‘Ja ik begrijp wel dat we de mensen humaan moeten behandelen”, zei mijn anders zo redelijke vriend eens geëmotioneerd nadat een tbs’er op verlof een moord gepleegd had. ,,Maar als ik eraan denk dat zo’n man mijn dochter zou vermoorden, dan kan ik niet in redelijkheid vinden dat zijn recht op vrijheid zwaarder weegt. Dan blijft-ie maar ten onrechte opgesloten.”

Zo denkt iedereen gemakkelijk in een dergelijk geval. Je gaat dan dingen zeggen als: ,,Maar de slachtoffers hebben levenslang” of vervuld van ironisch getoonzette woede uitroepen dat het wel fijn is dat misdadigers zo veel rechten hebben, maar dat het nóg fijner zou zijn als wij gewone mensen een beetje tegen ze beschermd werden. En in een hogere versnelling zeg je ineens dat het sóft is allemaal en wie het nu in z’n hoofd haalt om ‘zo iemand’ vrij te laten.

Lees verder »

Hoeveel knopen je jas heeft zou je niet kunnen zeggen. Maar je handen weten het wel. Feilloos knopen ze de jas dicht. Hoe je van een trap moet lopen, zonder leuning en dan nog snel ook, dat zou je niet makkelijk aan iemand kunnen uitleggen en als je erover gaat denken wordt het een duizelingwekkend gevaarlijke onderneming. Maar je voeten kunnen het, ze dragen je snel en zeker naar beneden.

Onlangs sprak ik iemand die vrijwel blind is geworden. In de verte ziet hij nog wel wat, contrasten tussen donker en licht, maar dichtbij eigenlijk niets – hij moet met zijn hand over zijn bord voelen of er nog een stukje brood op ligt. Iets in zijn hersenen is gestopt hem het zien mogelijk te maken. Maar gelukkig, zei hij, woonde hij al ruim zestig jaar in hetzelfde huis. En dus kan zijn hand het lichtknopje vinden, beweegt zijn lichaam zich door de kamers en loopt voornamelijk tegen iets aan als het anders is dan gedacht: een half open deur bijvoorbeeld.

Lees verder »