‘Al die jaren heb ik me gerealiseerd dat mijn vrienden mijn  vrienden niet waren als ze wisten  wie ik was”, zei de ex-gereformeerde homoseksueel in een interview  in het Volkskrant magazine, een  poosje geleden. ‘Wie ik was’ was  blijkbaar: een homo. Al die andere  dingen die zijn vrienden wel van  hem zagen, zijn grappen, zijn  ernst, zijn lompheden en zijn inzet, die waren blijkbaar niet ‘wie ik  was’. Het wezenlijkste was dat  waarover niet gepraat mocht worden, omdat de kerk er tegen is en  zijn vrienden, gereformeerde jongens immers, dus waarschijnlijk  ook. Lees verder »

Er zijn tijden geweest waarin ‘het kind’ aan de volwassenen als ideaalbeeld werd gesteld. Deftige tijden waarin de volwassenen werd gevraagd eens wat minder deftig te worden, tijden waarin de kunst, de omgang of het denken het nodig had zich te bevrijden van voorschriften.

Lees verder »

‘Vrijheid’, zegt Natalja, ,,Vrijheid! Wat betekent dat nu eigenlijk?”
We zitten in een restaurant in Minsk, Wit-Rusland, en Natalja praat over het politieke systeem van haar land. Het is misschien niet optimaal vindt ze, maar zo slecht is het nu ook weer niet.
Dat hebben wij thuis anders geleerd: Wit-Rusland is de laatste min of meer communistische dictatuur van Europa, met een president die alle macht naar zich toe heeft getrokken, er zijn politieke gevangenen en de economie wordt van boven af geleid. Arme Wit-Russen.
In het echt ziet het er natuurlijk, zoals gebruikelijk, wat anders uit. Lees verder »