has endangered the common security of Americans and our allies.´´  Het manifest is een frontale aanval: op Bush, maar vooral op ,,a conservative movement that has, for decades, undermined government’s ability to act reasonably and effectively for the common good.´´

Het ziet er slecht uit voor de NAVO-troepen in Afghanistan, schrijft de Financial Times vandaag in een hoofdartikel. ,,The alliance’s recent offensive in that graveyard of empires has been bloody and, if reports of dozens of civilian casualties are to be believed, potentially counterproductive.” Maar dat is nog geen reden om zich terug te trekken, aldus de krant, want er zijn tekenen van hoop en Afghanistan is te belangrijk om op te geven. Dus: stuur duizenden extra troepen naar het onrustige zuiden. ,,Defeat would be a strategic calamity. Success, while extremely difficult, is still possible. Every effort is necessary.” De prachtige reportage van de New York Times Magazine over de moeizame strijd tegen de Talibaan (deel één woensdag op dit blog en hier) wordt deze week vervolgd. Een Amerikaanse militair: “We’re trying to humanize ourselves. It’s uncomfortable. You train an infantry battalion to kill the enemy, and it’s hard to tone it down.”

Er werd deze zomer heel wat gegniffeld toen Tony Snow, de woordvoerder van president Bush, liet weten dat zijn baas in de vacantie L’Etranger van Camus las. De grote born-again christen en anti-intellectueel uit Texas die op zijn ranch verdiept is in de existentialistische roman van de grote Franse (!) filosoof? Het was prijsschieten voor columnisten. Maar nu heeft The American Interest een prachtig, intelligent stuk waarin aannemelijk wordt gemaakt dat er wel degelijkverwantschap denkbaar is tussen Bush en Camus. Van “Tout ce qui n’est pas avec nous est contre nous” tot “We know that the cause of the American people is also our cause and will continue to be so as long as freedom is interfered with anywhere in the world.”

Hoe komt het toch dat veranderingen in arme maar democratische landen vaak zo moeizaam gaan? Waarom wordt de kleine elite niet weggestemd? De Indiase econoom Raghuram G. Rajan, die als Economic Counselor en Director of Research bij het Internationaal Monetair Fonds werkt, zoekt in een artikel op TheGlobalist.com het antwoord in een vergelijking met een emmer vol krabben. Die willen allemaal zo graag uit de emmer dat ze in hun pogingen elkaar weer naar beneden duwen. Rajan constateert dat de ongelijkheid in landen zo groot is dat het nooit lukt om voldoende steun te krijgen voor bepaalde hervormingen – ook al is de status quo inefficiënt. Daarom moet eerst die ongelijkheid worden aangepakt: It seems that reforms reducing inequalities in factor endowments — like land — and those improving access to education and finance can strengthen the constituencies for broader economic liberalization.

Dertien dagen voor de verkiezingen voor het Congres ging president Bush gisteren het heikele thema ‘Irak’ op een persconferentie niet uit de weg. Hij legde een uitgebreide verklaring af (,,I know many Americans are not satisfied with the situation in Iraq. I’m not satisfied, either”). Maar: ,,It remains critical that America defeat the enemy in Iraq by helping the Iraqis build a free nation that can sustain itself and defend itself.” Invoering van democratie staat blijkbaar niet meer op het lijstje. Als de terroristen niet worden verslagen ,,they will  use Iraq as a base to overthrow moderate governments across the broader Middle East. They will pursue their goal of a radical Islamic empire that stretches from Spain to Indonesia.” Een discussie over Bush’ persconferentie (,,the beginning of the end of the state of denial”) bij PBS Newshour. Een vlijmscherpe column van Simon Jenkins over de Amerikaans-Britse bezetting van Irak stond gisteren in the Guardian. ,,For retreat to be tolerable it must be called victory.”

Vijf jaar geleden verdreven Amerikaanse troepen de Talibaan. Hoe kan het dat zij nu weer terugkomen? Waarom verzet de Afghaanse bevolking zich daar kennelijk nauwelijks tegen? Op zoek naar het antwoord trok journaliste Elizabeth Rubin een paar maanden door Afghanistan, en de weerslag daarvan is een uitgebreid verslag waarvan het eerste gedeelte zondag is gepubliceerd in New York Times Magazine. Het is fascinerende lectuur, verplichte kost voor iedereen die wil begrijpen in wat voor situatie de Nederlandse troepen zich bevinden. Rubin schrijft over de fouten die gemaakt zijn in Afghanistan, over de dubbelzinnige opstelling van Pakistan, over de veranderde opstelling van de Talibaan, over corruptie in het nieuwe bewind en systematische terreur van Talibaan-strijders, die alles wat wijst op wederopbouw en een nieuw begin, kapotschieten. 

Werden de Verenigde Staten een paar jaar geleden nog gezien als oppermachtig, door het echec in Irak is de Amerikaanse macht om af te schrikken, en zo conflicten te voorkomen, sterk afgenomen, schrijft Renaud Girard in een opiniestuk in de Figaro. Het machtswoord van het enige lid van de Veiligheidsraad met een modern en geloofwaardig leger, dat snel overal kan worden ingezet, heeft geen gewicht meer. Hij voegt er meteen aan toe dat dit voor de Fransen overigens geen reden tot vreugde moet zijn. Want de 21ste eeuw heeft met alle gevaarlijke religieuze, etnische en politieke twisten die broeien ,,un policier mondial” hard nodig.

De rel rondom VN-bemiddelaar Jan Pronk heeft opnieuw de aandacht gevestigd op de dramatische situatie in Darfur. Maar elders in Soedan, het grootste land van Afrika, ziet het leven er heel anders uit, schrijft de New York Times in een artikel dat is overgenomen door de Herald Tribune. While one of the world’s worst humanitarian crises continues in Darfur, all across Khartoum bridges are being built, office towers are popping up, supermarkets are opening and flatbed trucks are hauling plasma screen televisions through thickening traffic. Soedan heeft zijn olieproduktie opgevoerd, en die oliedollars vergroten het internationale vertrouwen van de regering in Khartoem en hebben van de Soedanese hoofdstad een boom town gemaakt. Het Amerikaanse embargo verandert hier weinig aan, want andere landen uit Azië en het Midden-Oosten staan te popelen om hier zaken te doen.

Geplaatst in Afrika, energie, ontwikkeling, Verenigde Staten | Reageren uitgeschakeld