Soms, niet eens heel ongeregeld, lees je in een roman of een gedicht iets over ‘de beloften van het leven’. Vaak is de bewering dan dat die beloften niet zijn vervuld. In Een verhaal van liefde en duisternis van Amos Oz pleegt een moeder zelfmoord ,,toen het leven geen enkele belofte uit haar jeugd had vervuld”. Hoewel die zelfmoord een verschrikkelijke ramp is, lijkt deze zin echt als een verklaring te worden gegeven. Als het leven de beloften niet vervult die het blijkbaar gedaan heeft, dan hoeft het niet meer. In hetzelfde boek zegt een tante ook zoiets: ,,Ik rouw niet om wat er geweest is en verloren is gegaan, maar om wat er nooit geweest is”. Lees verder »

In Trabzon zien de matrozen de ongesluierde vrouwen. „Ze scholen bijeen, doodsbang, huilend,/ kruisjes slaand, te midden van allemaal schreeuwende mannen. Hun grote wijde jurken waren drijfnat. Petroleum, je kon het ruiken.” De mannen jennen de vrouwen, ze zitten aan ze en ineens „zoef! brandden ze, de vrouwen, donkere lonten van oranje steekvlammen, krijsend en gillend.” Lees verder »

Op de cirkelvormige schildering aan de binnenkant van de drinkschaal is een prachtig, nauwkeurig tafereel aangebracht, waarop we zien hoe Achilles zijn vriend Patroklos verbindt, die blijkbaar in zijn bovenarm is geraakt door een pijl. Het is een door de vaasschilder zelf verzonnen scène, vertelt classicus J.M. Hemelrijk in een fascinerend stuk in het blaadje Amfora van de ‘Vrienden van het Gymnasium’. Lees verder »