De Afghanen kennen geen zondag
Het is mijn tweede dag op Kamp Holland. Net als in Nederland is het hier zondag, en dat betekent dat het een rustdag is voor de militairen. Het klinkt raar: rust in een gebied waar de Talibaan nog altijd rondloopt. Rust is hier dan ook relatief.
Rust betekent: niet ontbijten om 5:00 maar een paar uur langer uitslapen. Waakzaamheid blijft echter geboden. Zo gaat de helikopterinzet bijvoorbeeld gewoon door, en zijn er vandaag drie IED’s (Improved Explosive Devices) gevonden door Nederlandse militairen in de buurt van Tarin Kowt en in Deh Rawood
De Afghanen kennen geen zondag, dat geldt ook voor het Afghaanse leger, het Afghan National Army (ANA). Vandaag bracht ik een bezoek aan hun basis, die aan Kamp Holland grenst. Het is er gezellig rommelig. Het kamp deed me een beetje denken aan een van de ‘krachtwijken’ van minister Vogelaar in Nederland: gesloopte autowrakken, gebouwen die in de steigers staan, en overal hoopjes afval. De uniformen zijn echter smetteloos, en worden gedragen met trots. Ook de slaapplekken voor de Afghaanse militairen, in huisjes met rode daken, zien er proper uit.
Bij de ingang van het kamp zijn de Afghanen bezig met de bouw van een monument ter nagedachtenis van gesneuvelde ANA’s. Zo kwamen twee van hen om bij het eigen-vuur incident in Deh Rawood vorige maand. Nederland betaalt de constructie van het monument.
In tegenstelling tot het begin van de missie in Uruzgan lijkt het Afghaanse leger de laatste tijd voet aan de grond te krijgen. Inmiddels zijn circa 1700 Afghaanse militairen gestationeerd in de provincie en worden ze ook ingezet bij Nederlandse operaties, zoals in Deh Rawood. “We zetten ze in in de frontlinies. Dat willen ze zelf graag”, zegt sergeant-majoor Mark,* die deel uit maakt van het OMLT (Operational Mentor and Liaison Team, ter ondersteuning en training van het Afghaanse leger). Doordat er meer Afghaanse militairen zijn in het gebied, hebben de Nederlanders vaker hun handen vrij voor andere taken, zegt luitenant-kolonel Frans, plaats vervangend commandant van het OMLT. Ze krijgen naar verhouding een goed salaris, vertelt een van de Afghaanse soldaten, Nasr. “5000 Afghani (66,75 euro) per maand, dat is exclusief een gevechtstoeslag van 3000 Afghani (40,05 euro).”
De bedoeling is dat dit Afghaanse leger ooit de taken gaat overnemen van de NAVO-landen in Afghanistan. Wanneer weet niemand. Het Afghaanse leger is op dit moment nog verre van volwassen. Vooral op het gebied van logistiek moet het regeringsleger nog veel leren. “Plannen kunnen ze nog niet”, zegt Mark. “Ze komen er pas achter dat er geen voedsel meer is op de dag dat hun voorraad helemaal op is. Niet handig, want het kan twee weken duren voordat er weer een nieuwe levering is.”
* Nederlandse militairen mogen alleen bij hun voornaam worden genoemd.
dinsdag 4 maart 2008, 8:13 uur
Ik ben erg blij dat wij met de pers deze soort van “vooruitgang” kunnen aantonen. Het is maar een kleine stap, en wij zijn er nog lang niet, maar het zijn belangrijke verhalen om aan te tonen, dat wat wij hier aan het doen zijn wel helpt.
Wij kunnen nooit de eindsituatie van ISAF (overdragen van het “opgebouwde” land aan het Afghaanse volk) met het militair alleen bereiken. Maar wij moeten eerst de veiligheid kunnen waarborgen, en hierna z.s.m. door de PRT-teams en NGO-organisaties zien het land op een hogere niveau te krijgen. Pas hierdoor zijn de Afghanen zelf in staat om de relatief kleine groep van actief vechtende Taliban zelf tegen te houden, en hun land zelf verder in hun eigen richting op te bouwen.
woensdag 5 maart 2008, 4:58 uur
Ik heb ook het volste vertrouwen in “embedded journalism”. Als leger en pers nou maar hand in hand gaan, dan komt alles wel op zijn pootjes terecht.
zondag 9 maart 2008, 10:46 uur
Jaus, het echte werk van de OMLT en ANA kun je alleen ervaren als je het veld in gaat.Daar zul je zien dat er nog erg veel werk verzet moet worden door de echte helden van deze missie.
p.s.Gelukkig ben je verder gekomen dan Minad waar ik je laatst lang in de schaduw van de Herc zag zitten.
woensdag 12 maart 2008, 11:32 uur
Wat ik me steeds afvraag is: uit welke etnische groepen bestaat het leger daar? Hazara? Uzbeken en Tadzjieken uit het noorden? Of ook Pathanen?
Hier ben ik het niet eens met het commentaar van Harm. Als leger en pers hand in hand gaan, is de objectieve verslaggeving verloren.
Zo beweerde de gouverneur van Uruzgan in een interview met de Volkskrant dat er “naar zijn weten al drie maanden geen burgerslachtoffers waren gevallen in zijn provincie”, terwijl Defensie hem citeert in een periodiek overzicht en meedeelt “dat er bij de operatie Spin Ghar een aanvaardbaar aantal burgerslachtoffers is gevallen”.
Luitenant-kolonel Wilfred Rietdijk maakt het in een interview met Time heel erg bont. Hier loopt hij een heel verhaal op te hangen dat de Nederlandse aanpak (pamfletten uitdelen) ertoe heeft geleid dat er geen burgerslachtoffers zijn gevallen bij Spin Ghar (terwijl die wel zijn gevallen).
Rietdijk suggereert dus bovendien dat nederland dit beteraanpakt dan de andere landen.
Dus aljeblieft geen controle van defensie op de pers, dat gebeurt in veel landen al tergend te veel.
Gino van der Voet betoogde tijdens de hoorzitting over het Uruzgan-besluit dat er gealfabetiseerd moet worden in Uruzgan, zodat er een “pers kan ontstaan die het bestuur controleert”.
Militaire geheimen doorgeven waardoor soldaten in gevaar kunnen komen, dat kan in tijden van oorlog niet. Maar onwaarweheden verkopen, zoals Hamdam en rietdijk over burgerslachtoffers, dan moet dit bestuur volgens de “Van der Voet-filosofie” ook worden gecontroleerd.
Natuurlijk geef ik hierbij de bronnen:
“De bij deze Shura’s aanwezige stamoudsten spraken meerdere malen hun tevredenheid uit over de bereikte resultaten. Met name de geringe schade en het beperkte aantal burgerslachtoffers stemden de oudsten tot tevredenheid.” (Periodiek overzicht Defensie 15 november 2007).
“De laatste drie maanden zijn er geen bombardementen geweest waarbij burgerslachtoffers zijn gevallen, voor zover ik weet.” (Interview Hamdam in Volkskrant).
“Rietdijk concedes that giving notice of the operation might have put troops at risk, but says “the advantage of avoiding casualties among civilians was more important.” (…) “Rietdijk says Spin Ghar uncovered many weapons caches without a single civilian casualty” (Rory Callinan: Mission Difficult (in: Time).
Ja, geen burgerslachtoffers bij bombardementen en het zoeken naar wapenopslagplaatsen. Retorisch passen ze een truck toe? En die verklaring van Defensie dan?
Rietdijk en Hamdam spreken dus niet de waarheid. Een consultant zei: “Beter gezegd: ze liegen gewoon”.
Achter de troepen staan, goed. Maar liegen over burgerslachtoffers: heel erg! Misschien heb ik wel een Afghaanse partner en die zegt: “Liegen over burgerslachtoffers, nu weet ik precies wat het leven van Afghanen voor “jullie” waard is.
maandag 17 maart 2008, 21:31 uur
Ik heb tijdens mijn missie in Afghanistan helaas moeten constateren dat er bij de lokale bevolking weinig sympathie voor westerse militairen is. Het ware beter militairen uit moslimlanden in dit land te stationeren. Die zouden misschien op meer sympathie vanuit de bevolking kunnen rekenen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de gemiddelde plattelands Afghaan ook geen enkele sympathie voor de Taliban heeft. Wij worden gezien als het minste van 2 kwaden. Heel moeilijke missie!