Waar ga jij zo gehaast heen, met die fiere en vermetele, maar toch ietwat droeve blik?”
„Welnu, ik zal het je zeggen. Ik zat zojuist aan het venster van het grand café Il Risio, vanwaar ik uitkeek over het plein. De zon glinsterde in het natgeregende plaveisel en ik ontwaarde plots een vrouw.”
„Een vrouw?”
„Een vrouw, en haar gestalte verried dat mannen haar tot voor kort nog mooi gevonden hadden…”
Zoals we kunnen afleiden uit dit live opgevangen fragment van een gesprek tussen twee heerschappen in jeans op een marktplein in Vertalië, is de voertaal in dat land een taal die sterk op het Nederlands lijkt, maar er op essentiële punten ook van afwijkt. Vertaliaans verhoudt zich tot Nederlands ongeveer als Volapük of Esperanto. Lees verder »

Alle goede vertalingen lijken op elkaar, iedere slechte vertaling is slecht op haar eigen manier. Maar ook die kan de kiem van de ultieme vertaling in zich dragen. Want wij hebben een droom. De droom van de ultieme vertaling. Op de schouders van onze voorgangers leek die met de eerste zin van Tolstojs Anna Karenina voor het grijpen te liggen: ‘Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, ieder ongelukkig gezin is ongelukkig op z’n eigen manier.’ Lees verder »

Wij hebben een droom. Wij hebben een droom vandaag. Wij dromen van de Ultieme Vertaling. Een vertaling die even onaanvechtbaar en onaantastbaar, definitief en ultiem zal zijn als het origineel. Een vertaling die geen hervertaling meer nodig zal hebben. Kan dat? Neem bijvoorbeeld de openingszin van Tolstojs Anna Karenina uit 1877, die op z’n letterlijkst vertaald luidt: ‘Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, ieder ongelukkig gezin is ongelukkig op z’n eigen manier.’ Lees verder »

Vertalië is een land dat erg aan traditie is gehecht. Dat merk je aan het brommen en fronsen als er een nieuwe vertaling van een oud meesterwerk verschijnt. Het is alsof je straat plotseling een andere naam krijgt. Alsof je geliefde plotseling met een gekleurde pruik op loopt. Het is altijd even wennen. Lees verder »