Kritiek op het 65-procents toptarief dat de SP voorstelt doet Emile Roemer „denken aan een oud economisch uitgangspunt. Ik geloof dat ze dat de Laffer-curve noemen, en dan mag je niet hoger belasting betalen dan 48% procent, als ik me goed herinner.” Dat zei hij gisteren in NOVA (minuut 35:20). „Het is een heel oud systeem ergens van begin vorige eeuw en vreselijk achterhaald.”

De Laffer-curve, genoemd naar de econoom Arthur Laffer, stamt uit de jaren ’70 van de vorige eeuw en werd omarmd door de conservatieve Amerikaanse regering-Reagan ter verdediging van belastingverlaging. Dit principe ‘stelt’ echter niet dat 48 procent het maximum is, maar slechts dat er een optimum is waarna verder verhogen van het tarief voor de belastingopbrengst geen zin meer heeft.

Of het achterhaald is: het Centraal Planbureau werkt in ieder geval wel onder de Laffer-veronderstelling dat er een optimaal toptarief te berekenen is (blz. 123, bijlage Keuzes in Kaart). Het Planbureau komt, ter ondersteuning van de SP nota bene, uit op een positief effect op de belastingopbrengsten bij verhoging naar 65 procent voor de hoogste inkomens. Econoom Bas Jacobs, gisteren Roemers opponent in NOVA, berekent in een publicatie in het blad Economisch Statistische Berichten echter een maximum toptarief van 48%. Het CPB en ook Roemer maken volgens hem een inschattingsfout.

Per mail bereikte ons nog de vraag over de werkgelegenheid in het SP-programma. Lees verder »

“We zijn de eerste kleinste coalitiepartij in de geschiedenis, geloof ik, die na regeringsverantwoordelijkheid op winst staat,” zei ChristenUnie-leider André Rouvoet vanochtend in het KRO-programma Goedemorgen Nederland (op 13:30 minuut). Is dat zo?

Dat Rouvoet een slag om de arm houdt is maar goed ook, want de bewering klopt niet. Nog in 2003 won de VVD, de kleinste partij in het kabinet Balkenende I, bij de verkiezingen in januari dat jaar 4 zetels (van 24 in 2002 naar 28). Dit na de implosie van de LPF (26 naar 8). Zie onder andere het uitslagenoverzicht op Kiesraad.nl.

D66, aan wie men onwillekeurig denkt bij verlieslijdende regeringspartijen, heeft het in 1977 gepresteerd om zetelwinst te boeken ‘ondanks’ regeringsdeelname in het kabinet Den Uyl (6 zetels in 1972, 8 in 1977). (Met dank aan Gerrit Voerman van het Documentatiecentrum Nederlandse Politieke Partijen.)

Eerder claimde de ChristenUnie al onterecht in de persoon van Rouvoet na de verkiezingen de nestor van de Tweede Kamer in de gelederen te hebben.