De presidentiële ambities van Hillary Clinton worden in de Amerikaanse politiek en media steeds serieuzer genomen. En daarmee komt ook het huwelijk tussen de succesvolle senator uit New York en de ex-president weer in de publieke aandacht. Een weldadige radiostilte op dat gebied lijkt voorbij. In een lang artikel (registratie verplicht) blijkt The New York Times te hebben nagegaan hoe vaak ze samen optreden, op reis gaan, in de stad eten - en hoe vaak apart. Conclusie: ze leven grotendeels hun eigen leven, Bill wil vooral zijn vrouw niet hinderen in haar politieke ambities en … tja … ,,The dynamics of a couple’s marriage are hard to gauge from the outside, even for a couple as well known as the Clintons.” Een mooie analyse van het omzichtige taalgebruik in het stuk (what the hell is it supposed to mean?) staat in Slate.

Terwijl de aandacht van de wereld in beslag wordt genomen door Irak, dreigt het Plan Colombia – door de VS ontwikkeld om drugs en linkse guerrillas in Colombia te bestrijden – in de hele Andes als strategie toegepast te gaan worden. Dat schrijft de Argentijnse commentator Juan Tokatlian voor Project Syndicate. ,,After five years, the Colombia Plan, a part of two simultaneous global wars – against drugs and terrorism – has produced only uncertain and scanty results. Yet this has not led to any official questioning of tactics.” Integendeel: ,,both the US and the Uribe government regard what has happened in Colombia as “model” to be emulated across the Andes in order to prevent other countries in the region from becoming failed states.” Sterker nog: men zou daar al mee begonnen zijn. (foto: de president Uribe van Colombia)

Aan het herstel van de diplomatieke betrekkingen tussen de VS en Libië, vorige week, gingen jaren van geheime onderhandelingen vooraf. In een boeiende reconstructie beschrijft Time hoe Gaddafi’s zoon Seif al Islam (foto) een hoofdrol speelde in het diplomatieke spel. Hij leidde de onderhandelingen met de CIA en de Britse inlichtingendienst MI-6. Bijna liep alles in het honderd toen de gevallen Iraakse leider Saddam Hussein in vernederende omstandigheden werd gearresteerd. Gaddafi was bang dat de wereld zou denken dat hij dáárom zijn massavernietigingswapens opgaf. Toen hij die hij wapens uiteindelijk na zware internationale druk toch opgaf, kreeg hij een bedankbriefje van Tony Blair, met als aanhef Dear Muammar, en als ondertekening: Best Wishes, Yours ever, Tony”. 

Al jaren houdt de Amerikaanse regering sleutelfiguren van het complot voor 11 september op geheime plaatsen of op Guantanamo Bay (foto) gevangen, schrijft Dahlia Lithwick in Slate. ,,People from Khalid Sheikh Mohammed—considered by the 9/11 Commission to be the “principal architect” of the attacks—to Ramzi Bin al-Scheib, the alleged paymaster.” De afgelopen jaren zijn ze verhoord (en mogelijk gemarteld), schrijft Lithwick in haar goed beargumenteerde betoog, maar als bron van informatie hebben ze nu geen nut meer. En dus is het hoog tijd ze voor de rechter te brengen. ,,Not because these men deserve these trials, but because we do. These are our monsters, our demons. If and when we finally do lock them up and throw away the keys, it should be because we needed justice, not because the president needed to keep ugly secrets.”

Het artikel The Israel lobby (zie weblog Wereld van 5 april voor de tekst en 6 april voor een eerste reactie) heeft enorm veel discussie losgemaakt. De Amerikaanse historicus Tony Judt schreef dat het kennelijk onmogelijk is in de VS een open debat te voeren over Israël. Andere reacties in The Nation, US News, The New Republic, Ha’aretz, Noam Chomsky op ZNet, en Christopher Hitchins op Slate. De auteurs dienen hun critici hier van repliek: zij hebben niet willen suggereren dat er sprake is van een ‘joodse samenzwering’ (zoals soms hun artikel is samengevat) of dat het optreden van Israël in het Midden-Oosten de enige bron is van anti-Amerikaanse gevoelens. Een samenvatting van het omstreden artikel en van een aantal reacties vandaag op de Opiniepagina van NRC Handelsblad.

De waarschijnlijk religieus gemotiveerde aanslag op een rechtbank in Ankara, woensdag, waarbij een rechter gedood werd en vier andere gewond raakten (foto), kun je het  ’11 september van de Turkse republiek’ noemen, schrijft hoofdredacteur Ertugrul Özkök in een commentaar in Hürriyet. ,,Up until today, no one has been killed in this country for being “religious”. But there have been many murdered for being “not-religious”, or by people calling themselves “religious”. No one in this country has been harassed, attacked or killed for “fasting during Ramazan”. But in Anatolia, incidents involving attacks on people who “are not fasting during Ramazan” have become a regular event. Can we say to ourselves, ‘Well, what can we do, the country is after all 99% Muslim’?

In de relatie tussen Rusland en de Europese Unie heerst veel wantrouwen,  stelt Marc Jansen in een artikel in de Internationale Spectator. Maar president Poetin (foto) wil voorkomen dat zijn land een buitenstaander wordt op het continent. ,,Hoewel Rusland een normale dialoog met hen wenst, keren de nieuwe Oost-Europese EU-lidstaten zich tegen hun oosterbuur. Derhalve geeft Rusland de voorkeur aan bilaterale betrekkingen met een aantal EU-landen. Het ziet de EU weliswaar als een natuurlijke partner, maar die moet dan wel open staan voor een strategische, mogelijk zelfs politieke alliantie met Rusland. Nu wordt de EU in geopolitiek opzicht irrelevant, ten nadele ook van Rusland.”

In een scherpe column in NRC Handelsblad velt Ben Knapen een vernietigend oordeel over de manier waarop het kabinet na het ‘Nee’ tegen de Europese grondwet ,,de reikwijdte van de gebeurtenissen heeft willen verdonkeremanen”. ,,De aanvaarding van de uitslag betekende voor een belangrijk deel van de politieke elite simpelweg een verraad aan alles waar men vele jaren voor had gestaan.” Knapen citeert iemand in de buurt van de Duitse Bondskanselier (foto) die gelaten vaststelt dat je in Europees verband ,,aan Nederland eigenlijk niets meer hebt”. Lees verder »

De kritiek groeit op het besluit van het Duitse kabinet, gisteren, 780 militairen naar Kongo (foto) te sturen. Ze gaan daar deel uitmaken van de EU-operatie die moet zorgen dat de verkiezingen goed verlopen. Die Welt schrijft in een kritisch commentaar: ,,der Sinn dieses Einsatzes ist völlig unklar”. Ook de FrankfurterAllgemeine is kritisch en spreekt in een hoofdartikel van een missie die tot nu toe vooral opvalt ,,door onderling Europees geharrewar en en kleingeestigheid” en waarvan het nut twijfelachtig is. ,,Was können 1700 europäische Soldaten, von denen ein großer Teil noch nicht einmal in Kongo stationiert werden soll, tatsächlich bewirken, wenn einer der alten Konfliktparteien das Ergebnis der für Ende Juli geplanten Wahlen nicht paßt und sie einen Putsch inszeniert?” Maar de krant concludeert toch: ,,selbst wenn der Einsatz vielen als risikoreich und unkalkulierbar erscheint – der mögliche Gewinn könnte ungleich größer sein.”

Tegenstanders van verdere uitbreiding van de Europese Unie met landen van de Balkan hebben serieuze argumenten, schrijft Daniel Vernet in Le Monde (Adieu aux Balkans?). De vorige golf nieuwe lidstaten moet eerst ’verteerd’ worden. Met haar uitbreidingen mag de Unie haar omgeving stabiliseren, ze destabiliseert haar kern. Dat argument werkt echter ook de andere kant op. Terwijl de EU zich binnen de bestaande grenzen probeert te consolideren, geeft ze een functie op die ze sinds het eind van de Koude Oorlog met succes heeft vervuld: het bevorderen van stabiliteit aan haar grenzen. De huidige kleinmoedigheid kan men zien als voorbode van ,,bien des dangers”. ,,Comment régler la question du Kosovo, faire accepter son indépendance par Belgrade tout en imposant aux Albanais un strict respect du droit de la minorité serbe, sans promettre à tout ce monde non des négociations sans fin, mais la perspective concrète d’une participation à l’Union européenne?” (foto: NAVO-soldaat in Kosovo)