Blijft onverlet dat er met vertalingen wel eens iets de mist in gaat, ondanks alle goede bedoelingen en inspanningen, alle kennis en nijverheid van de vertaler. Of misschien zelfs wel juist daardoor.
Neem bijvoorbeeld de titanenarbeid, een Sisyphus waardig, van Ike Cialona en Peter Verstegen.
Over het min of meer mislukte experiment met de eerste vertaalcomputer schreef Jacob Ornstein in 1955 in het tijdschrift Science: „Het formuleren van de logica die nodig was om de betekenissen van woorden goed om te zetten, vereiste evenveel instructies voor de computer als er nodig zijn voor het simuleren van de vlucht van een geleid projectiel.” Vertalen ís ook moeilijk, en niet alleen voor computers. Lees verder »
Vertalen is een gevaarlijk beroep en maakt bij het mensdom vele tongen los. En als je niet oppast hele ledematen en hoofden. De gemoederen kunnen hoog oplopen. Menig vertaler heeft een tijd lang moeten schuilen in een van de vele onderduikadressen die Vertalië rijk is, hopende dat de heetgebakerde storm van verontwaardiging wel weer zou overwaaien. Lees verder »
Negenennegentig jaar geleden verscheen er al een lexicon dat het predikaat ‘Vertaliaans’ zou verdienen. In 1908 begon de Oostenrijkse satiricus Karl Kraus namelijk met de publicatie van een aantal Übersetzungen aus Harden, vertalingen uit het Hardens, het bloemrijke en hoogdravende taaleigen van de invloedrijke Berlijnse journalist Maximilian Harden, dat door Kraus omgezet werd naar het Duits dat iedereen begreep. Lees verder »