Mijn reis naar Afghanistan loopt alweer op zijn einde. Ik zal een dezer dagen Kamp Holland verlaten, en via een ingewikkelde route (met een overstap in Kandahar en ergens in het Midden-Oosten) eind deze week weer voet op Nederlandse bodem zetten. Inshallah, als Allah het wil, zo zeggen de Afghanen.

Leven op Kamp Holland is vergelijkbaar met kamperen. De eerste twee weken loop je glimlachend van geluk met een closetrol van de tent naar het toilet. Blij als je bent met je nieuwe omgeving en de buitenlucht. Maar na twee weken wil je toch iets anders, een verandering van omgeving. Dat gevoel ik heb ook een beetje bij Kamp Holland. Het is hier prima vertoeven, maar na verloop van tijd wil je wel meer dan het uitzicht op de muren van het kamp, de grote eetzaal, en het loopje naar de Echo’s voor koffie. De Echo’s is het enige ‘café’ op Kamp Holland, waar naast koffie ook alcoholvrij bier wordt geschonken. Voor de aan alcohol verknochte journalist op het kamp een teleurstelling, maar dat zijn nu eenmaal de strakke regels: geen druppel alcohol is toegestaan.

Toch mag ik niet klagen. Embedded-journalisten verblijven meestal twee weken in het gebied. Dat is niet te vergelijken met de verblijfsduur van de militairen en andere werknemers op het kamp, die hier meestal vier tot zeven maanden zitten. De pelotons en het PRT komen vaak buiten de poort en verlaten het kamp dus met regelmaat, maar dat geldt niet voor iedereen. Ondersteunend personeel, zoals technici, adviseurs, logistieke medewerkers, en leden van de staf, komen het kamp nooit af. Maanden lang zien ze niets anders dan de binnenkant van de hoge muren met daar achter het prachtige Afghaanse landschap, dat ze hooguit vanuit het vliegtuigraam op weg naar Uruzgan beter hebben kunnen aanschouwen.

Het werken in zo’n eentonige omgeving kan problemen veroorzaken bij de mensen die er werken, vertelde bedrijfsmaatschappelijk medewerker ritmeester Rick mij vandaag. Er is bij irritaties op de werkvloer geen mogelijkheid om even stoom af te blazen in de kroeg met vrienden. Ten eerste is er geen echte kroeg, en ten tweede ben je altijd omringd door je collega’s, die niet noodzakelijkerwijs ook je vrienden zijn. Het tempo ligt hoog op het kamp, zegt Rick. “Bij pelotons buiten de poort gaat het met pieken.” In gevechtscontact of tijdens een operatie beleven zij een piek, daarna zakt het tempo weer wat. Werken op het kamp verloopt meestal volgens een veel vastomlijnder ritme. Op vaste tijden ontbijten, lunchen en dineren, en na het avondeten weer doorwerken. En de volgende dag hetzelfde.

Dit verhaal is geplaatst op dinsdag 11 maart 2008 om 17:09 uur.