Collega Sandra Heerma van Voss krijgt veel positieve reacties op haar rubriek Familiefoto, waarin ze mensen interviewt over hun relatie met ouders, broers en zussen. Na een aflevering van enkele weken geleden kwamen er wat kritische reacties binnen, van familieleden die niet blij waren dat ze in deze rubriek figureerden, in tekst en beeld. Sandra Heerma van Voss heeft de betrokkenen gesproken en begrip getoond voor de gevoeligheden. Les geleerd: we zullen voortaan prudenter omgaan met het recht op privacy van betrokkenen en bij twijfel vooraf toestemming vragen voor publicatie.

In de eerste vijf nummers van NRC Weekblad schreef Aaf Brandt Corstius een ‘beeldcolumn’. Wij waren blij met haar bijdrage, maar zelf vond Aaf dat ze de toon niet te pakken kon krijgen. Daarom vandaag zaterdag 16 mei een andere beeldrubriek op pagina 5 in NRC Weekblad: klik@ nrc.nl - met foto’s van lezers. Wekelijks zulken we in het weekblad een ‘foto met een mening’ nadrukkelijke of subtiele beelden over wat u opvalt op straat, op uw werk, thuis, of op reis.   Minder kans op plaatsing maken guitige foto’s van (klein)kinderen of (huis)dieren. Mail de foto (ca. 1 MB, formaat jpg) met toelichtende tekst naar weekblad@nrc.nl.

Om zomaar een voorbeeld te geven, maakte ik zelf de eerste aflevering:

‘Verlaat Station Leiden en zie meteen links, achter de taxistandplaats/fietsenkelder, een zandvlakte. Op zich niks bijzonders: bijna ieder station heeft wel een bouwput of stadswoestijn voor de deur. Met deze Leidse zandbak is meer aan de hand. Dit gat ligt er al een jaar of vijf en zal er nog wel jaren blijven liggen. Oorzaak: ruzie en juristerij. Wie vechten? Een projectontwikkelaar en het stadsbestuur. De bouwer zou bouwen maar bouwde niet. De gemeente zou onteigenen maar kleunde mis met procedures. Maatschappelijk verantwoord ondernemen en een efficiënte overheid zijn in de mode. Leiden doet even niet mee. Daar kan de entree van de stad zomaar een jaar of tien braak liggen door een loopgravenoorlogje.
Op de zandvlakte woont een stadsnomade die achter bouwhekken een huiskamertje heeft nagebouwd. Een wanhopige pop probeert eruit te ontsnappen. Symbool voor een kooivechtende wethouder of vastgoed-tycoon? Ik denk: voor beiden.’

Een nieuw weekblad maken is spannend en leerzaam (wie iets nieuws opzet, heeft even tijd nodig om definitieve koers en vorm te vinden). Tot dusver brachten wij drie grotere verhalen (interview, reportage, onderzoek) in de eerste helft van het weekblad en kortere ‘life style’-artikelen in de tweede helft, naast vaste columns en rubrieken.  Wij vragen ons nu af: zouden we een vierde langer verhaal in het weekblad moeten opnemen – en dus minder life style en columns/rubrieken? En, vraag twee: is het gekozen papier inderdaad te dun en zouden we het weekblad op dikker papier moeten laten drukken? Mijn eigen antwoord op deze laatste raag: ja! Maar… dikker papier is duurder en ”de economie zit niet mee”. Bovendien: ik heb in mijn eigen kring van familie, buren en vrienden een oordeel gevraagd over het papier en vrijwel niemand vindt het te slap; de meesten reageren verbaasd en vinden het geen issue.

Wat vindt u? Reacties welkom!

Deze week een interview met generaal Peter van Uhm, de hoogste Nederlandse militair (Commandant der Strijdkrachten). Hij praat over de strijd in Afghanistan en Pakistan en over de dood van zijn zoon, die vorig jaar sneuvelde in Uruzgan. Vraag aan Van Uhm: Hoe hard het ook klinkt: is leven en dood niet de core business van het militaire bestaan? Zijn antwoord: „Nee, dat gaat mij iets te kort door de bocht. Alle militairen weten dat zij in een specifiek beroep zitten, met bepaalde risico’s. Je kunt voor situaties komen te staan waarin je besluit over leven of dood. Dat geldt voor iedere militair, voor mijn soldaat, mijn onderofficier, mijn officier. Maar dat is wezenlijk wat anders dan accepteren dat je dood gaat. Ik probeer het mensen vaak uit te leggen door te vragen: neem jij deel aan het verkeer? En weet je hoeveel verkeersslachtoffers er ieder jaar zijn? Ga je dan in een stil hoekje zitten?”

En verder:

- Een reportage van Dokter Anne Hermans die als tropenarts voor indianen in Colombia heeft gewerkt. Dokter Hermans schreef eerder, als co-assistent, een serie op de Achterpagina van NRC Handelsblad, waaruit een roman en een tv-serie zijn voortgekomen. Anne Hermans (schrijversnaam van de arts Suzanne Viveen) vraagt zich af wat het nut is van haar ‘medische ontwikkelingshulp’.

- Laura Starink beschrijft de strijd om olie en gas rondom de Kaspische Zee en daarmee de nieuwe geopolitieke verhoudingen in de regio en tussen de VS, Rusland en China.

- Voor Moederdag: een gesprek tussen redacteur Rinskje Koelewijn en hersenonderzoeker Dick Swaab over moederliefde, ,,die is terug te brengen tot een paar stofjes in de hersenen”.

- Schrijver Maarten ‘t Hart ziet, in zijn maandelijkse tuinrubriek, het onkruid omhoog schieten. Ook voert hij een taaie strijd tegen ongedierte.

- Heeft u een gestresste hond thuis? Doe het beest op honden-yoga, maar lees eerst hoe Amerikanen dat inpakken, deze week in de rubriek ‘In Washington’ van Margriet Oostveen.  In zijn zoektocht naar nieuwe journalistiek en andere innovatie praat Joris Luyendijk met een ondernemer-pionier die rijdt in een elektrische auto.  In de rubriek ‘Een kleine geschiedenis’ behandelt Geert Mak een gesprek tussen Winston Chruchill en diens overleden vader.

Reactie op het artikel Stiefliefde in het NRC Weekblad van 2-8 mei: ,,Stel, je bent een vrouw van 26 jaar. Je wordt verliefd op een leuke man, die ook twee leuke kinderen blijkt te hebben. Jij probeert enthousiast en energiek alles goed op de rit krijgen. Af en toe beland je in onverwachte situaties en zit je met je handen in het haar. Hoe moet je hier nu weer op reageren? Hoe pak je dat nu aan?

Dan is zo’n artikel over Stiefliefde meer dan welkom. Als een spons zuig je de informatie in je op, want soms wéét je het gewoon niet meer. Tien jaar geleden waren er nog nauwelijks boeken, artikelen en websites. Dat weet ik, omdat ik daar toen hard naar heb gezocht. Nu kom je om in de boeken over stiefmoeders en in de artikelen over hoe het moet.

Och, wat heb ik een aantal dingen fout gedaan volgens de boekjes en volgens het artikel in NRC Weekblad. Toen ik stiefmoeder werd, heb ik me met hart en ziel als een tweede moeder op mijn (toen 6- en 7-jarige) stiefkindjes gestort. Nog altijd hebben de stiefkinderen met mij, en niet met hun vader, te maken als ze hun zooi niet opruimen.

Door mijn bemoeienissen ben ik zeker weleens tegen muren opgelopen. Ik ben onder andere tot het besef gekomen, dat ik niet hun moeder ben. En ook ben ik erachter, dat dat zo erg niet is.
Ik wil alle stiefmoeders met jonge stiefkinderen met klem aanraden niet alle tips uit de vakliteratuur domweg te volgens.

Wanneer je maar goed doordrongen bent van het feit, dat de moeder van je stiefkinderen altijd nummer één is en blijft – en wanneer je niet al te hard van stapel loopt, is er helemaal niets mis mee wanneer je de kinderen overlaadt met liefde en ze een duidelijke structuur biedt (inclusief jouw huisregels). Kinderen vinden het alleen maar fijn wanneer je jouw grenzen aangeeft. Doe je dat niet, dan blijven ze die zoeken tot jij eraan onderdoor gaat.

Over het algemeen gesproken, wordt de wereld toch leuker wanneer we proberen prettig te leven met iedereen in onze omgeving, dan wanneer we ons wereldje beperken tot mensen met overeenkomsten in de genen? Luister dus vooral naar je hart i.p.v naar alle goedbedoelde tips! Elke situatie is anders. Doe wat bij jou past, ook wanneer dat niet is wat je volgens de boekjes moet doen!”

Manon Hoefnagels

Net voor Koninginnedag verstreek de deadline van het vierde nummer van NRC Weekblad. Geen letter daarom over de zwarte dag in Apeldoorn. De verzuchting over hoe mooi Koninginnedag was, in de financiële rubriek van Erica Verdegaal, is achteraf bijzonder ongelukkig. Onze excuses.

Aan de vooravond van bevrijdingsdag staat in het weekblad een interview met verzetsvrouw Hebe  Kohlbrugge. De 95-jarige vrouw uit Utrecht praat over de Tweede Wereldoorlog en haar werk achter het IJzeren Gordijn. Ze heeft het ook over Geert Wilders. ,,Ik denk dat die beweging van Wilders een vlam is die snel weer dooft. Het is zo verschrikkelijk dom allemaal. Ik denk niet dat  Nederland er in zal trappen. Hitler had meer argumenten. Hij had een intelligente staf om zich heen verzameld, mensen als Albert Speer. Die zie ik niet bij Wilders. Wat moet hij in zijn eentje? Wat is zijn programma? Hij hééft geen programma.”

Op de cover staat een foto uit India. Correspondent Wim Brummelman gaat in op de verkiezingen. Het kastenstelsel is allang afgeschaft in India, maar speelt weer een rol tijdens de verkiezingen. De kasteloze Mayawati won twee jaar geleden in de grootste deelstaat. Nu wil ze premier worden.

En in een artikel over de JSF wordt uitgelegd waarom de aanschaf van dit gevechtsvliegtuig onvermijdelijk is. De Nederlandse luchtmacht is ‘een onderafdeling’ van de Amerikaanse.

En Montag behandelt de vraag: Hoe profileert een mens zich tussen al die miljoenen op internet? ,,Door een oorspronkelijke manier van uitdrukken. Bekijk de blogs en overtuigt u zich: veel van de  eigentijdse profileerders proberen nog platter te zijn dan degenen die ze willen verslaan.”

- 100 dagen Obama (op 29 april): zal hij in staat zijn alle hooggespannen verwachtingen waar te maken? Tom-Jan Meeus, NRC-correspondent in Washington, beschouwt Obama′s plannen voor radicale hervorming van de ziektekostenverzekering als dé lakmoesproef. Een reportage vanuit West Virginia, een van de ongezondste plekken in de VS, afgezet tegen de werkelijkheid van Washington.

- 100 jaar Juliana (op 30 april): Oranje-biograaf Cees Fasseur schrijft een ‘Brief aan Mevrouw Juliana’, waarin hij tegelijk kritiek pareert op zijn vorig jaar verschenen boek Juliana en Bernhard. Volgens critici heeft Fasseur daarin te mild geoordeeld over prins Bernhard. Fasseur nu: ‘[Koningin Juliana] vond weinig steun bij een echtgenoot die hoofdzakelijk zijn eigen voordeel en genoegens najoeg. .. [Maar] evenzeer is het waar dat prins Bernhard de monarchie in 1956 gered heeft’ door de zaak-Hofmans in de openbaarheid te brengen.

- Interview met Pauline van der Meer Mohr, ex-directeur Personeelswerk bij ABN Amro, over de ‘totale strategische verwarring’ in de top van de bank. ‘In augustus 2006 zei ik tegen de raad van bestuur dat alles wat ik bedacht het verzetten van een desk chair op de Titanic was.’

- Trend: het streepjespak is uit. Van regeringsleiders tot autoverkopers, tot voor kort liepen ze in streepjespak. Maar door de bancaire crisis roepen strepen opeens associaties op met het bajeshemd.

- In de rubriek ‘Een kleine geschiedenis’ ziet Bas Blokker een verband tussen Somalische kapers en de Nederlandse zeeheld Michiel de Ruyter. Margriet Oostveen bezoekt een nagelsalon in Washington. In de rubriek Hollands Facebook: malariabstrijder Julia Sammuël, die zich inzet voor het uitdelen van muskietennetten in Afrika.

100 dagen Obama en 100 jaar Juliana: het leek ons een fijne combinatie, om daarmee de blik vooruit te werpen naar komende week. Waarbij we ons afvroegen: welk beeld zetten we bij zo’n Juliana-verhaal, zonder te vervallen in de eeuwige Oranje- & ‘Vorsten Vandaag’-fotografie. Biograaf Fasseur had een mooi stuk geschreven over ‘Mevrouw Juliana’; die aanpak bracht ons op het idee om op zoek te gaan naar drie andere ‘mevrouwen Juliana’, die liefst waren vernoemd naar de oude koningin. We dachten dat die eenvoudig te vinden moesten zijn. Maar collega Rinskje Koelewijn heeft lang rondgebeld, ‘gegoogled’ en oproepen geplaatst op Hyves en LinkedIn. Haar moeite is beloond: drie Juliana’s poseren in NRC Weekblad – een Amerikaans-Nederlandse, een van oorsprong Turkse en een Surinaamse.

Tevreden over de opvang van uw (klein)kinderen? Dat is de vraag die Frits Abrahams deze week voorlegt aan de lezers van NRC Weekblad. Wat zijn uw ervaringen? Plaats ze op het weblog kwesties. Lees hier ook: reacties op de kwestie van vorige week, over wel of niet opheffen van rookverbod in cafés.

Gelukkig, één omstreden rubriek heeft NRC Weekblad al: de rubriek Joris Luyendijk begint bij zichzelf.  Althans, op de redactie van NRC Handelsblad hoor ik gemopper. “Waar gaat dit over?” “Wat wil die nou?” Ik leg dan graag uit: hij vindt de traditionele journalistiek voorspelbaar, te veel gefixeerd op problemen, hype-gevoelig en stigmatiserend (snel gezegd even). Hij onderneemt nu een dubbele zoektocht: naar journalistiek bedrijven met andere middelen en vormen (in het algemeen) en invoering van de elektrische auto in Nederland (in het bijzonder, als casus voor zijn onderzoek). Slecht idee? We zullen zien. Mij fascineert zijn drang om buiten gebaande paden te treden. En: vandaag werd bekend dat Nederland wordt volgezet met 10.000 oplaadpunten voor elektrische auto’s. Ruikt Joris een spoor van radicale vernieuwing? Of zal het wel weer niks worden met die elektrische auto’s?, aldus cynici die onder journalisten-collega’s niet moeilijk te vinden zijn.