De oude vrouw bij wie ik op bezoek was, reikte een fotoalbum aan. Ze wilde haar hond laten zien, de hond die ze had toen ze begin twintig was. Het album stopte niet met de hond in de tuin van het grote huis, het toonde een jonge vrouw in witte jurken, een vrouw die later moest kuren in Zwitserland en ook daarvan zag je foto’s,  in de sneeuw met andere jonge vrouwen, met jonge mannen. Lees verder »

Op het World Congress of Families stonden, zo schreef deze krant op 11 augustus, bakken met buttons ‘Ik heb spijt van mijn abortus’. Wie zou zoiets nu opdoen? Je kunt het je niet anders voorstellen dan in een soort blije bekeringsfeer: „Ik denk nu heel anders en veel beter over dingen en heb mijn oude zondige zelf afgeworpen.” Lees verder »

Het is meen ik een regel van Ida Gerhardt: „Ik lag de lieve lange dag in ’t gras.” Misschien luidt de regel ietsje anders, maar ’t is zeker iets met een ‘lieve lange dag’ die geheel wordt doorgebracht met gras of bloeiend gras of fluitenkruid. Een enorm zomergevoel krijg je ervan: ja, een lieve lange dag in ’t gras liggen, heerlijk, en je ziet de wazige, zonnige verte, het geurige gras dichtbij, het rossige en wollige dat over grasland zweeft in deze tijd van het jaar, de stilte die je omgeeft, het geluk dat uit de bomen nevelt – er kan niets heerlijker zijn,  een lieve dag lang. Lees verder »