Alle Latino presidenten voor ‘t leven gekozen
Die onvoorwaardelijke, onbaatzuchtige en niet te stillen behoefte om de onderdanen te dienen. Dat is toch eigenlijk de mooiste eigenschap van Latijns Amerikaanse politici. En president van een land dat kun je maar het beste je hele leven zijn, zo is het algemene gevoelen. De machtsgreep van Hugo Chávez om constitutioneel zijn herverkiezing voor het leven mogelijk te maken, is deze week door zijn stempelparlement goedgekeurd. En in een referendum zal de bevolking daar volgende maand ongetwijfeld ook mee akkoord gaan. De kritische, gefrustreerde Venezolanen – de helft van de bevolking – blijven immers thuis. Ook de firma Kirchner&Kirchner heeft deze week de greep naar de macht voltooid. Vandaag werd bekend dat Néstor Kirchner nadat zijn vrouw Cristina tot president is gekroond, het leiderschap van de almachtige Peronistische partij in Argentinië zal claimen. En nu maakt ook de Colombiaanse president Álvaro Uribe voor het eerst duidelijk dat hij eigenlijk nooit meer zijn paleis uit wil. In geval van een bloedbad of ramp is Uribe bereid in te stemmen met zijn nu nog grondwettelijk onmogelijke tweede herverkiezing. Lees verder »
Nu zo meteen het zuiden van Zuid-Amerika volledig in 
De linkse, Bolivariaanse revolutie in Latijns Amerika is vooral een patriottische, nationalistische beweging. De achterliggende gedachte is dat het op ‘t continent pas echt beter zal gaan als de Amerikaanse landen de handen ineen slaan en eens en voor altijd de imperialistische en neoliberale Europeanen en Noord-Amerikanen buiten de deur weten te houden. Weg met die koloniale, kapitalistische plunderaars! De Venezolaanse president Hugo Chávez hekelde van de week nog het feit dat veel latino’s dwepen met Superman of Christoffel Columbus. Terwijl echte Venezolaanse helden als de dappere generaal Ezequiel Zamora, vrijheidsstrijder Simón Bolívar of diens mentor Simón Rodríguez bij de eigen onderdanen nauwelijks bekend zijn. Daarom is het zo pikant dat de belangrijkste mentor en politieke ideoloog van Chávez de 64 jaar geleden in het Duitse Rotenburg (!) geboren Duitser 
President Bush is een ramp voor de VS, voor de wereld en voor Latijns Amerika in het bijzonder. Dat is het algemene gevoelen in Zuid-Amerika. De almachtige Amerikaan zou er verstandiger aan doen het budget van al die dure bommen en granaten die hij ter meerdere eer en glorie van de democratie in het Midden Oosten laat ontploffen, te gebruiken om de verpaupering in de eigen achtertuin te bestrijden, is het idee. De afkeer van Bush is zo diep geworteld dat bij vrijwel alle demonstraties in de regio voor het gemak ook steevast de Amerikaanse leider voor smeerlap wordt uitgemaakt. In 
Zo onmetelijk groot is zijn liefde voor de orchidee, dat de aanbidding hem bijna noodlottig werd. Op zoek naar de zeldzame 
Voor Argentijnen is er geen groter drama dan met het nationale voetbalelftal verliezen van Engeland. De op één na grootste ramp is als buurland Brazilië het eigen blauw-witte elftal verslaat. Dat vertelde mijn Argentijnse vriend Daniel in de auto op weg naar het sportcafé Locos por el Fútbol in Buenos Aires waar we de finale van de Copa America gingen bekijken. Het was bedoeld als een nogal theoretische, filosofische beschouwing want dat Argentinië voor het eerst in veertien jaar weer een voorname titel zou behalen, stond voor elke Argentijn vast. Argentinië speelde in het toernooi tot nu toe superieur en de Brazilianen verloren zelfs van de Mexicanen. En de Brazilianen konden niet beschikken over cracks als Ronaldinho, Kaká en Ze Roberto terwijl de Argentijnen op volle oorlogssterkte zouden uitrukken. Maar na vier minuten lag de bal al in het Argentijnse doel en leek het onheil onafwendbaar. ,,De Brazilianen laten ons niet spelen”, mopperde de Argentijnse commentator na tien minuten in de tweede helft toen Argentinië al met 2 – 0 achter stond. ,,Ze dekken goed en als het moet maken ze gewoon een overtreding om het Argentijnse spel te ontregelen.” En dat klopte. De Argentijnse vedetten Messi en Riquelme konden geen bal raken. 
Het heeft even geduurd maar nu begint ook in de eigen regio Hugo Chávez onder vuur te komen wegens het uit de lucht halen van de kritische TV-zender RCTV. In Venezuela trekken studenten vrijwel dagelijks de straat op om te demonstreren voor het respecteren van de vrijheid van meningsuiting. Rotte rijkeluiskindjes, noemde de minister van buitenlandse zaken Nicolas Maduro de studenten. Maar nu krijgen de critici van dictator Hugo Chávez steun uit onverdachte hoek. De Braziliaanse senaat heeft een motie aangenomen waarin ze Chávez vraagt het sluiten van de TV-zender ongedaan te maken. En dat is bij de voormalige staatsgreeppleger Chávez slecht gevallen. Papegaaien die slechts Washington napraten, noemde de almachtige Venezolaanse president de politieke collega´s uit het grote buurland. De fascisten zitten hem dwars, zei Hugo. ,,Het is veel, veel, veel waarschijnlijker dat het Portugese keizerrijk opnieuw de macht overneemt in Brazilië dan dat de regering van Venezuela de zendvergunning teruggeeft aan de Venezolaanse oligarchie´´, aldus Chávez. 
De terugkeer in Argentinië betekent een wreed fris ontwaken. Harder dan ooit is de winter plotsklaps ingetreden. Het onheil kondigde zich vannacht al aan toen bij de tussenstop in Săo Paulo de Braziliaanse schoonmaakploeg het vliegtuig binnenkwam. De doorgaans tropisch kwetterende dames oogden nu Oost-Europees nors. Ze droegen wollen mutsen en handschoenen. De Lufthansa piloot zei voordat hij tussen de mistflarden weer opsteeg richting Buenos Aires dat het verder zuidelijk nog kouder zou worden. ,,En U gaat er vrijwillig naar toe´´, zei de verkeersvlieger vol verbazing. De man heeft niet overdreven. Op de pampa is het grijs. Daar waar in het voorjaar gezwaaid wordt naar de 
Hugo Chávez mag graag een robbertje bekvechten. Dat lucht op. Het afgelopen jaar waste de populistische president van Venezuela de oren van zijn collega´s in de Verenigde Staten, Peru en Mexico. Ook gaf hij de leider van de Organisatie van Amerikaanse Staten en de senaat van Chili ordinair de wind van voren omdat ze kritiek op hem durfden te hebben. Maar ook Hugo kent zijn grenzen. Paus Benedictus XVI heeft afgelopen zondag gezegd dat Marxisten de Latijns Amerikaanse regio geen goed doen. De kerkvader hekelde autoritaire leiders die zich baseren op achterhaalde ideologieën. Hij noemde geen namen maar een meer specifieke omschrijving van de man die zijn volk naar eigen zeggen aanvoert op ,,de weg naar het socialisme van de XXIste eeuw´´ kan je van een tachtigjarige Duitser in een jurk toch moeilijk verwachten. De paus had het vast niet gemunt op Ronald Venetiaan. Maar Hugo doet voorlopig net of zijn neus bloedt. 
Je kunt in Latijns Amerika wel goed merken dat Nederland af is. Waar je ook gaat, je struikelt over de Hollanders die er avontuurlijk boeren, bouwen of beminnen. Neem nu de ruige sloppenwijken van Rio de Janeiro. Terwijl de kogels er om hun oren fluiten delen de Nederlanders in de favela´s condooms uit, geven tennislessen of slaan er hun tijd stuk als huisschilders. Allemaal voor de goede zaak, ongetwijfeld, maar het lijkt er ook wel op dat de Hollanders vierhonderd jaar later alsnog de regio willen koloniseren. Voor de meeste Europese consulaten staan dagelijks lange rijen van latino´s die de onveiligheid en sociale ongelijkheid de rug willen toekeren en de kaaskop doet het andersom. Maar ja wat moet-ie anders?