Nu ik weer thuis ben in Nederland wil ik ter afsluiting van deze reis naar Uruzgan terugblikken op het fenomeen embedded journalism: het onder de hoede van Defensie meereizen met de militairen en daar verslag van doen. Lees verder »
Kandahar Airfield is een militaire stad op de rand van een woestijn in Zuid-Afghanistan. Hoewel het pas begin maart is, loopt de temperatuur overdag op tot boven de dertig graden. Vanuit het vliegtuig was goed te zien hoe het Afghaanse landschap van lemen huisjes en dorre velden abrupt overloopt in een oneindig grote zandbak. Stof verspreidt een rode gloed over de woestijn, die zonder onderbreking overloopt in de rode avondzon, waardoor de horizon vervaagt. Lees verder »
De zon zakt weg in de woestijn als de grafkist het vliegtoestel nadert. Een erehaag van honderden militairen bewijzen hun Canadese collega de laatste eer, voordat zijn stoffelijk overschot van Kandahar terug vliegt naar zijn familie. Het geluid van een doedelzak neemt het op tegen dat van een opstijgende Amerikaanse helikopter in de verte. De kist wordt het toestel ingedragen, op weg naar huis. Lees verder »
Mijn reis naar Afghanistan loopt alweer op zijn einde. Ik zal een dezer dagen Kamp Holland verlaten, en via een ingewikkelde route (met een overstap in Kandahar en ergens in het Midden-Oosten) eind deze week weer voet op Nederlandse bodem zetten. Inshallah, als Allah het wil, zo zeggen de Afghanen.
Vandaag ben ik teruggekeerd uit Chora, en zit ik weer op Kamp Holland. Vijf dagen lang heb ik vertoefd in de vallei waar vorig jaar de Slag bij Chora werd gevoerd. Bij de slag kwamen burgers om het leven en werden huizen vernield, maar is wel voorkomen dat de Talibaan de vallei innamen. Lees verder »
Niemand heeft hem nog gezien, de islam-film van Wilders, maar zelfs tot in Uruzgan zijn de gevolgen nu al merkbaar. Nederlandse militairen zijn extra waakzaam op eventuele versterkte vijandigheden naar aanleiding van de filmplannen, zeggen bronnen op de basis Kamp Holland. Lees verder »
Het is mijn tweede dag op Kamp Holland. Net als in Nederland is het hier zondag, en dat betekent dat het een rustdag is voor de militairen. Het klinkt raar: rust in een gebied waar de Talibaan nog altijd rondloopt. Rust is hier dan ook relatief. Lees verder »
Een grotere tegenstelling met mijn vorige reis naar Uruzgan is haast ondenkbaar. Mijn laatste poging, in januari van dit jaar, heeft mij negen dagen gekost. Door hevige sneeuwval en vrieskou heb ik Uruzgan nooit bereikt. Dit keer verloopt alles anders, en volgens plan. Lees verder »
Vrijdag kwam er dan toch een Canadees toestel om ons op te halen. Ik ben zaterdagochtend in Eindhoven geland. Blijven in Afghanistan was voor mij geen optie. De voorspellingen voor aankomende dagen waren dermate slecht, dat de kans dat ik nog dagen zou moeten wachten – na al acht dagen onderweg te zijn naar Uruzgan – groot was. Lees verder »
De naam van deze weblog klopt eigenlijk niet, zo realiseer ik mij nu. Weblog Herat zou beter passen, want in Uruzgan ben ik voorlopig nog niet – als ik er al zou komen tijdens deze reis. De situatie is uniek, legde een Afghaanse technicus vanuit de controletoren op het vliegveld van Herat mij gisteren uit. In 35 jaar is het weer nog nooit zo slecht geweest, vertelde hij me.
