Ik ben classicus, ik draag een bril en ik heb ‘Wikipedia-lemmata’ over Kaváfis en Marinetti ‘diepgaand’ bestudeerd, schreef Arjen van Veelen afgelopen weekend in Opinie & Debat. Ondanks deze kwalificaties vindt hij Oh oh Cherso leuker dan het radioprogramma Senneroog waarin schrijvers, filosofen en acteurs verslag doen van hun ervaringen tijdens een eenzaam verblijf op een eilandje in het Lauwersmeer. „Maakt mij dat barbaar?”

Van Veelen wil duidelijk maken dat je van oppervlakte en van diepte tegelijk kunt houden: hij heeft „gehuild bij dansvoorstellingen”.

Lees verder »

Het college over het indirect object en de moeilijkheden rond de definitie van deze grammaticale eenheid was heel boeiend geweest en sommigen van ons keken met verlangen uit naar tot het volgende college. Maar toen stak een studente haar hand op: „Wat is eigenlijk de maatschappelijke relevantie van dit soort colleges?” vroeg ze op die zeurderige, verongelijkte toon die veel studenten destijds, we spreken over zo’n dertig jaar geleden, bezigden. En ja hoor, daar gingen we weer, de zoveelste discussie over ‘maatschappelijke relevantie’ versus ‘waardenvrije wetenschap’.

Lees verder »

Op de weg staat een vrouw. Achter haar, dicht tegen haar aan, staat haar hond. Hij gluurt om haar kuiten heen naar een grote, loslopende hond die hem kennelijk nogal ontzag inboezemt. De vrouw spreekt tegen haar hond, ze stelt hem gerust, ze blijft bij hem staan als hij en de grote elkaar besnuffelen en hij daarbij kleine schriksprongetjes maakt. De vrouw houdt van haar hond, dat zie je. En de hond vertrouwt haar, dat zie je ook.

Soms worden de dieren ons wel ten voorbeeld gesteld. Dat je zo zou moeten leven als zij: vanzelfsprekend. Niet vragen naar de zin van alles, niet piekeren over het schandaal van de dood, tevreden zijn als je genoeg te eten hebt, als je de warmte van de zon voelt, in gezelschap bent van soortgenoten – wanneer je zo’n soort dier bent.

Lees verder »