Soms lees je dingen in de krant die te gruwelijk zijn, die je meteen weer ongelezen zou willen hebben. Het gesprek met de Bulgaarse verpleegster Kristiana Valcheva dat afgelopen vrijdag in de Volkskrant stond was zo’n verhaal. Zij was een van de verpleegsters die jarenlang in Libië zijn vastgehouden, op grond van beschuldigingen die vanaf het eerste moment al overduidelijk bespottelijk waren, maar die in Libië toch volkomen serieus werden genomen. Zo serieus dat de beschuldigden afschuwelijk gemarteld werden en ter dood veroordeeld. We weten dat ze zijn vrijgekomen uiteindelijk, dat president Sarkozy een mooie afspraak maakte met de Libische regering en daardoor even de bevrijdende held kon uithangen. Maar wat de gevangenen hebben doorgemaakt wisten we niet – en in zeker zin is dat maar goed ook. Lees verder »

Was onlangs op het Belvedère-festival, over het belang van de cultuurhistorie in Nederland en hoe je die zichtbaar maakt. Het ging over van alles dat met landschap, planning, overheidstaken, burgerinitiatieven enzovoort te maken had. En veel over de schoonheid, of de onschoonheid van het landschap. Over de rappe verwoesting van de ruimte, de eeuwige verrommeling, de bedrijventerreinen, vinexwijken, volle snelwegen, afnemende boerenbedrijvigheid, de ‘natuur’projecten. Er zit aan het landschap ontzaglijk veel vast. De cultuurhistorie natuurlijk, die je in en buiten de bebouwing graag zoveel mogelijk intact wilt laten, zodat je iets van het verleden van het landschap en de bevolking kunt blijven zien. Zelfs als je niet weet wat je ziet geeft dat toch karakter aan een landschap of een binnenstad. Lege, zielloze landschappen en op de tekentafel ontstane steden ziet bijna niemand graag. Lees verder »