In Arabische landen is weinig aandacht geweest voor de herdenking van de val van de muur. Dat laat zien dat Europa voor veel Arabische landen ver weg is en niet veel prioriteit krijgt. Maar het bevestigt ook, schrijft Rami Khouri, dat de golf van democratisering en liberalisering de Arabische wereld niet heeft bereikt.

Zal er  in Arabische landen ooit een proces op gang komen zoals dat in Polen is ingezet door de vakbond Solidariteit, vraagt Khouri zich af. Lees verder »

Alle jongeren tenminste één keer per jaar de Marseillaise laten zingen. Dat is een van de voorstellen waarmee de Franse minister Eric Besson het door hem ingezette debat over de nationale identiteit probeert aan te wakkeren.

De link is, net als de meeste in deze blogpost, in het Frans. Maar de discussie is interessant, omdat het debat over een of de identiteit in veel West-Europese landen wordt gevoerd. Had prinses Maxima niet gezegd dat dé Nederlander niet bestaat?

Hoewel president Sarkozy het vaak over de nationale identiteit  heeft gehad (zie ook dit filmpje), zijn de plannen voor dit van overheidswege georganiseerde debat (waarbij de lokale prefecten een grote rol zullen spelen)  toch als een verrassing gekomen. Sommigen zien er een verkiezingsstunt in. Volgend voorjaar zijn er regionale verkiezingen. Sarkozy, halverwege zijn ambtstermijn kan wel een opsteker gebruiken, concludeert de Financial Times in een overzichtsartikel.

Le Monde stelt in een commentaar dat het niet zo vruchtbaar is om je af te vragen of dit het goede moment is, maar dat het wel degelijk een belangrijke vraag is. Lees verder »

Op veel lijstjes worden Ecuador en Bolivia in onheilspellende termen afgeschilderd. Deze Latijns Amerikaanse landen zouden in de greep zijn van links-populistische regeringen die algemene wijsheden over een open ondernemingsklimaat en het binnenhalen van buitenlandse investeerders negeren. Maar welk land groeit dit jaar het meest in Latijns Amerika? Bolivia. En ook Ecuador doet het met één procent groei niet slecht.

De Amerikaanse econoom Mark Weisbrot noemt deze cijfers in een interessante column in de Guardian, vol links die doorwijzen naar achtergrondinformatie. De twee landen zijn eigenzinnig opgetreden. Bolivia stuurde het IMF naar huis en nationaliseerde de aardgasindustrie. Ecuador weigert een deel van zijn schuld te betalen en wil een groter aandeel op de winsten van de olie-industrie. Deze acties hebben de landen veel vijanden gegeven. Maar Weisbrot stelt dat ze effectief de conventionele wijsdom van de politieke en economische elite in Washington te kijk hebben gezet.

Wie meer wil weten over de situatie in Ecuador kan daarvoor dinsdagmiddag terecht op het Transnationale Institute in Amsterdam, waar voormalig minister van Economische Zaken Pedro Paez Perez een lezing geeft.

Ongeacht hun politieke kleur, bijna overal in Latijns Amerika hebben de machthebbers één ding gemeen: de weigering om abortus te legaliseren. De Spaanse krant El País wijdt er een kort fel commentaar aan (hier in een vertaling in het Engels).

Het is volgens de krant geen verrassing dat katholieke en evangelische kerken elkaar vinden in het verzet tegen iedere legalisering van abortus, ook al blijven de voorstellen daartoe in de meeste gevallen beperkt tot verkrachting, misvorming van de foetus of gevaar voor het leven van de moeder. Maar zolang de meeste politici en mannelijke burgers in het algemeen nauwelijks aandacht hebben voor de problemen van vrouwen, zullen alle projecten van modernisering onvolkomen blijven.

Ieder jaar gaan er in Latijns Amerika naar schatting vierduizend vrouwen dood bij een clandestiene abortus. Jaarlijks nemen ongeveer vier miljoen vrouwen hun toevlucht tot een illegale abortus.

De buitenlandse politiek van Turkije is de afgelopen tijd ingrijpend veranderd. Hierdoor komen de relaties tussen Ankara en het Westen en de gesprekken over toetreding tot de Europese Unie  steeds meer onder druk te staan.

Op de website van Foreign Affairs vraagt Turkije-kenner Soner Cagaptay zich af of Turkije het Westen aan het verlaten is. Anti-Westerse retoriek van de islamitische AK-partij wordt steeds vaker vertaald in politieke daden. Premier Erdogan speelt hiermee in op veranderingen in de samenleving:

After seven years of the AKP’s Islamist rhetoric, public opinion has shifted to embrace the idea of a politically united “Muslim world.”

Daarbij toont de Turkse regering steeds meer sympathie voor islamistische staten: Lees verder »

Bijna een jaar geleden wierp de Amerikaanse Intelligence Council een blik in de toekomst. In 2025, zo was de conclusie van het rapport, zullen de VS nog steeds het belangrijkste land ter wereld zijn, maar de Amerikaanse macht zal beperkter zijn.

In grote lijnen waar, schrijft Michael Klare op de website TomDispatch. Alleen de voorspelling dat het een geleidelijk proces zou zijn, klopt niet: het is nu al 2025. Ook al krijgt president Obama de Nobelprijs (Klare herinnert daar overigens niet aan), de afgelopen maanden zijn de Amerikaanse plaats en rol in de wereld radicaal veranderd.

Hij noemt daarbij een paar ontwikkelingen: Lees verder »

Twintig jaar geleden schreef de Amerikaanse filosoof  Francis Fukuyama in zijn geruchtmakende essay ‘Het einde van de geschiedenis?’:

What we may be witnessing is not just the end of the Cold War, or the passing of a particular period of post-war history, but the end of history as such: that is, the end point of mankind’s ideological evolution and the universalization of Western liberal democracy as the final form of human government.

De geschiedenis lijkt hem ongelijk te hebben gegeven. Moslimterroristen gaan door met de ideologische strijd, en de snelle opkomst van China laat in ieder geval zien dat democratie en economische ontwikkeling niet gelijk op hoeven te gaan.

In een vraaggesprek met Global Viewpoint blikt hij terug. Hij houdt vast aan zijn stelling dat een liberale democratie uiteindelijk het doel is waar iedere wereldburger naar streeft. Lees verder »

Terwijl iedereen druk doet over twitter en hoe alles nu via internet gaat, wordt vergeten dat wereldwijd gezien de sociale impact van televisie veel groter is, zo stelt de Amerikaanse ontwikkelingseconoom Charles Kenny in een artikel in Foreign Policy.

In zeker 1,1 miljard huishoudens staat nu een tv. Dat heeft enorme gevolgen, die gaan van dalende geboortecijfers tot minder corruptie en meer jongeren die naar de middelbare school gaan. Via tv-programma’s maken mensen kennis met een andere wereld, met andere mogelijkheden, andere keuzes.

(I)t’s not earnest educational programming that’s reshaping the world on all those TV sets. The programs that so many dismiss as junk — from song-and-dance shows to Desperate Housewives — are being eagerly consumed by poor people everywhere who are just now getting access to television for the first time. That’s a powerful force for spreading glitz and drama — but also social change.

Door de verdere verspreiding van digitale tv, waardoor veel meer kanalen beschikbaar komen, krijgen mensen ook meer keus.

The explosion of choice is loosening the grip of bureaucrats the world over, who in many countries have either run or controlled programming directly, or heavily regulated the few stations available.

Kenny illustreert zijn stelling met een hele reeks interessante voorbeelden. Een ervan beschrijft de gevolgen van tv-kijken voor geboortecijfers op het platteland van India.

As in Brazil, popular programming there includes soaps that focus on urban life. Many women on these serials work outside the home, run businesses, and control money. In addition, soap characters are typically well-educated and have few children. And they prove to be extraordinarily powerful role models: Simply giving a village access to cable TV, research [...] has found, has the same effect on fertility rates as increasing by five years the length of time girls stay in school.

Het geld dat door arbeidsmigranten uit arme landen wordt overgemaakt naar het thuisfront, is een steeds grotere rol gaan spelen in de economische ontwikkeling van de Derde Wereld. Maar de kosten daarvan, gemiddeld ongeveer tien procent, zijn veel te hoog, vindt Dilip Ratha, expert van de Wereldbank op dit gebied.

In een interessant artikel in Foreign Affairs pleit hij voor een reeks maatregelen om de procedures eenvoudiger te maken en het ook voor andere instellingen dan banken mogelijk te maken simpele geldoverschrijvingen naar het buitenland uit te voeren. Een deel van de hoge kosten vloeit voort uit maatregelen tegen witwassen en illegale geldstromen. Een nieuw te vormen Remittances Institute zou ertoe moeten bijdragen dat de landen de regels op elkaar afstemmen. Zo kunnen de kosten van een overschrijving volgens Ratha dalen naar één procent.

Hij wijst erop dat het volume van overschrijvingen tussen 2003 en 2008 is verdubbeld, naar ongeveer 330 miljard dollar per jaar. Lees verder »

Veel Oost-Duitse grappen gingen over de Trabant

Er zijn mensen die moppen vertellen. Er zijn mensen die ergens moppen oppikken en ze dan vertellen. En er zijn mensen die mensen oppikken die moppen vertellen.

Dit is een van de grappen die in Oost-Duitsland de ronde deden toen dat nog een communistisch land was.  Der Spiegel  International bericht hoe West-Duitse spionnen deze moppen verzamelden en doorspeelden naar het thuisfront – het was altijd het verslag waarnaar het meest werd uitgezien. Deze dossiers zijn onlangs vrijgegeven.

De gedachte hierachter was dat de grappen een beeld gaven van de stemming onder de bevolking. “Wat zou er gebeuren als de woestijn communistisch werd? Een tijdje niets, en dan zou er een tekort aan zand ontstaan.”

Als je dat soort grappen hardop vertelde, liep je gevaar. Maar ze werden wel verteld, in afgeluisterde telefoongesprekken of onderschepte brieven. Een dankbaar onderwerp was de Trabant. ‘Er is een nieuw type op de markt, met twee uitlaten. Dat kan je hem gebruiken als kruiwagen.’