Ben je een generatie? Iedereen afzonderlijk natuurlijk niet, maar kun je iets voelen bij de woorden ‘mijn generatie’? Ik vroeg het me af na het lezen van de sympathieke kleine roman  Vriendendienst  van Aleid Truijens. Het boek gaat over een groep vrienden, misschien een of twee jaar ouder dan ikzelf,  ‘mijn generatie’ dus. Hun leven lijkt in sommige opzichten op het mijne, Vossiusgymnasium in Amsterdam, in die stad blijven wonen, sommigen van hen zijn journalist geworden.
Het zijn nare mensen. Verwend en slordig. Ze zijn in allerlei constellaties met elkaar geweest, hebben als ze vrouwen zijn kinderen van verschillende mannen, en als ze mannen zijn kinderen bij verschillende vrouwen, één man heeft zelfs de dochter bezwangerd van een vrouw bij wie hij ook al een kind heeft. Onsympathiek. De verteller in het boek heeft er ook weinig goede woorden voor over. Lees verder »

Soms wilde je best een conservatief zijn, als dat inderdaad betekenen zou wat hoogleraar Frank Ankersmit in Opinie & Debat van 5 april schreef: iemand die, hoewel zijn hart bij het oude ligt, de noodzakelijkheden van de moderne tijd in ziet en tevens de scherpste observator van de eigen tijd is, omdat hij (grote vrouwelijke conservatieven zijn geloof ik niet bekend) in zekere zin een buitenstaander is. Lees verder »