Orchideeën zijn dol op Beethoven
Zo onmetelijk groot is zijn liefde voor de orchidee, dat de aanbidding hem bijna noodlottig werd. Op zoek naar de zeldzame Cattleya Violacea orchidee trok Osvaldo Parada Achaval er vijf jaar geleden op uit. Diep in het Boliviaanse oerwoud – in het grensgebied met Brazilië – vond hij de bloem maar raakte de weg kwijt. Zelfs zijn kompas bood geen uitkomst meer. Na drie dagen lokaliseerde een reddingsploeg de totaal uitgeputte Osvaldo (met plant). Sindsdien blijft hij veilig in zijn kas. ,,Mijn vrouw laat me niet meer vertrekken. Ze zegt dat ik gek ben. Maar ik wil nu zelf ook liever rustig leven. Ik ben al 70 jaar.” Osvaldo kweekt de mooiste orchideeën van Bolivia. Tienduizend van de meest exotische bloemen staan te blinken in zijn kas die hij in de tuin van zijn Hotel Chiquitos heeft gebouwd. De orchideenofiel woont in het oostelijke Boliviaanse departement Santa Cruz in de afgelegen stad Concepción. Dit is ‘t hart van Zuid-Amerika. De junglestreek waar Zwitserse Jezuïeten aan het eind van de zeventiende eeuw neerstreken om de als nomaden rondtrekkende Chiquitos indianen te bekeren. Lees verder »
Wandelen in het oneindig grote Amazonegebied is in sommige opzichten vaak een droefstemmende aangelegenheid. Van welke kant je het woud ook betreedt – van Peruaanse, Ecuadoriaanse, Colombiaanse of Braziliaanse zijde – overal zie je de destructie. Uit alle hoeken rukken keuterboertjes op die om de paar jaar een nieuw, vers stukje oerwoud platbranden. In de droge maand augustus rookt en knettert hier het hele bos als gevolg van de nimmer stillende zucht om vruchtbare kostgrondjes. Er is geen beschermen aan. Maar een enkele keer kom je in een gebied dat zo godvergeten ontoegankelijk is dat het voor de eeuwigheid bewaard lijkt. Het Nationale Park Amboró in Bolivia is zo’n plek. In dit bos vol ruige krijtstenen bergen en dichte begroeiing is geen kip te bekennen. Hier bromtollen enkel kolibries om je hoofd en slingeren kapucijnerapen. 
Dansend in voor de gelegenheid speciaal gemaakte klederdracht streden vijftien Indiaanse vrouwen afgelopen zondagavond in het Boliviaanse oerwoudoord Trinidad – de hoofdstad van de noordelijke provincie Beni – om de titel visvrouw 2007. Het was een spannend spektakel. Vijftien exotische vrouwen hielden een parade met tropische riviervissen. Ondertussen staken leden van de gemeenschap die de vrouwen vertegenwoordigden vuurwerk af en speelde het orkest Los Ases del Beni opzwepende muziek. Het publiek langs de kant genoot van heerlijk Boliviaans bier en veel gegrilde vis zoals pacú of tambaquí. En aan het eind van de avond slingerde iedereen zich op zijn brommer. Want in het ongeveer 90.000 inwoners tellende Trinidad verplaatst vrijwel iedereen zich op een knalpot. Het is heel gewoon om een voltallig helmenloos gezin op één motorfiets voorbij te zien flitsen. 
Voor Argentijnen is er geen groter drama dan met het nationale voetbalelftal verliezen van Engeland. De op één na grootste ramp is als buurland Brazilië het eigen blauw-witte elftal verslaat. Dat vertelde mijn Argentijnse vriend Daniel in de auto op weg naar het sportcafé Locos por el Fútbol in Buenos Aires waar we de finale van de Copa America gingen bekijken. Het was bedoeld als een nogal theoretische, filosofische beschouwing want dat Argentinië voor het eerst in veertien jaar weer een voorname titel zou behalen, stond voor elke Argentijn vast. Argentinië speelde in het toernooi tot nu toe superieur en de Brazilianen verloren zelfs van de Mexicanen. En de Brazilianen konden niet beschikken over cracks als Ronaldinho, Kaká en Ze Roberto terwijl de Argentijnen op volle oorlogssterkte zouden uitrukken. Maar na vier minuten lag de bal al in het Argentijnse doel en leek het onheil onafwendbaar. ,,De Brazilianen laten ons niet spelen”, mopperde de Argentijnse commentator na tien minuten in de tweede helft toen Argentinië al met 2 – 0 achter stond. ,,Ze dekken goed en als het moet maken ze gewoon een overtreding om het Argentijnse spel te ontregelen.” En dat klopte. De Argentijnse vedetten Messi en Riquelme konden geen bal raken. 
Volstrekt bevroren maar heel gelukkig. Zo beschreef een Argentijnse mevrouw zichzelf gisteravond in het televisienieuws. En ze is niet de enige. Heel het land dolt in de sneeuw. Voor het eerst sinds 22 juni 1918 sneeuwt het in de Argentijnse hoofdstad. Uitgerekend op de vrije dag waarop de Argentijnen op 9 juli hun onafhankelijkheid vieren was het historisch koud en regende het witte vlokken. De Argentijnen zijn massaal buiten om te fotograferen wat ze voor onmogelijk hielden. Hun tropische stad is wit. Het grootste genot schijnt te zijn om je in je onderbroek in de sneeuw te laten fotograferen. Of langs de snelweg te gaan staan met je auto en een sneeuwpopje te maken op het dak van je voertuig. 
Na 17 jaar en 38 dagen celstraf kwam de op een na langst zittende politieke gevangene van Cuba in april van dit jaar op vrije voeten. Weg met Fidel, had de nu 42-jarige 
Op dit moment worden 3.143 mensen in Colombia 
De plakkers hebben er geen gras over laten groeien. In minder dan 24 uur is Buenos Aires op deze prachtige eerste maandagwinterdag van juli van onder tot boven volgeplakt met haar kokette beeltenis.