Het was pas geleden in een bos in de Elzas, op een mooie ochtend, de mist was weggetrokken en de lucht had dat diepe blauw dat zo typerend lijkt voor het najaar: alsof alles zich intensiveert.

Ik stond op een houten bruggetje en keek in het heel stille water met bladeren op de bodem, waarin zich de lucht en de bomen weerspiegelden. Tot aan de toppen van de bomen keek je, al kijkend in de diepte, de blaadjes daar hoog boven in de zon die hier beneden niet kwam, het blauw van de lucht, alles was stralend en precies en scherp afgebeeld in het water. Omhoog kijkend naar de werkelijke toppen zag ik die scherpte niet, ontbrak het doorzicht, het ‘inzicht’ dacht ik.

Lees verder »

‘Those were the days, my friend’, hoorde ik laatst nog weer eens zingen uit de radio en niet voor de eerste keer dacht ik: welke days waren those?

Je informeert weleens bij mensen of ze een those-were-the-daysgevoel hebben en om welke tijd van hun leven het dan gaat. Het zijn losse verhalen die je krijgt, niets om conclusies uit te trekken, behalve dan dat veel mensen inderdaad een periode gehad hebben, gehad zeggen te hebben, waarin ze naar hun eigen gevoel volop in leven waren. Vaak in de tijd dat er iets opgebouwd werd wat ook lukte – de eerste echte baan, de kinderen klein, drukte, volheid, verwachtingen ook. Dat laatste lijkt me eigenlijk cruciaal, in dat liedje is het ook zo: we zouden altijd zo doorgaan, we zouden het leven kiezen dat ons beviel, het zou gaan zoals wij het wilden. The days vallen vóór de eerste grote teleurstellingen.

Lees verder »