Archief voor: december 2009


Zie mij, kijk mij aan

‘Het is vermoedelijk niets”, zei mijn vriendin, „maar ik vind het zo raar dat er niet echt iemand naar kijkt”.

Ze vertelde over krampen in haar buik, de baarmoeder dacht ze, die ze zo af en toe had. Tja, niet iets waar je meestal erg over praat, maar goed, soms heb je het erover in verband met hoe je je voelt, bij de dokter. Ze was naar de huisarts geweest voor vreemde steken in de onderbuik die ze soms had. Zo, zo, had hij gezegd. Ja, had zij gezegd, ik denk iets met een eierstok?

Lees verder »

De schriftelijk uitgedrukte mens

We liepen te wandelen en zochten alle twee naar woorden, of misschien zelfs wel naar onderwerpen en op een gegeven moment bekende mijn vriend: „Ik schrijf eigenlijk het liefst met je.”

Ik was een beetje beledigd, men wil toch graag als hele persoon en ook als levende verschijning liefgehad worden, maar ik begreep wel wat hij bedoelde. Onze brieven waren lang en uitvoerig en er leek bijna te weinig tijd om alles op te schrijven wat we elkaar wilden zeggen. We lieten de binnenkant van ons hoofd zien en ook zeker wel gedeeltes van ons hart, we namen de tijd om uit te drukken wat we voelden en bedoelden en kenden elkaar daardoor op een manier die we, als het allemaal alleen van gesprekken had moeten afhangen, misschien nooit bereikt hadden.

Lees verder »