Op een cruciaal moment in het boek gaat Anna met de trein terug van Moskou naar Petersburg, naar haar man, de oude Karenin met de grote oren, en haar achtjarige zoontje Serjozja. Ze weet niet dat Vronski met dezelfde trein meereist, de officier die in Moskou verliefd op haar is geworden en haar zijn liefde wil verklaren. Het is winter en de gure sneeuwstorm giert door het barre Russische land langs de wagons. Als de trein in het holst van de nacht halt houdt op een tussenstation, stapt Anna uit om de benen te strekken en even verlost te zijn uit de benauwde coupé. Op het perron, waar de stormwind met de overkapping speelt, komt Vronski op haar af.

Lees verder »

Vaak is het ook een kwestie van toon. Neem bijvoorbeeld deze prachtige laatste zin van The Adventures of Peddy Bottom van Stefan Themerson: ‘And so they went on along the road, and the sun in the sky high above them was very bright and beautiful indeed’. Lees verder »

Vertalen is verhuizen. Er raken nogal eens wat dozen zoek. Of je krijgt de verkeerde en er komt iets uit wat je er niet in gestopt had. Zo heeft de Commissie voor de Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek, beter bekend als de CPNB, haar naam alle eer aangedaan, met de om propagandistische redenen en uit overwegingen van politieke correctheid ‘aan de Turkse wet’ aangepaste vertaling van het boekenweekgeschenk van Geert Mak. Lees verder »

De enige vertaling van een gedicht is een gedicht, zei Gerrit Komrij ooit. Het was een uitspraak die hem de Martinus Nijhoffprijs kostte, de jaarlijkse hoofdprijs in de Vertaliaanse staatsloterij. Want zo zijn we niet getrouwd in Vertalië. Vertalië kent geen gedichten, alleen maar teksten die getrouw dienen te worden overgezet, in vlekkeloos en smetteloos Nederlands, niet alleen met behoud van betekenis, maar ook van versvoeten en rijmschema’s en alle prosodische lemmata uit Cees Buddingh’s Lexicon der poëzie. Wie heeft het dan over gedichten? Lees verder »